Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ben ik een slechte verpleegkundige?!

Reflecteren doen we allemaal - hoop ik - en als het goed is, dan leer je wat van het resultaat.
Ben ik een slechte verpleegkundige?!

Een van de dingen waar ik me op betrap, is dat ik in de auto onderweg naar de volgende cliënt, nog even doorloop wat ik allemaal heb gedaan. En dan bekruipt je wel eens het gevoel: 'heb ik die pomp wel aangezet?' Of 'is het klemmetje  wel van de lijn  af?'
Net zo'n gevoel als je op vakantie gaat en dan niet zeker weet of je de thermostaat van de centrale verwarming hebt aangepast aan je afwezigheid.

Deze week kreeg ik van een collega
te horen dat ik in de avonddienst niet naar een bepaalde cliënt hoefde. De zorg die wij daar leveren is zeer zakelijk. Geen empathie, geen vragen, geen echt verbaal contact: je komt er binnen voor je handelingen en je kunt weer gaan. Ik zou het graag verder willen omschrijven, maar ja: de privacy. Neem maar van mij aan dat het erg is.

Ik vind zelf dat ik redelijk goed kan ontschuldigen, maar ik betrapte  me er van de week op, dat ik opgelucht was dat ik de zorg die avond niet hoefde te leveren. Sterker nog, ik werd er zomaar vrolijk van!

Ik heb daar eens goed over nagedacht, en het is voor mij nu duidelijk dat er een grens is bereikt. Ik wil zo geen zorg meer leveren. Ik ben een goed opgeleide professional die wat te bieden heeft, deskundig is op verschillende gebieden, en dat ik wel wat meer kan dan alleen maar enkele handelingetjes.

Tijdens mijn reflectie bekroop mij enkele malen het gevoel: ben ik dan een slechte verpleegkundige als ik deze zorg niet meer wil bieden? Moet ik niet altijd zorg willen (en kunnen!) leveren?

En, mag ik weigeren zorg te leveren
als er niet met respect met mij en mijn collega's wordt omgegaan? Minister Schippers heeft daar wel een gedachte over, maar valt dit daar ook onder? Want er wordt niet agressief gehandeld....

Iemand een goede suggestie?

9 reacties

  • no-profile-image

    jenneke

    En waar blijft de reactie van Jos himself?

  • no-profile-image

    gerry

    hoi jos
    tja je moet van alle markten thuis zijn: gevoelig , meegaand, sturend ect en soms gewoon zakelijk. ik denk wanneer de client heel duidelijk is daarin , je ook gewoon zakelijk moet zijn, daar vraagt men om. je zou van de andere kant je professionaliteit aan kunnen spreken en eens gaan önderzoeken"of deze client altijd zo al is geweest of dat er een oorzaak achter ligt. maar jouw kennende heb je dat wel gedaan en waarschijnlijk wil de client niet anders, dus gewoon je handelingen goed doen en totziens

  • no-profile-image

    josjmm

    het mag wel vreemd klinken, maar dat is nu net hetgeen cliënten/patiënten hulpverleners verwijten!!
    Die ervaren die empathische zorgverleners als zakelijk.Je moet gewoon even je lijf ter beschikking stellen voor hun activiteiten, wachten totdat ZIJ tijd hebben,hulpverleners die niet ingaan op existentiële problemen omdat ze niet weten hoe zich te gedragen, hulpverleners achter het gordijn van "professionaliteit"en "deskundigheid" en "drukte", gewoon klussen lopen te doen en bij voorbaat elke bemoeienis/vraagstelling afwijzen, hulpverleners die staan op hun "status" en badineren ten koste van..
    Ooit wel eens op gelet? Die ander is geen ander,het is het werkmateriaal..de afdeling draait prima alleen jammer dat er patiënten zijn..die geven zo'n gedoe.Je kan niet eens rustig aan de koffie of er hangt al iemand aan de bel..Waarom mogen we niet met z'n zessen even achter de balie bijkletsen?

    Mooie woorden en reflecties..maar die zijn doorgaans niet verweven in het dagelijks handelen.Na 3,5 jaar als patient in ziekenhuizen heb ik het maar twee keer !!! meegemaakt.Gewoon iemand die doorhad dat morgen zij er ook als patiënt konden liggen en in staat waren in de belevingswereld van patiënten door te dringen.De rest ziet er doorgaans geen brood in of doet dit zo onbeholpen dat het van je als patiënt ook niet meer hoeft.Problem solved

    Tja..met de leeftijd vraag je je wel eens meer af of en hoe het ook al weer zat.Dat is niet beledigend, maar gewoon een meer voorkomend verschijnsel.Je gaat jezelf gewoon meer controleren.De jeugdige zekerheid(..?!) wordt minder heftig

  • no-profile-image

    Jeroen

    "bekroop mij enkele malen het gevoel: ben ik dan een slechte verpleegkundige als ik deze zorg niet meer wil bieden? Moet ik niet altijd zorg willen (en kunnen!) leveren?"
    wanneer je op je zelf reflecteert kun je er achter komen of hetgeen je beschrijft een gevoel is of een gedachte. Ik lees hier een gedachte, wat dit voor je betekend en welk gevoel dit bij je oproept vraagt diepere reflectie. Deze ervaringen delen en toepassen in vergelijkbare situaties, dat is dan weer de kunst. Volgens mij is daar de winst te behalen in relatie tot jezelf, de kwaliteit van zorg en voor je zorgvrager.

  • no-profile-image

    joram

    Wij verpleegkundige zijn net mensen.. Ook wij hebben gevoelens en voorkeuren. Toen we voor dit vak kozen, stonden we niet stil bij elke patient die we tegen zouden komen. Soms komt het voor dat je ergens niet graag komt, of dat je blij wordt van een afmelding. Vooral na een lange dag met veel hectiek en spanning kan het af en toe heerlijk zijn eerder klaar te zijn dan geplanned. Maar als wijzelf gaan beslissen wel of niet de zorg te leveren gebasseerd op het feit of wij iemand wel of niet aardig vinden, dan wordt het tijd voor een andere baan. En je zou na moeten gaan waarom je in het vak zit, doe je het voor de respect? Want als je die dan niet krijgt, ja dan wordt het lastig. Of doe je het voor de voldoening uit je werk? Want dat heb je zelf in de hand. Wat is jou reden?

  • no-profile-image

    jenneke

    Oh ja, de suggestie nog: echt iets voor intervisie!

  • no-profile-image

    jenneke

    Ik ben het wel met Bram eens. Het gaat om de behoefte van je cliënt. In het algemeen: Zorgsituaties die je ook niet fijn vindt, maar waar de cliënt er 'niets aan kan doen' accepteer je soms makkelijker dan bewuste keuzes van iemand waar jij niet achter staat. Helaas voor jou hoort dat ook bij het vak, net als de dingen waar je enorme energie en voldoening uithaalt.

  • no-profile-image

    Bram

    Is het niet empathisch om je voor te kunnen stellen dat er mensen zijn die inderdaad zo met hun zorglevering om willen gaan? Of is het een kwestie van de behoefte van het krijgen van waardering door een cliënt? Die is er niet altijd. Gezien het feit dat je een constante reminder kan zijn aan een onwenselijke situatie van afhankelijkheid is het niet gek dat dat ook voorkomt. (ervaring spreekt, maar dan van de andere kant van de 'bedlijn')

  • no-profile-image

    Wilma Donkersloot

    Pff..lastige situatie zeg!!
    Ik vind dat je idd niet kan verplegen zonder empathie,gevoel,humor ,etc.
    Dat is juist het mooie aan ons vak!
    Sterkte!!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden