Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Smeken om thuiszorg

Inge komt uit het ziekenhuis. Zij heeft net een zware hersenoperatie achter de rug. Ze had kanker en daarna een operatie. En nu mag ze weer opgelucht naar huis. Hoewel.
Smeken om thuiszorg

‘Aan alle verpleegkundigen,’ richt Inge een kritisch stuk in de krantWe komen niet zo goed uit de bus. Inge spreekt niet over de zorg, maar heeft het over het beleid ten aanzien van de indicatiestelling voor thuishulp. Aan haar bed verschijnt een verpleegkundige, die met haar spreekt over haar thuissituatie. Vanwege de zware operatie heeft Inge nog hulp nodig na ontslag.

In haar ingezonden brief lees ik Inge als een jonge vrouw, niet dom, wel eenzaam. Ze vertelt over haar ouders die met kater aan haar bed verschijnen ‘s middags. Over haar moeder die vindt dat Inge haar heel wat problemen bezorgd weer met haar tumor. Deze mensen komen slechts één keer tijdens haar ziekenhuisverblijf. ‘Gelukkig,’ noemt Inge dat. Verder heeft ze eigenlijk geen familie. Inge krijgt geen bezoek.

Als de operatie achter de rug is en Inge weer aan haar huis wordt toevertrouwd, verschijnt er een transferverpleegkundige. Zo iemand met strikte instructies: als het niet nodig is, mag Inge geen hulp thuis. Tenminste, niet betaald door de staat. Inge omschrijft een pijnlijke verhoring van de transfermevrouw. Heeft ze dan werkelijk niemand die voor haar kan zorgen thuis? Ouders? Zussen dan? Buren misschien? Inge moet vele malen herhalen dat ze niemand heeft.

Naast de ellende van de tumor, wordt ze er nog even hardhandig op gewezen dat ze er alleen voor staat. Daar ligt ze, schrijft ze, binnenstebuiten gekeerd. Verzwakt door ziekte en een gebrek aan steun en plat gewalst door het systeem. Inge krijgt uiteindelijk thuiszorg, maar ten koste van haar waardigheid.

Zoals Inge zie ik meer mensen die moeten vechten om hulp te krijgen. Of die het gewoon niet krijgen. Zo te zien had Inge ‘gelukkig’ (?) geen kinderen of partner. Want anders hadden die waarschijnlijk de zorg op zich moeten nemen. Dan had Inge ‘gewoon’ geen zorg gekregen van Nederland.

Of als Inge nu 80 was en een lieve echtgenoot had van evenzo 80. Dan had die oude eega moeten stofzuigen en helpen met de ADL, want die zat immers toch achter diezelfde geraniums. Alleen als de eega ook kwaadaardigheid had of andere aantoonbare ellende, zou de thuiszorg arme Inge van 80, helpen na haar hersentumor.

Moet je verdorie gestraft worden met zorgloosheid, als je jong kanker krijgt? Of als je partner tot het einde van dagen bij je blijft? Ik begrijp dat we kritisch moeten kijken naar het rondstrooien van thuishulp. Kijk gerust naar iemands inkomen om te zien, wat wordt vergoed. Schakel mantelzorgers maar in. Maar vergeet niet de hulpvrager in de ogen te kijken.

5 reacties

  • no-profile-image

    Joyce

    Relatief jonge gescheiden vrouw met uitgezaaide ca, gaat met ontslag. Mw komt niet in aanmerking voor thuiszorg, want zij woont samen met haar studerende zoon van 21. Die moet naast zijn studie maar tijd vinden om zijn moeder te helpen, het huishouden te runnen en boodschappen te doen. Diep triest!!!!
    En het zal er in de toekomst niet beter op worden met al die bezuinigingen.

  • no-profile-image

    Joke

    Als transferverpleegkundige voel ik me behoorlijk aangesproken door het verhaal van Inge;
    en behoorlijk aangevallen door Sandra’s vertaling van dit verhaal.
    In de brief van Inge (ik heb het origineel opgezocht) blijkt dat zij zich eenzaam en mislukt voelde na het bezoek van “de mevrouw met haar rottige formulieren” en dat betekent in mijn ogen dat “die mevrouw” het gesprek niet erg tactisch heeft aangepakt; op een vriendelijke en empatische manier kun je ook de benodigde informatie verkrijgen. Maar uiteindelijk heeft “de mevrouw” WEL thuiszorg geregeld; niet als gunst, maar omdat Inge daar in deze situatie gewoon recht op heeft! Zij heeft gewoon haar werk gedaan door uit te zoeken of deze mevrouw recht had op zorg. En als zij in de transferaanvraag goede informatie had gekregen van de afdelingsverpleegkundige over de situatie van deze mevrouw, had zij de mevrouw geen kruisverhoor hoeven af te nemen…
    Bovendien, als ik de brief van Inge goed lees, voelt zij zich al voor het bezoek van de transferverpleegkundige emotioneel, eenzaam en schuldig. Door een zware operatie en vervelende ouders onder andere. Dus, Sandra , om dat nou allemaal op die transfermevrouw af te schuiven vind ik een beetje flauw.

    Verder herken ik het wel dat mensen soms moeten vechten voor hulp thuis. Niet zo zwart-wit als Sandra het voorstelt: een 80-jarige krijgt echt wel ADL-hulp, zelfs als er een partner is; en meestal lukt het ons ook wel om huishoudelijke hulp te regelen. Bij jonge mensen met kanker en een gezonde partner wordt het al wat lastiger, maar als het echt nodig is kunnen we met goede argumenten vaak wel iets regelen.
    Daarbij uiteraard rekening houdend met de regels van de WMO en het CIZ. Hetgeen betekent dat dus niet iedereen hulp krijgt, omdat die regels erop gericht zijn om het beschikbare geld (van onze belastingcenten) zo eerlijk mogelijk te verdelen over de zorgvragers. En als de transferverpleegkundige dan moet vertellen dat iemand niet voor hulp in aanmerking komt, dan is zij slechts de boodschapper van het slechte nieuws, niet de bedenker! Don’t shoot the messenger.

    En nog even voor de volledigheid, Sandra: of iemand recht heeft op hulp of niet, staat volledig los van zijn inkomen. Hoeveel iemand moet betalen voor de hulp waar hij recht op heeft, hangt inderdaad af van zijn inkomen.

    Met je laatste zin ben ik het volledig eens:
    vergeet niet de hulpvrager in de ogen te kijken!

  • no-profile-image

    Ria

    Herkenbaar - maar als je eenmaal binnen bent lukt het vaak wel om de zorgindicatie uit breiden; ook als iemand een partner of kinderen heeft. Inge heeft het gewoon niet getroffen met haar bureaucratische transferverpleegkundige. Begeleiden mag inderdaad niet meer van de indicatiegevers - dus moet je zoveel mogelijk benoemen wat je wel doet... en er het beste van maken. Maar dat je met partner en kinderen geen thuiszorg krijgt is gewoon niet waar. Ik werk zelf als wijkverpleegkundige :-). Als iemand een ZZP (Zorgzwaartepakket) heeft, wordt het pas echt moeilijk! Dan gaat een deel van het geld blijkbaar naar de zorginstelling waar iemand op de wachtlijst staat; en mag de thuiszorginstelling (deels) gratis zorg leveren... Hoewel het me met ZZP ook nog wel eens lukt om de indicatie uit te breiden - maar dat moet via de instelling waar iemand op de wachtlijst staat.

  • no-profile-image

    Mariska

    Het ligt ook niet altijd aan de hulpverlener van de thuiszorg, maar vaak ook aan de indicatie die je al dan niet krijgt van het zorgkantoor. Het zorgkantoor bepaalt, vaak vanachter een bureau, of je die uren wel krijgt. Vaak krijg je maar weinig uren voor iets en wordt vergeten dat er ook nog iets bestaat als een sociaal praatje. Datgene wat je moet doen bij iemand kost zeg maar 5 minuten en dan wordt je geacht ook na 5 minuten weg te zijn, alsof iemand een product is die niets zegt en verder nergens behoefte aan heeft. Ik vind het ook triest voor de bovenstaande jongevrouw dat er zo omgegaan wordt met haar, maar inderdaad wel herkenbaar

  • no-profile-image

    Corry

    Mooie blog. Werk in de thuiszorg, dit is herkenbaar.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden