Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

In de knel in de zorg

Ik ben maar een klein propje van 1.68 meter. Je kan me gemakkelijk over het hoofd zien. Of op mijn kruin kijken. Ik neem niet heel veel ruimte in. Toch ervaar ik een heleboel ruimtegebrek. Op mijn werk, tenminste.
In de knel in de zorg

Thuis pas ik met mijn 168 centimeter (lengte, niet breedte) heel riant in een bed. Ik kan skippyballen door mijn woonkamer. En in mijn badkamer kan ik met tien mensen tegelijk douchen. Ruimte zat. Maar op mijn werk is dat anders.

Op mijn werk draai ik van kraan naar bed en verkruimel onmiddellijk mijn tenen aan een bedwiel. Tilliftpoten en diezelfde bedwielen, is ook een onhandige combinatie, waarbij de patiënt alle kanten op bungelt, terwijl ik probeer de tillift onder het bed te schuiven. Als ik, na de transfer, het nachtkastje binnen handbereik van mijn patiënt wil zetten, kan ik de grote poten van de infuuspaal niet meer kwijt.

Onze superdeluxe, electronisch bedienbare patiëntenbedden passen net door de deuropening. Je moet niet ondertussen niezen, praten of ademen, want dan krap je de verf van het kozijn. En bij ons op kamer zeven, moet patiënt twee van de kamer gereden worden, als je patiënt één mee wilt nemen voor een onderzoek. Het ene bed past knus naast het andere, maar elkaar passeren lukt absoluut niet.

Ik moet hemel en aarde bewegen, als ik een anamnese wil doen met mijn patiënt, een familielid en mijn computer on wheels (cow). Want aan het voeteneind van het bed, past nog net een tafeltje voor twee. Daar passen nauwelijks twee stoelen, laat staan een derde. En dan moet er dus nog een ‘koe’ bij.

Als patiënten naar beneden moeten, moet je je lift heel kritisch kiezen. De één, met spiegel, kan je alleen gebruiken als je een bed hebt zonder infuuspaal of antidecubitusmatrasmotor. Anders gaan de deuren simpelweg niet dicht.

Als een patiënt met rolstoel van het invalidentoilet gebruik wil maken, kan hij kiezen. Of hij lóópt de passen over de drempel. Of hij haalt zijn schouders op voor privacy. Rijd ik namelijk mijn patiënt mét rolstoel het invalidentoilet in, dan kan de deur niet meer dicht.

Mijn patiënten gebruiken nogal wat ruimte-innemende materialen. Dingen met wielen en volume. Dingen van belang voor comfort en zelfredzaamheid. Ik kan me redden in mijn supersonische ziekenhuis. Maar af en toe zitten mijn paar centimeter en ik lelijk in de knel.

5 reacties

  • no-profile-image

    jenneke

    Dario, inmiddels is het ook zo gegaan, de familie heeft een ultimatum gekregen, waarna zorgweigering plaats zou vinden. Ze hebben eieren voor hun geld gekozen en het bed in de woonkamer laten zetten. Het lastige in dit soort situaties is natuurlijk dat de cliënt de dupe kan worden, terwijl die het eigenlijk niet kan helpen. In het bedrijfsleven bekijken ze dat vast anders, maar wij hebben met mensen te maken die hun hele hebben en houwen in onze handen hebben gelegd. Maakt het toch nét effen anders!

  • no-profile-image

    Dario

    @jenneke, Wat je hier ziet is, denk ik, iets wat je op kan lossen door de zorg bedrijfskundiger te benaderen. Iedereen, behalve het zorg-leverend personeel doet dit al. Als jij hulpmiddelen nodig hebt, maar deze wegens ruimtegebrek niet kan gebruiken. Waarom kies jij er voor om je rug te verknoeien? Wat is er belangrijker die kast, of jouw rug?

  • no-profile-image

    jenneke

    In de thuiszorg werken we met hetzelfde materieel. meestal is dat redelijk te doen, maar af en toe loopt het ook de spuigaten uit. De eerst week van m'n vakantie verknoeid met rugpijn, omdat de slaapkamer van een cliënt zo klein was dat er geen hulpmiddel meer bij in kon. Familie weigerde een kast weg te halen, waardoor het veel beter zou lukken. Laat jouw directie en dergelijke familieleden maar es een keer meehelpen in de zorg dacht ik zo.

  • no-profile-image

    Dario de Jong

    Dit heb je neem ik aan aangekaart bij het management? Zou graag willen weten wat de reactie was.

  • no-profile-image

    Karin Warmerdam

    Ik werk in een woonzorgcentrum met verzorgingshuis en verpleeghuis gecombineerd. Erg leuk dat iedereen zijn eigen spullen neerzet maar het is inderdaad een kruip door sluip door huis geworden.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden