Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Knuppel in het hoenderhok

Op zijn tijd heel zinvol: een knuppel in het hoenderhok.

Dat moet Rob van Dam van Osira gedacht hebben toen hij onlangs in een weblog aangaf waaraan hij dacht toen hem werd gevraagd om bij politiek den Haag meer geld voor de zorg te vragen.

Osira,
dat is toch de zorginstelling waar vakbondsleden te pas en te onpas op de stoep staan om te demonstreren en te staken? Jawel! Daarom is het ook een behoorlijke 'knuppel' van een bestuurder die een discussie niet uit de weg gaat.

Want hij zegt nogal wat. Ik citeer:

'…Wat mij opvalt is dat een toenemend aantal cliënten of betrokken mantelzorgers het verlies van kwaliteit in deze fase van het leven moeilijk lijkt te kunnen accepteren. Zij menen dat mensen ‘recht’ hebben op geluk en ‘recht’ op een mooie oude dag en een plezierig levenseinde. Wanneer zij op hun oude dag beperkingen ondervinden met het bijhorende ervaren verlies aan kwaliteit van leven, vinden zij dat de zorg dit moet compenseren. Het maken van zorgafspraken vanuit deze positie is lastig, omdat deze cliënten meer eisen dan mogelijk is. In de praktijk gaan echter veel medewerkers mee in deze behoeften. Zij vinden ook dat deze cliënt ‘recht’ heeft op de gevraagde zorg. Omdat dit niveau van zorg en het verlangde geluk niet realistisch haalbaar zijn, ontstaat onvrede bij deze cliënten en hun mantelzorgers, maar ook bij de medewerkers die deze cliënten graag gelukkig zouden willen maken…'

Van Dam zegt wat bij mij op zijn tijd ook door het hoofd speelt. Want doen wij bij de thuiszorg niet hetzelfde als we de client centraal stellen en routes opknippen om zoveel mogelijk mensen te helpen op de tijd dat het hen uitkomt? Gevolg dat we veel mensen nodig hebben in de routes van 07.30 tot 11.00 uur en dat er voor de rest van de dag nauwelijks werk meer te vinden is. Gevolg: korte routes, kleine contracten en een gebrek aan instroom van jonge verzorgenden en verpleegkundigen.

In mijn directe omgeving probeerde een net afgestudeerde verpleegkundige een baan te krijgen in de thuiszorg, en het enige wat haar werd aangeboden was een baan van 3 uurtjes per dag. Daar kun je geen brood van kopen, een huis van bouwen of een gezin mee stichten. Dat is zelfs niet voldoende om er van rond te komen!

Is dat het gevolg van de doorgeschoten 'eisen' van de cliënten? Komt het door de doorgeschoten flexibilisering, waardoor werkgevers alleen op piektijden in de zorg geld uittrekken voor personeel?

Feit is dat we met een ongewijzigd beleid alleen maar meer klagers krijgen. De kwaliteit van zorg gaat er dan zeker niet op vooruit. Een goede discussie over wat realistische zorg is in een tijdperk waarin duidelijk is dat de bomen niet meer tot in de hemel groeien, zal ons verder brengen. Maar dan in samenspraak met elkaar, met realistische eisen en met werkgevers die bereid zijn om kwaliteit van zorg en kwaliteit van leven in het juiste perspectief te zien.

Wij mogen ons ook wel eens opstellen als ambassadeurs van ons zorgstelsel, waarin het met de juiste aandacht voor kwaliteit van leven het nog steeds mogelijk moet zijn om kwaliteit van zorg te leveren. 

En voor de lezers die roepen
dat eerst de bestuurders maar eens hun hoge salarissen moeten inleveren, heb ik de volgende boodschap: 'Ja, er zijn bestuurders die belachelijk veel verdienen voor het werk dat ze verrichten. Maar het probleem ligt niet in die hoge salarissen. Het probleem ligt in het systeem dat wij er met zijn allen op na willen houden. En de vraag is of dat nog realistisch is!"

Zo, mijn knuppel ligt in het hoenderhok. Wie pakt hem op?!

6 reacties

  • no-profile-image

    Margreet de Kruif

    Werk hier in Noorwegen in de thuiszorg.Kom net thuis van een late dienst,wat depressiefig.Oorzaak;een vrouw begin 60 jaar,die in de terminale fase is gekomen. Ze is sinds een paar dagen hier in het plaatselijke gezondheidssentrum/verpleeghuis.Haar man kon het niet meer aan thuis en wij,de thuiszorg,hebben niet genoeg hulp thuis kunnen bieden.Ze heeft het hier moeilijk mee,zij wil graag thuis zijn. Ikzelf heb het er ook moeilijk mee;hier in Noorwegen is het zo,dat de gemeentes de plicht hebben om zoveel mogelijk aan de wensen van de patient/client tegemoed te komen.
    De afstanden zijn hier groot;wij moeten bijna een half uur rijden voor we bij haar huis zijn.
    De enige oplossing hier,zal zijn dat er gezondheidspersoneel een groot deel van de dag thuis zal zijn. Er zijn ook veel gemeentes hier die dit ook doen.We wonen hier in een kleine gemeente met 1400 mensen en de dichtsbijzijnde gemeente is 45 minuten hiervandaan.We zijn dus erg op ons zelf aangewezen.
    Heb besloten dat ik dit morgen met m'n leidinggevende weer aan zal kaarten.
    Nee,we zijn geen toverfeeen,zelfregie en zelforganisatie zeker,maar in sommige situaties zijn mensen,zoals in dit geval,hier niet meer toe in staat.Ze zijn aangewezen op de mensen om hun heen.Het ziekenhuis is 2,5 uur hier vandaan,dus je kunt begrijpen dat we hier zoveel mogelijk zelf proberen op te lossen. Gelukkig veel,goed opgeleide collega's en een huisarts,die altijd paraat staat. Hier is de thuiszorg de laatste jaren erg versterkt omdat veel mensen langer thuis willen blijven wonen.Iedereen veel succes met z'n werk verder!

  • no-profile-image

    anita

    Mooie blog. niet alleen onze clienten en mantelzorgers maken zich zorgen. ook ik maak me zorgen, maar nu ook over de toekomst van het verplegend personeel. er komen te korten, maar wie wil een mooie opleiding gaan doen als er door de korte contracten geen droog brood te verdienen valt

  • no-profile-image

    Jos Kaldenhoven

    Beste Chirs, nergens zet ik (en van Dam ook niet) cliënten weg als klagend en onrealistisch. Die conclusie is volledig voor de rekening van Chirs (fijn zijn onduidelijke naam als reageerder), en nergens op gebaseerd. Mijn advies: nogmaals lezen en reageren op mijn stelling: "Een goede discussie over wat realistische zorg is in een tijdperk waarin duidelijk is dat de bomen niet meer tot in de hemel groeien, zal ons verder brengen. Maar dan in samenspraak met elkaar, met realistische eisen en met werkgevers die bereid zijn om kwaliteit van zorg en kwaliteit van leven in het juiste perspectief te zien."

  • no-profile-image

    Chirs

    Beste Jos en Rob van Dam,
    waar halen jullie het 'recht' vandaan om al die schrijnende gevallen in de zorg weg te zetten als een stel klagende en onrealistische cliënten?
    Als door onderbezetting er mensen regelmatig een hele dag in bed moeten liggen of dat het wekelijks douchen niet eens haalbaar is, dan heb je wel lef om dit goed te praten. Bewoners hebben het recht om op een menswaardige manier behandeld te worden. Is één keer in de week douchen teveel gevraagd? Elke dag uit je bed worden gehaald onrealistisch? Dat is namelijk voor veel bewoners de realiteit.
    Wanneer je de strijd niet aangaat om dit te verbeteren, accepteer je de situatie en keur je het goed. Dit geldt voor zowel in Den Haag voor extra geld vechten, als schrijver op een website voor verpleegkundige dit te verdedigen.

  • no-profile-image

    Toeschouwer

    De aloude bejaardenhuizen bestaan niet meer. Wist je dat deze huizen in de jaren 60 massaal uit de grond werden getrokken om de gewone woningen vrij te maken voor jonge gezinnen. Bejaarden in bejaardenhuizen was toentertijd de oplossing. Maar, de AWBZ saat aan het einde van zijn levenscyclus. De overheid moet daar eens wat meer voorlichting over geven, want de gemiddelde burger is nog in de veronderstelling dat die gezellige bejaardenoorden nog bestaan. Nee, de werkelijkheid is anders: mensen met een zorgzwaartepakket 1 en 2 mogen vanaf 1 januari 2013 niet meer naar binnen, zij moeten thuis een oplossing zoeken. ZZP 3 en 4 krijgen hetzelfde lot toebedeeld.
    Bejaardenhuizen (zzp 1 en 2) verdwijnen dus. Blijft over: zorgfabrieken met ernstig zieke, kwetsbare, zwaar hulpbehoevende hoogbejaarde mensen. Dat is onze nieuwe werkelijkheid, of je het leuk vindt of niet.

  • no-profile-image

    zusterIris

    de zuster twitterde toen ze de column van van Dam las : Lef!
    Het gaat om ' managen' van verwachtingen, patiënt client bewoner naasten als partner, en vooral realistische en zelfbewuste verpleegkundigen. Die expert zijn in effect van ziekte of makke op het bestaan. Professionals die hun eigen beperkingen ook kennen: we zijn geen toverfeeen! Kunnen ons wel richten op QOL, maar daar niet helemaal verantwoordelijk voor zijn! wel: ondersteunen op eigen vakgebied , zelfregie en zelforganisatie ondersteunen waar nodig. Met ogen oren hoofd hart en handen .
    Ja, systeemclash en midden in paradigmashift. Gelukkig wel.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden