Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Zusters zijn ook weleens bang

Daar lig ik weer. Patiënt. Even net zo leek als iedere andere patiënt. Doodeng.
Zusters zijn ook weleens bang

Deze keer ben ik tandartsenmateriaal. Tegen de zenuwen, bedenk ik me maar dat ik er zit als razende reporter. Nee, ik heb niet 11 gaatjes en nee, ik hoef geen wortelkanaalbehandeling. Ik wil gewoon kijken achter de schermen van een zorgverlener.

Om een goede blog te schrijven, moet je offers brengen. Dus laat ik de tandarts zijn gang maar gaan, als hij wijzend naar mijn wortelkanaal, mij een goede behandeling belooft. Hij gaat verdoven. Zelfs dat heb ik nog nooit meegemaakt. En ineens weet ik hoe een patiënt zich moet voelen. Ik ben bang.

Door zenuwen geregeerd (niet alleen plaatselijk, vlak onder mijn geboorde tand, maar vooral door mijn hele rest van mijn lichaam) worden al mijn zintuigen sterker. Ik ruik. De knoflook van de assistente. De tandarts ruikt geruststellend naar ehm… lammetjespap. En onder invloed van de verdoving vraag ik mij af of er werkelijk zoiets bestaat als lammmetjespapmondwater voor tandartsen.

Ik ruik alcohol. Van hygiëne, niet van gisteravond. En ik voel vrij meteen dat het raam open staat. Geen idee of ik lig te rillen van dat raam of van het geluid van joelende boren. Maar een dekentje over mijn benen had mij waarschijnlijk een meer ontspannen gevoel gegeven.

De tandarts is heel vriendelijk. Hij legt alles goed uit en maakt zachtjes een grapje. Hij reageert meteen als ik mijn ogen knijp vanwege een pijnscheut. Onmiddellijk vraagt hij hoe het met me gaat. De geur, stem en houding van deze tandarts stelt mij gerust. Ik voel dat ik ietsjes ontspan.

Dan blijft het heel erg lang stil. De tandarts boort, kijkt, voelt, spuit, prutst en boort. Gaat het goed, vraag ik mij af? Hoort dit zo? Of zit ik straks bij een kaakchirurg met een complexe huppeldepupcomplicatie? Dan doorbreekt de tandarts het zwijgen en spreekt over ‘apps’ die hij vond. Ik denk nog: ‘heb ik daar spieren rond mijn wortelkanaal?’ Maar als ik nog even luister, blijkt hij telefoon-apps te bedoelen. Voor hardlopen en bijhouden van prestaties daarvan.

Je hoort niet boven het hoofd van een patiënt te spreken over privédingen. Toch vind ik het wel fijn. Zolang hij over apps praat, is mijn geboor en –treiter slechts een routineding. Laat ze maar praten. Het leidt wat af.

Daar lig ik dan met dingen in mijn mond, een haak boven mijn kaak, plastic over mijn lippen. Ik kan niet praten, als ik dat zou willen. Kan niet vragen of iemand even dat raampje wil sluiten. Ik ben wel heel kwetsbaar. Vanwege nervositeit en onwetendheid, door het open raam en dat ik niet kan vertellen wat ik allemaal nodig heb.

Deze tandarts doet het geweldig. En ik geloof ik ook. Gauw ren ik met mijn tijdelijke vulling richting huis. Snel een blog schrijven, voor de verdoving uitgewerkt raakt en ik anders ga denken over mijn tandarts.

4 reacties

  • no-profile-image

    Joop

    Ja, vooral "ZUSTERS"

  • no-profile-image

    Willy Luiken

    Eigenlijk een rotbaan...tandarts. Hoe goed je ook je best doet voor je patienten, en hoe aardig en geruststellend je ook bent, de patienten weten meestal niet hoe snel ze weer weg moeten komen.
    Binnenkort mag ik mijn tandarts ook weer met een bezoekje vereren. Ik reis daarvoor 30 km, naar een andere stad. (terwijl ik ook een tandarts bij mij om de hoek heb) Alleen maar omdat het een geweldige, geruststellende, aardige, kundige en-weet-ik-wat-nog-meer tandarts is en ik beslist geen ander wil. Maar toch ben ik elke keer blij als ik er weer weg ben....

  • no-profile-image

    Janny Ledeboer

    Al zeg ik het zelf ik ben geen helt,zeker niet bij de tandarts.
    Vorige week een klein kaak transplantatie ondergaan,duur maar 1 uurtje volgens de kaakchirurg,was inderdaad na 5 kwartier klaar.
    Geen pretje,zagen,haken,boren en een klem op je mond. in de tandartsstoel uit het jaar 0.

    Wat mij weer echt opviel in de behandelkamer: was net een duiventil,er kwamen enkele personeelsleden binnen om even iets aan de dokter te vragen.

    Wat een verplaatsing van bacteriën,virussen en ander materiaal terwijl je erg moet oppassen voor een ontsteking.

    Gelukkig was de kaakchirurg erg rustig en vertelde dat hij bezig was en geen tijd had om nu b.v de huisarts die gebeld had terug te bellen.

    Nu een week verder gaat alles goed,maar ik realiseer me weer waarom ik niet meer in een ziekenhuis werk,aandacht voor de patiënt of..................

    Kritisch of zeuren??Het is maar hoe je het ervaar en bekijk

  • no-profile-image

    patricia

    haha weer leuk geschreven!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden