Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

De verkeerde dood

Zo. En nu volgt er een verhaal dat ik altijd angstvallig stil heb gehouden. Een flater zo naar dat een ieder die dit leest zijn handen voor zijn mond zal slaan. Ik ga het doen. Vandaag treed ik ermee naar buiten.
De verkeerde dood

Graag wil ik met mijn verhaal schreeuwen: lieve mensen, doe dit asjeblieft niet na! Ik heb een fout gemaakt. Een heel grove. Gelukkig alweer jaren geleden. Maar ik zie nog voor me, als de dag van gister, hoe ik mensen aan het huilen maakte die dienst.

Vroege dienst en twee meneren de Jong. Je denkt misschien: ik voel hem al aankomen. Nou, ik denk het niet. Meneer Cornelis de Jong, Kees voor zijn vrienden, was een vaste klant op onze afdeling. Andere meneer de Jong was voor mij een grote onbekende. Andere meneer de Jong overleed in de nachtdienst, voor ik begon.

Een paar uur later, verschijnt in mijn dienst een echtpaar aan de balie. Ze zoeken meneer ‘F’ de Jong en zijn kamer is leeg. Van alles gaat door mijn hoofd. Mijn collega’s hebben toch familie gebeld van de overleden meneer de Jong? Overlijden, afleggen en afscheid nemen was toch allemaal al klaar? ‘F?’ vraag ik. ‘Ja, F. de Jong,’ beamen de inmiddels ongerust kijkende mensen tegenover mij. Ik denk. Moet ik een geboortedatum vragen, vraag ik mezelf. Nee, dat staat knullig bij een overlijden. Als de familie voor de derde keer ‘F’ herhaalt, zeg ik heel voorzichtig: ‘Die is overleden.’

Want de nog levende meneer de Jong is C of K, maar zeker weten niet F. De mevrouw blijkt de dochter van meneer F. Ze is in tranen. Ik troost en bied koffie. Na een poosje vertrekken ze naar huis. Mijn dienst verloopt als anders. Ik red, was, ben dapper en mag weer naar huis. De volgende morgen gaat al vroeg de afdelingstelefoon. Mijn collega van de late dienst. Of ik mevrouw Koopmans wil bellen. Kennelijk heb ik haar verteld dat haar vader niet meer leeft. Maar dat bleek niet waar.

Mijn hoofd wordt tomaatrood, aubergine bijna. In één klap weet ik wat er mis is gegaan en wat ik deze mevrouw voor akeligs heb aangedaan. Mijn collega vraagt of ik de dochter terug wil bellen. Dat wil de mevrouw namelijk graag. Ik doe het. Het liefst nam ik ontslag en rende ik ervoor weg, maar ik doe het. Ik bel. De telefoon gaat over. De mevrouw neemt op. Zij huilt, ik huil.

Uiteindelijk troost de mevrouw  nu mij. Ik heb mijn lesje wel geleerd, zegt zij, de wijste van ons tweeën. Het is allemaal te gênant om na te vertellen. En het blijft een onophoudelijk blozen. Want meneer ‘F’ komt nog steeds elk half jaar op mijn afdeling. En elke keer roept hij tegen mij: ‘Jahaa, ik leef nog, hoor!’

Wat een domme fout. De ‘F’ zal ik wel nooit begrijpen. Ik heb het de boze dochter ook maar nooit gevraagd. Ik had de geboortedatum moeten vragen. En een adres. Wat ben ik dom geweest en wat had dit grote gevolgen.

Dit verhaal. Ik vertel het een stagiaire ter illustratie: spring zorgvuldig om met patiëntgegevens. Ze lacht. Een collega van mij vertelde haar laatste een zelfde soort verhaal. Die belde een contactpersoon uit het verkeerde dossier om te vertellen dat zijn vader was overleden. Mijn hemel, het gebeurt meer!

Dus vandaar nu dit afschuwelijke verhaal van mijn kant. Om te zorgen dat wie dit leest niet gek meer kan zijn. Check, vraag, kijk nog een keer. Het scheelt je een hoop buikpijn!

Gerelateerde tags

11 reacties

  • no-profile-image

    kim

    Hoi,

    ik heb ook al vaak familie moeten bellen, gelukkig niet om te vertellen dat hun dierbare is overleden maar wel om andere belangrijke zaken te bespreken. ik check in eerste instantie honderd keer of ik de juiste map en telefoon nummer heb maar vraag daarnaast ook altijd spreek ik met het eerste contactpersoon van Dhr/Mw.... het is me tot nu toe 1 keer overkomen dat ik toch de verkeerde persoon aan te telefoon had. Sorry verkeerd verbonden.

    ik hoop dat dit soort situaties mij nooit overkomen maar mocht het toch gebeuren dan weet ik dat ik niet de enige ben.

  • no-profile-image

    M.

    het is en blijft mensenwerk...

  • no-profile-image

    Didi

    Knap dat je zo eerlijk bent. Een inspiratie voor andere verpleegkundigen

  • no-profile-image

    Liesbeth

    Bij mij was er een Mw. overleden, onverwachts in haar slaap.
    Heb de dochter gebeld en die zou zo snel mogelijk komen.
    Een half uur later stond er een Mw. aan de voordeur.
    In de veronderstelling dat het haar dochter was heb ik haar gecondoleerd met het overlijden van haar moeder.
    Maar het was de dame die elke dag de Fysiotherapie kwam schoonmaken.
    Nou moet ik er wel bij vertellen dat ik alleen s' nachts werk en dus niet alle familieleden
    van gezicht ken .

  • no-profile-image

    jos

    ja...dat voelt erg klunzig...
    Zowel voor jezelf als voor het hele systeem

  • no-profile-image

    marina

    ik heb iets soortgelijks mee gemaakt, alleen kon ik er niets aan doen. ik moest beginnen met een avonddienst, en kwam bij de voordeur een familielid tegen. ik vraag vrolijk, hoe is het met je moeder. en de dochter zegt, die is net overleden. nou dan kun je wel door de grond gaan. deze mevr. was niet ziek, en plotseling overleden. dus ik kon er niets aan doen, maar het blijft een heel vervelende situatie.

  • no-profile-image

    Janneke

    Ik heb meegemaakt dat ik op bezoek was in het zkhs bij een oom die net een zwaar hartinfarct had gehad. Komt daar ineens een dokter binnen die de oom verteld dat hij last heeft van ernstig slaapapneu, of hij dat wel weet en dat dit heel gevaarlijk is! Ineens zwaait de deur open en komt er een verpleegkundige binnen die zegt, 'U bent hier verkeerd, u moet bij de andere meneer van Roojen zijn!'
    Dit was niks ernstigs, slechts even verwarrend,maar toch...

  • no-profile-image

    Willie

    het kan nog verwarrender: als nachthoofd moet ik (tegen de ochtend) een familielid bellen over het feit dat haar dementerende vader gevallen was (incl. flinke bloeding) en dat we haar moeder daarvoor via haar willen benaderen.
    Het werd even stil aan de andere kant van de lijn... ( en een onbehaaglijk vermoeden) .... haar vader was net begraven. Wat bleek: de afdeling had mij het dossier van een overleden naamgenoot gegeven voor het tel.nummer van de dochter van de gevallen bewoner. Dat dossier was nog niet opgeruimd en opstarten van het electronisch zorgdossier zou meer tijd vragen....

    Inderdaad een grote les: check altijd de geboortedatum en (in mijn geval) ook de schrijfwijze van de achternaam. Een g of een ch ... dat was het verschil.

  • no-profile-image

    johanna de lange

    Ongeveer hetzelfde is mij 35 jaar geleden overkomen. Het schaamrood komt nog op mijn kaken als ik eraan terugdenk.
    Excuses zijn te weinig om het ongedaan te maken. De tijd was toen ook heel anders.Ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die zoiets is overkomen.Het blijft genant.

  • no-profile-image

    Marrit

    Bijzonder verhaal Sandra. Erg knap om dit dan eindelijk aan de buitenwereld te vertellen. Een goede leer, voor mij als stagiaire binnen het MCL. Check, check, dubbel check! Bedankt!

  • no-profile-image

    Annemiek

    Heel dapper dat je dit schrijft. Wat een enorme flater! Het is op onze afdeling eens voorgekomen dat er 2 mensen op sterven lagen en toen de ene stierf de familie van de andere gebeld werd. Dat waren niet eens dezelfde namen. Inderdaad, je kunt nooit zorgvuldig genoeg zijn!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden