Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Euthanasie in de psychiatrie

Euthanasie is een ingewikkeld onderwerp. Ik heb er momenteel op mijn werk mee te maken.  Iemand vraagt toestemming om dood te mogen gaan, en als dit verzoek niet ingewilligd wordt, heeft dit allerlei nare gevolgen.
Euthanasie in de psychiatrie

Dhr A. is 63 jaar en heeft vijf maanden geleden een CVA gehad, met een rechtszijdige verlamming, slikproblemen, gedragsveranderingen en concentractieproblemen tot gevolg.

In de eerste weken treedt er geen herstel op. Hij wordt opgenomen op een revalidatie-afdeling binnen een verpleeghuis. Hij denkt veel na over hoe hij nu verder moet, en besluit in overleg met zijn familie dat hij zo niet meer wil leven. Er wordt euthanasie aangevraagd, en het verzoek wordt ingewilligd. Er staat een datum vast, en meneer heeft afscheid genomen van zijn hele familie.

Maar dan wordt het verzoek toch afgewezen, omdat het CVA nog veel te kort geleden is. Er kan nog herstel optreden, en meneer moet aan een revalidatieprogramma deelnemen, stellen de artsen.

Nadat meneer dit nieuws krijgt, breekt er iets in hem. Hij is erg overstuur en gooit met servies. Zo vinden er verschillende incidenten plaats binnen het verpleeghuis, waarna meneer wordt opgenomen op mijn afdeling. Hij zou agressief en onhandelbaar zijn.

Op de afdeling zien wij een sombere man, die kort antwoordt, en contact veelal afwijst.
Meneer vloekt, gooit met deuren en zijn bestek, en maakt slabewegingen als medepatiënten te dicht bij hem komen. Als meneer hierop aangesproken wordt, bindt hij in, maar benoemt ook dat hij zich 'enorm klote voelt'.

'Ik wil gewoon DOOD’, huilt hij. Zijn echtgenote huilt mee, ten einde raad.

Meneer zal fysiotherapie krijgen, om zo misschien toch wat te herstellen. En het schijnt een voorwaarde te zijn voor zijn euthanasiewens. Als over een tijdje blijkt dat er alsnog geen herstel is opgetreden, kan meneer opnieuw een verzoek indienen. Dan is het CVA ook langer geleden en maakt hij meer kans.

Deze patiënt is in een paar maanden tijd door een hel gegaan door zijn CVA, van verpleeghuis, via euthanasie, o nee toch geen euthanasie, in de psychiatrie belandt. Wat een ellende in een paar maanden tijd.

Wie zijn wij om te zeggen dat hij niet dood mag?

Agnes van Kalmthout

7 reacties

  • no-profile-image

    Marieke

    Misschien kan de echtgenote een verzoek indienen bij de levenseinde kliniek?

  • no-profile-image

    Afina van Dijk

    Compleet respectloos, zoals in eerste instantie met deze man is omgegaan. En wie zijn wij om te zeggen dat iemand niet dood mag. Wij kunnen toch niet oordelen over zijn kwaliteit van leven? We zijn toch zeker God niet?

  • no-profile-image

    Olga

    De arts (-en) hadden voor de eerste toezegging van de euthanasie al zorgvuldiger moeten zijn. Op dat moment was het ongetwijfeld bekend dat er eerst afgewacht moet worden of dhr nog zou herstellen.
    Nu brengen zij deze meneer in een erg nare (en onnodige) positie.
    Het is terecht dat er nu geen euthanasiewens wordt ingewilligd, maar het is wel erg wrang.

  • no-profile-image

    Gretha

    wie zijn wij om te zeggen dat hij wel dood mag? Waarom is daar de goedkeuring van een ander bij nodig? Als het zo uitzichtloos lijden is, dan ga je toch niet zitten wachten op groenlicht een arts die niet in dat lijden zit?

  • no-profile-image

    Maureen

    Ja wij zijn niemand. Hij zou het zelf moeten kunnen bepalen. Maar je ziet toch ook wel dat het soms jaren kost om weer een 'normale'manier van leven te hebben. En komt zijn vraag tot euthenasie niet voort uit zijn gedragsveranderingen?

    Ik ben het eens met het niet inwilligen van zijn verzoek, maar zou ook graag zien dat als het dan niet verbetert dat dhr toch zijn wens vervuld krijgt

  • no-profile-image

    Bram Hengeveld

    Het gaat er niet om of een arts wel of niet vindt dat iemand dood 'mag', maar of de arts er ook aan mee wil werken. En daar is geen arts toe verplicht. (euthanasie is een 'gunst', geen plicht) Heel eerlijk gezegd twijfel ik aan de inwilliging van het verzoek zoals gesteld wordt. Een (SCEN) arts zal (zo mag ik hopen) goed bekijken of inderdaad geen sprake meer is van behandelmogelijkheden

  • no-profile-image

    Ans

    Er hadden al gesprekken plaats moeten vinden met een psycholoog en de arts, toen dhr overwoog om na zijn CVA te willen stoppen met zijn leven. In dat stadium kon in overleg met deze man en zijn familie een weloverwogen beslissing genomen worden.Nu werd in eerste instantie het verzoek ingewilligd, maar later werd dit ingetrokken..
    Iemand die heeft besloten om niet met deze handicaps te willen leven, en dan toch door te moeten gaan,omdat 'men' vind, dat het niet mag, dat vind ik pas respectloos.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden