Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Wonden zijn vies

Ik loop nu al een aantal weken stage op de afdeling orthopedie, shortstay en interne geneeskunde. Zo nu en dan kom ik wonden tegen en dat vind ik geen pretje. Nee, ik ben echt geen liefhebber! Het is misschien wel vergelijkbaar met wat sommige verpleegkundigen hebben met een infuus inbrengen.
Wonden zijn vies

De voorgaande stages kwam ik - op wat decubituswonden na - geen wonden tegen. Maar goed ook denk ik, want ik vind het niet smakelijk om te zien. Het gaat mij niet zozeer om wonden op het been of de stuit, maar meer om plekken waar de huid dicht op het bot zit.

Bijvoorbeeld een wond op het borstbeen. Ik voelde het rond mijn eigen borstbeen al steken toen ik zag hoe een collega een hechting verwijderde. Je ziet dan een rode wond van een centimeter diep met wat korstjes hier en daar. Ik krijg normaliter geen rillingen van wonden, ik heb nota bene een dag op een OK meegekeken, maar van die wond kreeg ik echt de rillingen.

Is het niet raar, dat ik als verpleegkundige de rillingen krijg van wonden of andere vergelijkbare dingen die je in het ziekenhuis tegenkomt? Jij bent immers de persoon die de desbetreffende patiënt verpleegt. Maar ja, wondverzorging is gewoon niets voor mij. Ik schrik al wanneer ik 'wonden' in de inhoudsopgave van Nursing zie. Ik sla die bladzijdes maar al te graag over. Vieze plaatjes.

Ik heb natuurlijk wel de wondverzorging bij deze patiënt op me genomen, maar een wondverpleegkundige zie je mij niet worden. Ik vraag mij af of er meer (leerling)verpleegkundigen zijn met een vergelijkbaar obstakel.

Is er een verpleegkundige handeling waar jij liever voor past?

Quinten is derdejaars leerling mbo-v en blogt tweewekelijks over zijn stages en studie.
Twitter @quintenmanuel

Gerelateerde tags

24 reacties

  • no-profile-image

    Annemiek

    Als je je collegas vraagt zul je er vast achter komen dat bijna iedereen wel iets heeft waar ze niet goed tegen kunnen. Je kunt hun vragen wat ze gedaan hebben om het verdraagbaarder te maken. Ik had een leerling die bij ontlasting opruimen telkens bijna over de nek ging van het aroma. Rondvragend kwam ze er achter dat sommige verpleegkundigen geurige lipbalm bij zich hebben die ze gebruiken voordat ze aan de klus beginnen. Dat probeerde ze en het hielp.
    Van opleiding veranderen zoals iemand zegt is compleet onzin. Zelf viel ik verschillende keren flauw in mijn opleiding bij het zien van bloed. Ik heb het overleefd en draai mijn hand niet om bij wonden of bloed nu. Alleen uitzuigen en mondzorg waar van alles naar boven komt vindt ik nog altijd vreselijk, maar ik doe het toch al 30 jaar. Het gaat jou ook vast wel lukken om er bovenop te komen.

  • no-profile-image

    Chris

    Lieve Quinten,
    Als je nu al over je nek gaat over wonden - al dan niet vies - , dan zou ik nog maar eens goed nadenken over je opleiding.. Als verpleegkundige kom je overal wonden tegen : operatiewonden die mooi genezen, die niet willen genezen, decubituswonden, geïnfecteerde wonden, bijtwonden, schotwonden, brandwonden en ga zo maar door. Ik denk dat er geen afdelingen bestaan waar je niet met wonden in contact zal komen hoor! En om dan nog maar te zwijgen van écht vieze wonden: veroorzaakt door de patiënt zelf door een schromelijk tekort aan hygiëne voor het eigen lichaam! Man, je hebt nog niks gezien, geloof me. Eerlijk? Als ik jou was zou ik van studierichting veranderen.
    Veel succes!

  • no-profile-image

    noor

    Als 18 jarige inservice leerling Averpleegkundige was er op de afdeling een terminale mevrouw met een buikwond die niet dicht wilde. De hele buik lag van navel tot schaambeen open en het stonk verschrikkelijk op die kamer, arme vrouw… Als ze zich omdraaide of enigszins anders bewoog, gutste de buikinhoud naar buiten!
    Dit is nu bijna 40 jaar geleden en nog steeds kan ik de geur van nilodor niet verdragen, evenals de dure zeepgeur van Nina Ricci…;-).
    Ik kan dus absoluut niet tegen ontlasting in wat voor hoedanigheid dan ook bij m mensen, ouder dan 1 jaar…. Gelukkig draaien sommige van mijn collega's hun hand er niet voor om, (figuurlijk dan!)

  • no-profile-image

    Ingrid

    En zo kan iedereen iets wat hij of zij niet prettig of leuk vindt om te doen. Natuurlijk hoort het bij je werk, maar je kan ook op een interne afdeling gaan werken later waar je toch al veel minder wonden tegen komt dan op een chirurgische afdeling! Succes met je opleiding!

  • no-profile-image

    Lotte

    Ha Quinten!
    En zo heeft iedereen wel iets wat hij/zij minder leuk/prettig vindt om te doen. Ik draai mijn hand niet om voor wondverzorging, maar een maagsonde inbrengen blijf ik weer minder leuk vinden. Sterker nog, ik vind het vreselijk. Maar komt het erop neer, doe ik het wel! Ik geef het heus aan bij mijn collega waar ik mee werk die dag, en wilt hij/zij het van mij overnemen, sla ik dat aanbod zeker niet af. Zo kan ik bijvoorbeeld weer iets voor hem/haar doen wat hij/zij minder prettig vindt om te doen.
    Iedereen mag zijn voorkeuren hebben, maar houdt altijd in je achterhoofd dat je het wel gewoon moet doen en dat het van je verwacht wordt. Uiteindelijk draait het allemaal om je patient.

    Succes nog met de opleiding!

  • no-profile-image

    renée

    Ik proef een "warme" betrokkenheid! Ook al is dat bij jou(nog)niet het geval bij de wondzorg.
    Ieder z'n ding!!
    Misschien is de wondzorg in de toekomst wél iets.
    Ik vind het (al 8 jaar) PRACHTIG!!
    succes in de toekomst!

  • no-profile-image

    Ronald

    Typisch gevalletje Nederlandse taal, een wond is vies of ik vind een wond vies. Het eerste hoeft niet zo te zijn en de tweede zegt niets over de wond.
    Als verpleegkundige is wond verz wel bijna een basiszorg, aan jouw de taak om ermee om te leren gaan. Er zijn binnen de verpleegkundigezorg veel richtingen cq disciplines, dus je hebt keuzes.
    Succes met de verdere studie.

  • no-profile-image

    Trudi

    Wat een herkenbare!
    dat inlevingsvermogen van je is een pré! En mettertijd zal het echt wel een beetje gaan afzwakken. Leer je beter om niet jouw idee te spiegelen. Vragen, vragen, vragen. Wie weet vindt die patiënt het heel erg houdbaar. Dingen moeten nou eenmaal gedaan worden. Persoonlijk heb ik dan liever jou aan mijn bed met je empathie dan een verharde, verzuurde........ die me vertelt dat het toch zal moeten gebeuren.
    Zie het als een leerpuntje. Hou het dicht bij jezelf. Je bent mooi bezig.
    (overigens sta ik te watertanden als ik iemand ondersteun bij braken, en echt niet omdat ik zo sta te genieten)

  • no-profile-image

    Peet

    Heej Quinten,
    Hele natuurlijke reactie hoor, je bent gewoon mens. Ik vind sputum geen pretje, dat maakt je heus geen slechtere vpk hoor.Dat wil niet zeggen dat ik mijn werk niet naar behoren doe. En hoe erg het ook klinkt, alles went, je zal zien dat je over een tijd wonden mss niet meer zo vies vindt en ze gewoon verzorgt zonder probleem. Succes met je opleiding.

  • no-profile-image

    Monica

    Je hebt feeling met wondzorg of niet. Ik wel (ben wondverpleegkundige...) en jij toevallig niet. Dat kan. Jij vind vast andere dingen weer interessant/leuk die ik niet leuk vind om te doen. Verschil moet er zijn. Anders wil iedereen hetzelfde doen.. Komt het ook niet goed.
    Probeer wel het niet aan de cliënt te laten merken dat je er moeite mee hebt. De cliënt zelf heeft er vaak al moeite genoeg mee.

  • no-profile-image

    chantal

    Goede blog Quinten, tuurlijk heeft iedereen wel iets wat tie niet leuk of moeilijk vindt of waar men de rillingen van krijgt....ik persoonlijk ben geen fan van overgeven, met moeite moet ik de neiging onderdrukken om mee te doen...collega's van mij vinden het weer moeilijk om een kind met een meervoudige beperking te verplegen, iets wat ik door mijn z achtergrond leuk vind om te doen.
    Ga zo door Quinten!

  • no-profile-image

    Jos

    Hoe erger, lelijker, viezer de wond hoe meer zin ik krijg om eraan te beginnen. Een uitdaging om de patient te helpen die wond te boven te komen. Ik weet inmiddels dat dat niet altijd lukt,maar meestal wel gelukkig

  • no-profile-image

    Angela

    De zorg voor wonden hoort erbij. Ga bij je eigen na of je verzorgd zou willen worden als je zelf een wond(je)hebt door iemand die met een vieselijk gezicht de "zorg"op zich neemt? zal je dat zelf prettig vinden als patient? wetend dat je er niets aan kan doen, dat je een wond hebt!
    je kan het beter anders belijken, het is juiste een vak op zich om de wond zo mooi mogelijk te laten genezen samen met de wondverpleegkundige. kan je daar niet tegen is het beter een andere richting in de zorg te nemen, misschien.

  • no-profile-image

    Ton

    Wonden is tegennatuurlijk. Iets wat niet hoort. Natuurlijk betekent:aard, geaardheid, karakter, persoonlijkheid enz. Ook wonden hoort bij ons natuur, en bij ons natuurlijk leven, we kunnen niet allemaal gezond blijven. Dat betekent dat als iemand iets krijgt en jij vindt het vies het onnatuurlijk is. Ik had als verpleegkundige toch iets meer inzicht verwacht.

  • no-profile-image

    Margreet

    Beste Ton,
    Wonden zijn iets tegennatuurlijks, iets wat niet 'hoort'.
    Natuurlijk moeten wij als verpleegkundige de beste zorg hieromtrent leveren óók psychosociale begeleiding aan een patient met wonden. Maar dat neemt nog niet weg dat wij ook GEVOEL hebben en kippenvel krijgen van een patient met v**ze, en ingewikkelde wonden.
    Alsjeblieft wat een fabeltjes zeg dat verpleegkundigen wonden (en defecatie en braaksel ed) niet v**s mogen vinden.
    Maar ook al vinden we het minder prettig, dat neemt niet weg dat wij UITERAARD de beste zorg zullen leveren aan de patient MET of zonder wonden!

    Goeie blog Quinten,
    Ik blijf het nog steeds lastig vinden de wondverzorging van een niet zo lekker ruikende wond. Je komt ze op elke afdeling tegen maar je blijft er van leren. En dat is de uitdaging! Zeker ook om de patient hierbij te begeleiden. Want dat kan je, je bent een vent! Ook als je ze stiekem v**s vindt.

    Ieder z'n talenten en interesses. Dat is maar goed ook toch? Lang leve de veelzijdigheid van ons als verpleegkundigen

  • no-profile-image

    pien

    Dat Quinten zo open en eerlijk is, vind ik juist goed. Waarom moet je direct alle aspecten van de verpleging het einde vinden? Er zijn plegen die uitgesproken voorkeuren hebben en anderen vinden alles leuk.
    Al doende leer je steeds meer en soms ga je je later specialiseren in vak-deel gebieden die je nu niet voor mogelijk houdt.
    Ik ben ooit begonnen met een kinderspecialisatie na een tijd op aneasthesie, heb lang met moeders en baby's gewerkt en toen een tijd acute zorg en nu al weer jaren in de palliatieve zorg. Nooit erg omhoog, maar wel zeer brede carriere.
    In de jaren 70tig griezelde ik van oude mensen en koos ik voor het begin van het leven en nu vind ik het fantastisch. Zoek je weg, leer en ervaar.

  • no-profile-image

    Hade

    Leuk om te lezen hoe jij hier over denkt! Persoonlijk hou ik wel van het verzorgen van wonden. De ontwikkelingen van verbandmateriaal en het resultaat wat je er mee kan bereiken.
    Iedereen houdt van verschillende handelingen, gelukkig maar!

  • no-profile-image

    Ton

    Als voorzitter van een beroepsorganisatie voor wondverpleegkundigen ben ik zeer verbaasd over deze blog en de reacties hierop. Overigens alleen al dat dit allemaal geplaatst wordt.
    Wonden zijn vies, een uitspraak van iemand die gekozen heeft voor de zorg en voor de zorg voor patiënten. Hoe moeilijk kan het zijn!
    Als je kiest voor zorg en patiënt, weet je dat er ook niet prettige zaken om de hoek komen kijken. Kom op wees een vent! Als voorzitter wordt ik iedere dag met de meest ernstige wonden geconfronteerd, maar er is maar een ding wat mij bezig houdt. Wat kan ik doen voor de patiënt.Ik ben geen behandelaar, maar heb geen enkele moeite met wat voor wond het ook is. Het is vervelender voor degene die dit heeft en daar hou ik mij aan vast. Een wond is vies je zal maar patiënt zijn en iedereen die voor je moet zorgen zou het vies vinden. Ik hoop dat dit niet het geval is! Anders moeten degene die daar moeite mee hebben toch echt een ander vak kiezen!

  • no-profile-image

    Jens

    Ik vind het heel goed dat je je gevoelens deelt.
    Je verhaal laat veel medeleven met de patiënt zien, en dat is iets dat essentieel is voor een goede verpleegkundige. Ook al zijn het natuurlijk je eigen gevoelens kun je je heel goed in de patiënt inleven en daardoor kun je hen juist die zorg bieden, die zij/ hij nodig heeft.
    Ik persoonlijk vind wonden niet meer vies. Maar ik werk ook al meer dan vier jaar in de thuiszorg en daar kom je ook van alles tegen. Ik vind eigenlijk de moderne wondverzorging met al die verschillende materialen juist erg boeiend. Dat wat ik ook eerst wat vies vond erken ik nu als teken voor de toestand van de wond en als signaal voor welk materiaal deze wond nu nodig heeft. Het is een soort van communicatie met de lichaam die bezig is de wond te genezen. Je moet alleen leren hem te verstaan.

    Groetjes en veel succes met je opleiding verder

  • no-profile-image

    Karin

    Ik ben ook leerling verpleegkundige en toen ik pas begon schrok ik me wild van een wond bij een jonge zorgvrager. De schrik was op me gezicht af te lezen (niet zo professioneel)en daar werd de patiënt weer onwel van. De wond was operatief uitgeruimd bij een sinus pilonidalis in de bilspleet. Sindsdien neem ik wel een betere beroepshouding aan.....

  • no-profile-image

    Sofia

    Heel normaal! Ik werk op de interne afdeling. Wij hebben momenteel een patient liggen die zwarte tenen heeft. Er is nu geen operatie mogelijk, dus worden ze ingepakt. Maar bij de verbandwissel is hr erg onrustig vanwege een delier. Ik ben elke keer weer doodsbenauwd dat hij die tenen eraf stoot, dat ze gewoon van de voet afvallen......echt ik krijg het gebrek

  • no-profile-image

    Ellen

    Heel normaal hoor Quinten dat je de rillingen voelt bij het zien van grote wonden, die zijn ook soms vreselijk om te zien. Je hoeft toch niet ALLES te kunnen? Ik had -tot grote pret van mijn collega's- een regelrechte fobie voor vlooien en was weg -als ik dat kon- van de SEH als er iemand vol met deze gezelschapsdieren binnen werd gebracht.En dan nog was ik een hele week in de ban van elk zwart stipje wat ik zag.De meest nare gevolgen van ongevallen heb ik mede van de weg gehaald,maar een beestje van een paar millimeter, brrrr.Ik heb me alleen altijd zo in de hand kunnen houden, dat de patiënten dat niet gemerkt hebben en ik denk dat het bedenken dat de "drager"van zulke wonden meer lijdt dan jij ook een hulp kan zijn.En verder ga je straks gewoon doen wat je wél goed kunt, toch?

  • no-profile-image

    Monique

    Ik herken dat zeker, zolang je er professioneel mee om kunt gaan is het toch geen probleem dat het niet je ding is?! Gelukkig maar, want anders zou iedere verpleegkundige wonsconsulent willen worden toch?...Ieder zijn ding en specialisme!

  • no-profile-image

    Roosje

    Als ik een wond op een foto zie, word ik spontaan misselijk. Brrr ...
    Maar, als een mens een wond heeft, is het heel anders. Wat is er aan de hand? Hoe kan ik het beste de wond bij deze patient verzorgen. Heeft de patient pijn? Kan ik daar wat aan doen? Hoe verbind je de wond bij deze patient. Is hij/zij tevreden. Is er verbetering? Wat is de prognose?
    Kijk alleen naar de plaatjes om ervan te leren. Kijk en luister vooral naar de patient.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden