Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Hospitalisatie

Wie lang in een medische instelling verblijft wordt er doorgaans niet leuker op. Wat maakt dat mensen zo veranderen?
Hospitalisatie

Onlangs werkte ik een dagje op een revalidatie-afdeling van een verpleeghuis. De mensen die er lagen waren aan hun knie of heup geopereerd. Steile trappen thuis, al dan niet in combinatie met een gecompliceerd herstel, maakte dat een gang naar de eigen woning nog niet tot de mogelijkheden behoorde. Een enkeling had een beroerte doorgemaakt of een flinke infectie. Hoe het ook zij: de dames onder mijn hoede verbleven al enige tijd in de instelling, en dat was te merken ook.

Al bij de eerste patiënt ging het mis. Ik stelde me keurig voor, controleerde de medicijnen en zette ze in een bakje op het nachtkastje. Uiteraard voorzien van een vers glas water. De dame in het bed keek me evenwel verontwaardigd aan. ‘Is er iets?’ vroeg ik vriendelijk. ‘Nou’, zei de dame pinnig, ‘normaal gesproken halen ze de medicijnen voor mij uit de verpakking en wordt dat grote tablet in tweeën gebroken.’

De mevrouw op het tweede bed was niet lekker: hoofdpijn, misselijk, een beetje benauwd. Ik besloot haar dossier er even bij te pakken en de controles te doen. Haar overbuurvrouw seinde me echter ongeduldig tijdens mijn bezigheden. ‘Krijgen wij geen pillen vandaag?’

Na het delen van de medicijnen besloot ik de mevrouw op het vierde bed als eerste te helpen met douchen. Ze moest al om 9.00 naar de fysiotherapie. Het zou een lesje in nederigheid worden. Gebiedende wijs werd ik toegesproken. ‘Dan gaat daar het zeepbakje, en daar de washandjes, en ik krijg altijd 2 handdoeken. Nee jonge man, de tandenborstel wordt op mijn rollator gelegd. Dan kun je straks als ik bel mijn benen afdrogen en mijn slippers klaarzetten.’

Woef.

Ik weet nog goed dat we ooit een mevrouw opnamen op de orthopedie. Vriendelijk, aardig, leuk mens. Ze ontwikkelde een nare infectie en moest wekenlang intraveneuze antibiotica. Ze veranderde langzaam maar zeker in een kleine tiran, wier structuren universeel en onaantastbaar waren.

‘Ik krijg altijd om half twee een glas melk.’

‘Ik krijg nooit tabletten paracetamol, altijd een zetpil.’

Er is best veel geschreven over hospitalisatie. Met name het boek Asylums van Erving Goffmann wordt met regelmaat aangehaald. Toch heb ik nog nooit een geheel sluitende verklaring gehoord voor de veranderingen die mensen ondergaan tijdens een opname. Wat maakt dat mensen na verloop van tijd niet meer in staat zijn iets vriendelijk te vragen? Wie het weet mag het zeggen.

Hugo van der Wedden is medisch socioloog en interim verpleegkundige.
www.hugovanderwedden.nl | Twitter: @hugovdwedden

Gerelateerde tags

12 reacties

  • no-profile-image

    Noor

    Ik werk als wijkverpleegkundige en laatst 'sprak' een cliente mij aan met: "hé daar…"
    waarop ik reageerde met "als u mijn naam niet weet, zegt u maar mevrouw"…(Ze kreeg er een kleur van, gelukkig)
    Ik laat me door niemand afsnauwen, heb ik in mijn leerlingentijd vroeger (oma vertelt, haha) al genoeg laten doen...

  • no-profile-image

    Willie, verpleegkundige in de wijk

    Zou hospitalisatie-'gedrag' niet het gevolg zijn van het feit dat een patiënt zich zo afhankelijk voelt. En ook het verlangen om de regie over het eigen dagritme te behouden.

    En het komt echt niet alleen in instellingen voor: ook bij langdurige zorgvragers ( gehandicapten of chronisch zieken) in de thuiszorg heb ik het wel meegemaakt.

    Af en toe een dosis humor en vaak veel geduld meenemen of soms de cliënt even een spiegel voor houden met wat invoelend vermogen dat helpt al heel veel. Met in je achterhoofd de uitspraak ( uit de puberteit-psychologie): geen 'klier' doet het voor z'n plezier. Oftewel de cliënt/patiënt heeft zelf vast ook geen plezier aan zijn/haar hospitalisatie-gedrag.

  • no-profile-image

    Miranda

    Zelf werk ik in het verzorgingstehuis en het ziekenhuis. Het begint mij de laatste tijd steeds meer op te vallen dat het grootste gedeelte van de patiënten gehospitaliseerd is. Het komt steeds vaker voor dat je als 'bediende' wordt behandeld.
    Tsja, soms ook logisch als je bedenkt dat sommige patiënten niks anders hebben/doen.

  • no-profile-image

    Boudewien Ephraim

    Na een werkzaam leven als verpleegkundige, werk ik nu als vrijwilligster 1 dag in de week in een v.p.tehuis. Het negatieve gedrag bij bewoners die mopperend en verveeld hun dag doorbrengen herken ik. Des te groter de uitdaging om ze uit hun eigen beperkte wereld te lokken! Het valt me iedere keer weer op, dat persoonlijke aandacht, een grapje, een wandelingetje met rolstoel of rollator , een bewoner tot een ander mens maakt. Ik zie mijn vroegere collegaas keihard werken en rondhollen. Ik ken de zwaarte van de zorg en weet dat je je na jaren afgestompt kan voelen. Vooral als je je niet gehoord voelt door management en politiek. Daarom is het zo wel voor jezelf als voor de bewoner belangrijk menselijkheid, humor, licht en lucht in je relatie met de bewoner te houden. Aan de houding van de ander kan je vaak niets veranderen, maar wel aan je eigen houding. Dan voorkom je misschien dat je met de bewoner mee-hospitaliseert en ontstaat er een andere sfeer. Gelukkig zie ik nog steeds ook collegaas die dit voor elkaar krijgen. Als zij binnen komen, klaart ieders gezicht op.

  • no-profile-image

    Henk

    Heel herkenbaar. In het verpleeghuis denken steeds meer bewoners dat je één of andere bediende bent. Ik snap best dat het voor hen vervelend en irritant is om elke dag iemand anders aan je bed te krijgen. Om dan je hele ochtendritueel WEER uit te moeten leggen. Toch vraag ik dan ook begrip voor ons, de zorgverleners. Wij krijgen een steeds hogere werkdruk (zorg voor meer bewoners en minder personeel) waardoor je niet van iedereen kunt verwachten om te weten hoe iemand zijn medicatie inneemt of hoeveel washandjes iemand gebruikt etc.

    @ Willem, kom eens een dag meelopen. Aan het eind van de dag gaan we evalueren. Ik ben benieuwd hoeveel gehospitaliseerde of in jou woorden, 'mondige' bewoners je bent tegen gekomen.

  • no-profile-image

    Jolanda

    Bij ons noemen ze dit 'belevingsgerichte zorg'. Hi... Hi....

  • no-profile-image

    Tineke

    In een situatie waar je zo weinig grip meer op je leven hebt, zijn het die dingen waar men houvast aan heeft (de tandenborstel op de rollator, zeepbakje etc). Ik herken het heel erg als verpleegkundige in de thuiszorg, maar ik heb er geen moeite mee. Ik vind het wel duidelijk als mensen zeggen wat ze willen. Eigenlijk maak ik er een sport van om dat soort dingen te onthouden zodat ik ze voor kan zijn, ik besef wel dat ik het daarme in stand hou...

  • no-profile-image

    rolf soenkens

    De reactie van ene willem poldervaart vind ik echt onder de maat,eerst even de schrijver verdacht maken(onteverden mens vgl foto)en dan zgn begrip tonen voor vervelend gedrag van de patiënt.(oh nee,zorgvrager zegt men in dat enge hulpverlenersjargon). Gehospitaliseerde patienten zijn gewoon strontververlend en niemand heeft zin om daar heen te gaan,klaar. Gaat het je al te veel de keel uithangen dan adviseer ik een kleine omscholing,wordt vrachtwagenchauffeur of ga bij de NS werken.

  • no-profile-image

    Roosje

    Ach, eigenlijk zijn we allemaal slachtoffers van een beetje ziekmakend systeem. Die arme patiënten zouden gewoon lekker thuis moeten zijn. Verpleegkundigen moeten precies dat kunnen doen waar ze goed in zijn. Hoe krijg je het voor elkaar voor zo min mogelijk geld? En die foto, ik vind hem prachtig. Maar je hebt toch een nieuwe bril #twitter Snel een andere foto, toch?

  • no-profile-image

    Jenneke

    Hospitalisatie komt niet alleen in instellingen voor, maar ook bij mensen die langdurig thuiszorg krijgen, en niet zo'n beetje ook. Naast de tendens dat verpleegkundige geen gerespecteerd beroep meer is voor veel mensen, in tegenstelling tot bijv. een arts, maakt dat onbeschoft gedrag steeds vaker voorkomt. Af en toe heb ik(al 22 jaar wijkverpleegkundige)er behoorlijk genoeg van om me af te laten snauwen. Daar tegenover staan gelukkig een nog steeds grote meerderheid van unieke, bevredigende, uitdagende, gezellige, humoristische etc. etc. contacten met cliënten.

  • no-profile-image

    Willem Poldervaart

    Om te beginnen heb ik een vraag aan Hugo. Zet eens een nieuwe foto bij je blog. De foto is niet scherp en om de een of andere reden geeft die for de indruk van een ontevreden mens.

    Ik begrijp die patiënt wel. Je hele leven doe je dingen volgens je eigen vaste patronen. Dan heb je zorg nodig en wordt het ritme verstoord. De een spoelt je washandje uit, de andere niet. De een dit, de andere dat. Mondige patiënten worden maar weinig gewaardeerd, zo blijkt maar eens uit dit blog. Of verward ik nou hospitalisatie met mondigheid. Och, ik ben er ook al weer even uit. Misschien ben ik gewoon te oud.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Herkenbaar dit. Sommige patiënten zijn zich allang niet meer bewust van hun gedrag tegenover de zorgverlener en het kan ook echt helpen de patiënten hierop aan te spreken. Maar ik kan mij voorstellen dat bij langdurige opnames de patiënten soms zoveel verschillende gezichten hebben gezien en zo vaak hebben moeten uitleggen wat hun wensen zijn t.a.v. bijvoorbeeld de verzorging. Dit lijkt mij voor hen ook verschrikkelijk en blijf dan nog maar eens altijd beleefd.
    Maar zoals eerder gezegd kan het helpen om mensen in een goed gesprek weer even bewust te maken van hun gedrag, ook al helpt dit soms maar voor even.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden