Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Psychiatrie versus algemeen ziekenhuis

Tijdens een stage in het ziekenhuis merkte ik al dat collega’s niet dol waren op patiënten met een (mogelijke) psychiatrische aandoening. ‘Wie gaat er naartoe vandaag?’ Er werd bijna om geloot. Nu ik zelf in de psychiatrie werk, merk ik dat veel van mijn collega’s nooit in het algemeen ziekenhuis willen werken. En ik ook niet.

Ieder zijn keus, het is maar net waar je hart ligt. Toch gaat de samenwerking tussen de psychiatrie en het ziekenhuis niet altijd even soepel.

Een tijdje terug was meneer Alfons (71) bij ons opgenomen met gedrag- en stemmingsproblematiek. Meneer had last van visuele hallucinaties die hem angstig en onrustig maakten. Hij had dan weinig uitstellend vermogen met veelvuldig roepen en soms verbale agressie tot gevolg. Meneer voelde zich niet begrepen. Vier jaar eerder had hij een cva met als gevolg restverschijnselen aan zijn linkerzijde, en tremoren aan zijn handen. Meneer maakte wisselend gebruik van een rollator of rolstoel.  

Vanaf het begin van de opname gaat meneer lichamelijk achteruit. Zijn conditie verslechtert zichtbaar. Op een dag heeft hij last van bewustzijnsdalingen, adempauzes en uitvalsverschijnselen aan armen en benen. Hij wordt ingestuurd naar het algemeen ziekenhuis.

Meneer wordt onderzocht en er wordt geconcludeerd dat hij ‘wat gesedeerd is geraakt door zijn rustgevende medicatie’. Die heeft hij minimaal gekregen, maar het kan zijn dat hij daar heftig op reageert. De behandelend arts wil meneer wel een nachtje houden ter observatie.

Ineens krijgen we telefoon dat meneer Alfons toch gelijk terugkomt naar de afdeling. Gezien de patiëntomschrijving die we in de overdracht hebben meegegeven, is de behandelend arts bang dat meneer geagiteerd zal raken en mogelijk agressief. Hoewel wij aangeven dat meneer bij ons nooit fysiek agressief was, moet hij terug. Tot grote boosheid van de familie, die erg bezorgd om hem is.

De volgende dag eet en drinkt meneer niet, ook lukt de medicatie-inname niet. Zijn temperatuur is aan het oplopen. Uiteindelijk wordt meneer Alfons dezelfde dag weer ingestuurd naar het ziekenhuis, waar hij toch een uitgebreider onderzoek krijgt. Uiteindelijk wordt hij behandeld voor een infectie en blijft hij een aantal dagen in het algemeen ziekenhuis. Zonder agressie.

Over deze casus hebben mijn collega’s en ik veel nagedacht. Hoe komt het dat deze patiënt niet meteen de juiste zorg kreeg? Waarom werd hij teruggestuurd terwijl hij nooit agressief is geweest? Wordt psychiatrie gelijk gelinkt aan agressie? We vragen ons ook af of we misschien zelf dingen hadden kunnen doen, was de overdracht wel duidelijk genoeg?

Ik wil met deze blog niet afgeven op zorg in het algemeen ziekenhuis. Het is de onduidelijkheid en het wederzijdse onbegrip waar ik graag over wil schrijven. Ben benieuwd naar jullie kijk op deze casus, of soortgelijke situaties.

 

Agnes van Kalmthout

6 reacties

  • no-profile-image

    Gert

    Vervolg; Ff een correctie. Ik bedoelde bij suicide , tentamen suicide. Verder zien we ook anorexia patienten. (sommigen die ik ook ken van de paaz). Verder wordt er serieus met patienten die een psychiatrisch ziektebeeld laten zien om gegaan. Er is op dit moment veel acticiteiten op dat gebied middels scholing en bijscholing. Idem e-learnprogramma delier, waar we een toets voor dienden te maken.Kortom ik ervaar de laatste jaren meer aandacht voor de psychiatrische patient in het algemene ziekenhuis. Maar verschillen in omgaan en interesse in categorieen specialismen zal er steeds wel blijven.

  • no-profile-image

    Gert

    Ik heb veel ervaring in algemene ziekenhuizen maar ook in de psychiatrie. Nu werk ik op een acute opname afdeling in een algemeen ziekenhuis. Had eerder op de paaz gewerkt van het zelfde ziekenhuis en val daar nu steeds in.De combinatie vind ik juist leuk en prettig. Inderdaad er zijn verschillen tussen de mensen die in de A werken en diegene die in de B werken. Ander slag personen, zeg maar.De eersten willen vooral werken en concreet bezig zijn. Dat de arts de patient direct wil overplaatsen zou te maken kunnen hebben dat de patient misschien wel beginnende angst en of geagiteerdheid liet zien en de arts uit voorzorg de pat. wilde terug plaatsen. Mogelijk is dat niet goed gecommuniceerd. Zeg maar nagelaten door te geven een reden kunnen zijn. Maar ik kan zo'n reden wel voorstellen. Maar het was niet het juiste besluit. Tenslotte bleek de patient een infectie te hebben. Trouwens genoeg psychiatrie op mijn afdeling. Mensen die een suicide hebben gepleegd. Schizofrene, psychotische, bordeline patienten. En wat te denken van het toch wel regelmatig voorkomende delier. Laatst hadden we een patient die door de neuroloog werd opgenomen vanwege bizarre uitingen van een patient over computers et. Een ct brein gaf geen bijzonderheden. De patient werd toenemend bizar, leek door en naast je heen te kijken. Een collega, nota bene, een leerling verplk schreef heel concreet goed wat hij zag. Incl termen die in de psychiatrie worden gehanteerd, zoals bradyfrenie en dissociatief. Ik vond dat heel goed.Complimenteerde hem.Uiteindelijk werd zij op de paaz opgenomen. Maar een ander patient die eerst paranoia reageerde en uiteindelijk psychotisch werd doordat ze de eenpersoonskamer barricardeerde, liet de psychiater die kwam kijken niet overtuigen dat de patiente op de paaz hoorde. Nadat de patient met een mes ging dreigen en ook steekbewegingen maakte en daarnaast angstig, bizar reageerde zorgde uiteindelijk dat de pat. wel op de paaz kwam. Vooral door aandringen van ons.Zo zie je dat het ook anders om voorkomt. Namelijk dat ook uit de psychiatrie het niet altijd in het A gebeuren verloopt zoals men dat graag zou zien.We moeten het met elkaar doen en goede communicatie is belangrijk. Succes met je werk.

  • no-profile-image

    John Knappers

    Goed dat jullie deze problematiek aan de kaak stellen. Herkenbaar voor mensen die werken of te maken hebben met de geestelijke gezondheidszorg. Volgens mij heeft veel te maken met te kort aan inzicht, vooral aan de opleidingskant. Als ik praat met mensen die een algemene opleiding hebben gehad in de zorg, dan valt me op dat veel van hun kennis gebaseerd is op theorie. Weinig ervaringsdeskundigheid. Studieboeken staan vol met aannames waardoor het stigma alleen maar groter lijkt te worden.
    Meer info of vragen? Zie rubriek "Anti Stigma" op mijn blog Knappers.nl

  • no-profile-image

    Tamara

    Ik ben zelf in opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige en werk nu al 4 jaar in de psychiatrie.
    Dus bijna mijn diploma, helaas is er in de maatschappij last van stigma over de psychiatrische client/patient. Ook weet ik vanuit college's dat alg. ziekenhuizen er moeite mee hebben , dit zegt niet dat ze deze mensen niet willen helpen. Echter ligt hun specialisatie op een ander gebied. Ik denk wat er mogelijk aan zou mee kunnen helpen is een goede overdracht & communicatie tussen de psychiatrie & het ziekenhuis. Dan kom je al een heel eind!

  • no-profile-image

    Petra

    Goede blog!
    Ik vind het woord 'versus' in de titel ervan veelzeggend.
    Er is inderdaad een tegenstelling, die er mijns inziens niet zou moeten zijn. Wederzijds inzicht hoort bij het zien van de mens als één geheel! En ik sluit me erbij aan: somatisch verpleegkundigen hebben vaak weinig inzicht in (en daardóór begrip voor) psychiatrische ziektebeelden. Net als andersom. Daarom is het zo schrijnend dat deze man in eerste instantie retour kwam. Opname op een medisch psychiatrische unit zou voor hem misschien het beste zijn geweest.

  • no-profile-image

    Bas

    Op psychiatrie ligt een taboe. We associëren het met onvoorspelbaar gedrag en daarom vinden veel mensen het eng. Toch hebben de meeste verpleegkundigen wel enige ervaring. Een delier komt bijvoorbeeld veel voor, zeker bij ouderen. Het is volgens mij ook niet zo dat verpleegkundigen in een algemeen ziekenhuis psychiatrische patiënten het liefst ontlopen. Je klacht gaat ook over een arts en niet over verpleegkundigen.
    Een belangrijke vraag nav je blog is wat de toestand van de patiënt was toen hij bij jullie terugkeerde. Dat hij een dag later niet meer at valt de behandelaar wellicht niet aan te rekenen, maar als terugkeer op het moment zelf echt onverantwoord was zou ik de familie aanraden in gesprek te gaan met deze behandelaar en zo nodig een klacht in te dienen bij de tuchtraad.Succes verder!



    in het ziekenhuis is dat niet anders als in de rest van de samenleving.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden