Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Ga je schamen!

Al die verhalen over wantoestanden in de zorg, zoals die bij de laatste CAO VVT- onderhandelingen werden verteld, ik geloofde daar niet zo in. Maar lees dan de ervaringen van Tiny.
Ga je schamen!

Tiny is een 48-jarige vrouw die door zuurstoftekort spastisch is geworden. Na vele jaren dicht bij ouders en familie gewoond te hebben, moest zij om diverse redenen verhuizen en werd zij opgenomen in een instelling een paar dorpen verderop. Tiny is intussen verworden tot een zorgafhankelijke vrouw, die zonder hulp niet kan eten, drinken of naar het toilet gaan.

Tiny heeft het niet naar haar zin in de instelling. Zij is de enige in een rolstoel op haar afdeling. Als er iets gedaan wordt met de bewoners, moet zij achterblijven want het personeel kan niet uit de voeten met haar rolstoel.

Tiny wordt dagelijks op de douchebrancard 'gehesen' met de tillift, zodat ze gewassen kan worden. Het gebruik van de tilmat is voor haar erg gevoelig. Tiny kan met een goede ondersteuning en een rustige benadering ondersteund op haar benen staan zodat de transfer van bed naar rolstoel naar douchestoel gemakkelijk kan worden gemaakt. Maar daar moet je wel even de tijd voor nemen.

Tiny heeft incontinentiemateriaal aan, terwijl ze best in staat is haar urine op te houden. Tijd om haar op de wc te helpen, wordt niet vrij gemaakt.

Ze kijkt met angst en beven uit naar de nachten dat zuster Y of broeder Z dienst heeft. Zij reageren niet op een bel als zij een spasme heeft of niet goed in bed ligt, want ze hebben slaapwacht en daar komen ze hun bed niet voor uit.

Al die zaken maken van Tiny een angstig vogeltje, dat schrikt als zij plotseling iemand in haar gezichtsveld ziet verschijnen.

Ik heb Tiny tijdens mijn Zonnebloemvakantie
de afgelopen week mede mogen verzorgen, en ik heb haar met de liefdevolle aandacht van collega's zien opbloeien. 'Tiny kan meer dan gedacht wordt, maar dan moet je er wel de tijd voor nemen' was onze conclusie. Wij vinden het in-en-in-triest dat er in de instelling waar zij woont, niet de tijd wordt genomen om te kijken naar wat Tiny kan.

Nee, er wordt onder het mom van 'druk, druk' druk' snel gehandeld, en voor Tiny betekent dit dat zij elke keer weer opziet tegen transfers, verschonen van incontinentiemateriaal en de nachten.

Ook als de verhalen die ik van haar familie hoorde, maar voor 10% waar zijn, dan moeten de werkenden in haar instelling zich de ogen uit de kop schamen dat zij niet het inzicht hebben om Tiny op een voor haar goede wijze te verzorgen.

Je verschuilen achter geen tijd, zieken op de afdeling, bezuinigen en ga zo maar verder, is voor mij de gotspe van de eeuw. Jij als verzorgende/verpleegkundige bepaalt zelf je kwaliteit van zorg, en als je al zo bent afgestompt dat je dat niet meer ziet, dan zul je bij jezelf de vraag moeten stellen of je nog wel in het goede vak zit.

Ik weet het, velen zullen het niet met mij eens zijn. Maar ik kan me nog steeds kwaad maken over het effect dat het gedrag van de verzorgenden/verpleegkundigen kan hebben op mensen zoals Tiny.

Tiny (inderdaad niet haar echte naam) wil graag dat ik met haar verhaal de zusters en broeders een beetje wakker schud. Zodat het weer duidelijk wordt dat er achter al die productie die we draaien, mensen zitten met wensen, gevoelens en angsten. De hoop dat het op haar afdeling beter zal worden, zit in een heel klein hoekje erg ver weggestopt.

Jos Kaldenhoven werkt in een VTT-team. Twitter @broederjos

16 reacties

  • no-profile-image

    maria

    Hoi Jos,

    Jou verhaal kan ik helemaal begrijpen!En ben ik ook gedeeltelijk mee eens.Ik als ook werkzaamzijnde op een revalidatieafdeling metname CVA in een verpleeghuis,vind dat je iets te gemakkelijk zegt dat je zelf verantwoordelijk bent voor goede zorg,ten eerste begint het bij je zelf,ten tweede met welke middelen je tot je beschiking hebt.Ook moet er gekeken worden wat wil de client,en hoe kan je dit uitvoeren zodat het aangenaam is voor de client maar tegelijkertijd werkbaar is voor de zuster die nog 29 andere clienten onder haar hoede heeft.Zo was er bij ons een vrouw die eigenlijk niet in een lift wilde (eigenlijk wel 'nodig')deze werd met een sta hulpmiddel
    staand getrokken en dat vast gehouden,ondertussen deed je inc.materiaal goed en kleding,dan mw langzaamweer laten zakken in de stoel.Deze mw had flink overgewicht.
    Dit was voor mw het meest comfortabel,(mw had veel pijn)met als gevolg dat er verzorgende door hun rug gingen en last van de schouders hadden.
    dus in sommige situatie's is het niet zo zwart/wit.
    Ook wat betreft druk druk druk.Als je nagaat dat we om 11 uur soms pas iedereen gewassen en uit bed hebben,dat is dagelijkse kost.
    Afstompen komt overal voor.
    Maar het is belangrijk om de zorgvragen en behoeftes zogoed mogelijk te verzorgen!!

  • no-profile-image

    Alie Das

    Echte mens....
    Ook ik heb een bijzonder ervaring met een reis van de Zonnebloem meegemaakt. Er was een mvr. mee van 50 jaar die al 25 jaar in een instelling woonde. Ze had neuropathieen en was verbonden aan een rolstoel. Ik vroeg haar wat ze wilde doen. Ze zei, ik wil graag uit eten als een echt mens. De zusters hebben nooit tijd voor me. Ik heb met haar een restaurant uitgezocht en haar vooraf leuk aangekleed, opgetut en haar haar gedaan.
    Ze vond alles reuze spannend. Aangekomen bij het restaurant vroeg ze of ze zelf mocht bestellen want dat doen echte mensen ook. Ze bestelde soep vooraf en vroeg of ik wel rietjes meegenomen had. Van de zusters moest ze altijd soep eten met een rietje. Ik vertelde haar dat echte mensen soep aten met een lepel, dat ging overigens prima. Ze had genoten van de maaltijd en ik van haar gezelschap. Na afloop vroeg ze of ze zelf mocht betalen want dat doen echte mensen ook. dat gebeurde natuurlijk. Ze pakte me vast en zei, ik heb me nog nooit zo MENS gevoeld.
    Ik wist weer heel goed waarom ik zo graag vrijwilliger ben bij de Zonnebloem.

  • no-profile-image

    Rinda Benschop

    Sja....het is keuze's maken in de zorg neem je de tijd voor de een dan kost tijd voor de ander...en zo stel je elke dag een hoop mensen teleur...het is ook een stukje cultuur...de koffiepauze is heilig....die kan je toch ook later nemen!?

  • no-profile-image

    Ik

    Ik vind het heel erg dat ik dit lees. Zelf kom ik in sommige instellingen dit ook tegen als student.
    Het is niet alleen af te schuiven op te druk, wat ik helaas echt wel heel vaak zie. Het is misschien ook een stukje vastgeroestheid en onwetendheid. Het is gemakkelijk om het van je collega's over te nemen hoe het gaat (bijv. de douchebrancard). Dat neemt niet weg om zelf na te denken.
    Gelukkig zie ik ook vaak goeie dingen in de zorg. En daar mag ook de nadruk op gelegd worden!

  • no-profile-image

    Jos Kaldenhoven

    Voor de duidelijkheid: ik reageer zelden op een re`ctie, maar het moge duidelijk zijn dat ik alleen reageer met mijn volledige naam, niet slechts met mijn voornaam...

  • no-profile-image

    Barb Zijlstra

    Mijn oplossing is een hele harde... Laat ministers en staatssecretarissen van het ministerie van volksgezondheid en de ministerpresident en de minister van financien en die van sociale zaken een hele week in hun eigen ontlasting en urine liggen met personeel dat ook hun neus ophaalt en het naar de volgende dienst doorschuift. Niemand die op de bel komt en niemand die tijd heeft om een pilletje of een injectie tegen de pijn te geven. Misschien dat ze dan eindelijk voelen hoe het is om afhankelijk te zijn in een situatie waar je niet zelf voor gekozen hebt. Wie weet werkt dat dan.

  • no-profile-image

    karin

    Hallo Jos,
    Je hebt helemaal gelijk, dat dit niet moet mogen/kunnen! Maar ik heb ook in een verpleeghuis gewerkt, en als je met 2 collega's 36 bewoners schoon in de kleren moet krijgen, mag jij mij vertellen hoe jhe dat dan doet. Zou je,zoals jij wilt (en ik natuurlijk ook) zeg 1 uur erover doen, dat is 36 uur! Dat lukt niet, hé! Want er moet bijvoorbeeld ook gegeten worden, enz enz! Het wordt tijd dat het kabinet eens in zo'n situatie terecht komt, dan zullen ze de bezuinigingen waarswchijnlijk wel anders aanpakken!

  • no-profile-image

    v bos

    Dag Jos,

    Ik ben blij dat iemand eens een knuppel in het hoenderhok gooit. Mijn dochter werkt in een verpleegtehuis waar dezelfde wantoestanden als jij beschrijft voorkomen. Ze wordt er doodziek van. Zelf ben ik ooit door dit soort toestanden uit een verpleeghuis vertrokken en in een ziekenhuis en later in de verslavingszorg gaan werken want daar staat de zorg op een veel hoger peil. Je zal je maar niet kunnen verweren zoals de mevrouw in jouw blog, kanttekeningen over splitsing vind ik in dit geval helemaal niet ongelooflijk. Laten we patiënten in vredesnaam serieus nemen en niet meteen naar de familie wijzen alsof die dan de zorg moeten gaan leveren. Neem verdorie je verantwoordelijkheid in plaats van dit soort opmerkingen.

  • no-profile-image

    Anoniem

    @LL verpleegkundige: Wat maakt het nu uit, ze verblijft nu eenmaal binnen die instelling, dus heeft ze recht op de zorg die zij nodig heeft. Wanneer ze echt meer zorg nodig heeft moet ze zeker overgeplaatst worden, ook al zoiets onmenselijks naar mijn mening.

  • no-profile-image

    jos

    En zo kan ik nog tientallen gevallen beschrijven.
    Vooral mensen die in de poep liggen..uiteindelijk komt er iemand.
    De eerste kijkt en gaat weeg, de ander trekt een vies gezicht en verdwijnt..na een paar uur mag de volgende dienst het opknappen..

  • no-profile-image

    Willy

    Jos, je hebt helemaal geljk. Ieder patient heeft recht op goede zorg (ook als dit meer tijd kost) en je verschuilen achter druk-druk-druk is uit den boze. Maar helaas komt het voor dat het zo is. Ik werk in een ziekenhuis op een interne/oncologische afdeling, en de "drukte" is erg afhankelijk van wat voor patienten er liggen. En soms komt het voor dat er nou één keer veel, zeer zorgbehoeftige patienten (en dan heb ik het niet alleen over de lichamelijke kant) liggen, die je het liefst alle tijd en zorg geeft die ze nodig hebben. Maar de tijd die je aan de één geeft, kun je niet aan de ander geven. Die schier er dan weer een beetje bij in.Het is soms schipperen. En de kunst is om niet aan de patient te laten merken dat je het druk hebt. Neemt niet weg dat de zuster dan met een zeer onvoldaan gevoel naar huis gaat..

  • no-profile-image

    Dick

    Jos, je hebt gelijk. Zolang ik bekend ben met de zorg (ziekenhuis, psychiatrie, zorg voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten gedurende 43 jaar) verschuilen veel mensen in de zorg zich achter gebrek aan tijd. Gelukkig velen ook niet. Het is vaak gebruikelijk je aan te sluiten bij dit geluid, dat vaak geldt op afdelingen waar de onderlinge sfeer niet optimaal is. Veel mensen hebben het aangeleerde gedrag te kijken wat er allemaal niet kan. Het plezier in het werk heb ik persoonlijk altijd beleefd in de uitdaging van wat er allemaal wél mogelijk is. lijken de mogelijkheden er niet te zijn, dan ga je ernaar op zoek.
    Er is altijd wel een weg te vinden. Strijdbaarheid en optimisme en respect zijn een belangrijk hulpmiddel daarbij.
    Zó heb ik altijd, tot de laatste dag, met veel plezier in de zorg gewerkt.
    Met deze instelling is niet alleen Tiny gebaat, maar een ieder die aan je zorg is toevetrouwd.

  • no-profile-image

    Ellen

    Bas, je kunt toch niet zo maar gaan oordelen over de familie?IK heb mijn zusje + vader zelf verpleegd tot ze overleden, maar bij mijn moeder en Oma was dat niet mogelijk omdat ik zelf niet meer kon en als oncologisch patient blij was dat ik er gewoon maar kon zijn.En dat deed ik- elke dag- tot de dames waren overleden.Maar dat betekende wel, dat ik hulpeloos een kwartier naast het bed van mijn moeder zat als ze gebeld had en daarna de zusterpost maar ging opzoeken waar iedereen zat. Dus het kan zijn dat familieleden van een patiënte zelf ook niet meer kunnen en daar zou ook niet op gerekend moeten worden.We gaan er maar vanuit dat de mantelzorgers doen wat wij eigenlijk moeten doen en daarom gaat het zoals het gaat.Ik kan intussen een boek schrijven over wat ik heb gezien en zelf als patiënte mee heb gemaakt. Dus ik weet wel hoe het werkt.

  • no-profile-image

    Bas

    Beste Jos,

    Bij je blog wil ik twee kanttekeningen plaatsen. Als cliënten tegen de verpleegkundige enorm gaan klagen over andere zorgverleners moet je oppassen: splitsing ligt op de loer. Hoor en wederhoor lijken me dan belangrijk, voor een oordeel geveld wordt. Ten tweede de rol van de familie. Zij zijn ook zeer ontevreden, lees ik terug, maar kennelijk niet aanwezig om de rolstoel van Tiny te duwen wanneer er activiteiten zijn?

  • no-profile-image

    l.l. verpleegkundige

    Ik vraag mij af of deze mevr wel juist geplaatst is. Als ik lees dat ze de enige is mevrouw is op de afdeling die in een rolstoel zit, geen nachtdiensten maar slaapdiensten lijk mij dat mevr nu in een setting verblijft waar lichtere zorg wordt gegeven, en niet de zorg die mevr nodig heeft. Wat voor ZZP heeft deze dame ? Volgens mij is deze mevrouw verpleeghuiszorg behoeftig en aan de blog lijkt me dit geen verpleeghuis.

  • no-profile-image

    Johanna de Lange

    Hallo Jos, helaas moet ik je gelijk geven.
    Druk,druk,druk en daardoor niet zien wat de client wel of niet kan, niet zien wat de ander nodig heeft. Natuurlijk kan familie ingeschakeld worden, maar dan moet er eerst een goed zorgplan komen.Waarschijnlijk is dat er niet eens, anders zou ze geen incontinentie materiaal gebruiken, zou ze een andere transfer krijgen en zou ze niet achter hoeven blijven tijdens een dagje uit. Ik kan er nog veel meer over zeggen na 40 jaar ervaring, maar je hebt gewoon gelijk.Het is een schande...

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden