Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Vrienden worden met oma

Eenzaamheid is een van de grootste problemen van geïnstitutionaliseerde ouderen. Lossen we dat op met verplicht bezoek, of is er in deze tijd meer mogelijk?
Vrienden worden met oma

Soms doet het bestaan van mensen denken aan een voetbalwedstrijd in blessuretijd. Het is allang gespeeld. De stand is 3-0. Verdedigers en middenvelders schuiven de bal naar elkaar toe in de wetenschap dat de scheidsrechter ieder moment kan affluiten. Feitelijk gebeurt er niets meer.

Deze gedachte komt regelmatig in mij op wanneer ik op bezoek ben ik een verpleeg- of verzorgingshuis. Hoogbejaarde mensen die verveeld voor zich uit kijken. Die nooit bezoek ontvangen. Die alleen eten. Die de dagen vullen met een zijn dat de rest van de wereld lijkt te ontgaan.

Het is verleidelijk om naasten berispend toe te spreken, zoals zorgorganisatie Vierstroom onlangs deed. Zij wil familieleden verplichten om 4 uur per maand aanwezig te zijn op de afdeling. De symboliek achter het persbericht is helder: het welzijn van oma is ook jullie verantwoordelijkheid. De vraag is of een dergelijk moreel appèl werkt. Ik zou zelf graag zien dat zorgorganisaties iets slimmer te werk gaan bij het betrekken van de buitenwereld en zelfreflectie tonen.

Vroeger waren zorginstellingen gesloten bolwerken. In de jaren vijftig was je als bezoek in een verpleeghuis heus niet elke dag welkom. De beroemde bezetting van Dennendal in de jaren zeventig kwam mede tot stand omdat ouders hun kinderen vaker wilden zien. Tegenwoordig kennen zorginstellingen geen bezoektijden meer, maar het imago van geslotenheid is nog lang niet afgeschud.

Het zou de moeite lonen als organisaties actiever en creatiever de deuren openen. Het gebruik van social media ligt enorm voor de hand. Verpleegafdelingen hebben een eigen Facebookpagina nodig, waarop naasten kunnen volgen wat er allemaal speelt. Uiteraard krijgt oma haar eigen pagina, zodat ze “getagd” kan worden. Kinderen en kleinkinderen volgen oma en vice versa.

Wanneer online relaties zijn gelegd is er een stevig fundament om op door te bouwen. Wie op Facebook leest dat oma zin heeft in een haring brengt er eentje langs. Als dat uitje naar het dolfinarium online is aangekondigd met allemaal leuke foto’s is het animo onder de kleinkinderen om mee te gaan vast groot. De volgende stap is zorgles. Het actief aanbieden van een cursus om te helpen met de zorg. Volgens mij kan dat heel leuk zijn.

Juist nu er een hoge werkeloosheid onder jongeren is kunnen zorginstellingen zogenaamde wizz-kids voor een heel redelijke prijs binnen halen. Een flinke investering in een online netwerk kan enorm veel opleveren. In 2012 ga je eenzaamheid te lijf met social media, niet met een vermanend vingertje.

Hugo van der Wedden is medisch socioloog en interim verpleegkundige.
www.hugovanderwedden.nl | Twitter: @hugovdwedden

11 reacties

  • no-profile-image

    Nel

    Mijn dochter in Canada, Skypet regelmatig met haar demente opa van 85 jaar, die op een verpleegafdeling is opgenomen. Daarbij is de hulp van oma van 85 jaar natuurlijk onmisbaar. Op deze manier hebben ze vaker contact dan voor haar emigratie. Prima toch?!

  • no-profile-image

    yvonne de Jong, Vilans

    Beste Hugo, ik ben het helemaal met je eens: niet verplichten maar met de inzet van social media en digitale communicatie familieleden bereiken en betrekken. Zie ook mijn blog hierover op de website van Vilans: Familieleden bereiken en betrekken via social media.

  • no-profile-image

    Hellen Basari (Laurens)

    Familienet is een online platform waarbij zorg- en welzijnsmedewerkers eenvoudig kunnen communiceren met familie/ mantelzorgers over hun naaste. De eerste ervaringen met Familienet op locaties van Laurens (ouderenzorg Rotterdam e.o) zijn positief. Door intensievere (aanvullende) online communicatie kan de betrokkenheid en participatie van familie vergroot worden (juist 'in real life').

  • no-profile-image

    Katinka Kramer

    Er zijn al mooie initiatieven om meer 'vrienden' voor eenzame mensen te werven. Vrijwilligerswerk heeft een vrij stoffig imago; koffie schenken in een verzorgingshuis, mee met een busreisje met de Zonnebloem.
    Toen kwam ik de website zorgvoorelkaar tegen op internet en heb ik gereageerd op een "vacature". NU ben ik dus al een aantal weken wekelijks een blokje om aan het maken met een oudere dame. Tja; en geen tijd?? Iedereen heeft geen tijd; gewoon inplannen in je digitale agenda en 's avonds nog even wat flexwerk doen thuis.

  • no-profile-image

    Jeroen

    Volgens mij bedoelt Hugo juist de familie op die manier te betrekken, dus niet zozeer de oudere achter de computer zelf zetten. Door juist de familie beter op de hoogte te stellen, aangezien de huidige generatie toch bijna 24u per dag op facebook zit te kijken. Zitten natuurlijk heel wat haken en ogen aan op privacy gebied (wie mag je wel en niet 'taggen' op de foto die je deelt) maar de huidige technologie zou veel beter gebruikt kunnen worden.

  • no-profile-image

    Heleen

    Een heel goed voorstel!

  • no-profile-image

    Arjen Kuiper

    Ouderen die de eenzaamheid bewust ervaren, geestelijk en lichamelijk nog aardig vooruit kunnen, wonen meestal nog thuis.
    Ouderen in verpleeghuizen, waar Hugo het over heeft, hebben meestal een toenemende vorm van dementie, niet aangeboren hersenletsel of andere zware beperking.
    Ik verwacht dat van deze verpleeghuisbewoners niet veel te verwachen is op de sociale media.

  • no-profile-image

    Gerda

    Verpichten is nooit een goed werkend middel ,maar bewustwording van het probleem is zeker niet verkeerd.
    De tijd die de "verzorgende nerd" achter het internet besteed zou ook aan de bewoner gegeven kunnen worden.
    Als familielid van een verpleeghuisbewoner (en verpleegkundige) zie ik dat juist die persoonlijke aandacht heel belangrijk is.
    Juist die wordt naast de verzorgers vooral gegeven door vrijwilligers die voor 80% ouder zijn dan 60 jaar en waarschijnlijk ook geen faceboek pagina bijhouden.

    Jos ik sluit mij ook bij jou verhaal aan.

  • no-profile-image

    jos

    Er zijn al een hoop afdelingen met computers.
    We zitten in zo'n overgangsperiode waarin ouderen toch minder intresse vertonen in deze technologie.
    Die dingen zijn dan ook constant van slag en als ze het doen dan zit de visite erachter om de tijd te doden.
    Er moet derhalve steeds iemand rondlopen om de boel draaiende te houden.

    Ik vraag me af of dit ook werkt bij ouderen in minder goede conditie.Ik zie dat niet gebeuren.

    Dan is een computer een te bedienen medium voor een contact en verangt een echt direct contact nooit-het blijft surrogaat.
    De be hoefte de ander te zien, aan te kijken,vast te houden..het is een beetje fopspeen.

    blijft dan nog steeds de vraag fo bekenden en familie wel zo gecharmeerd zullen zijn van bijv. 32 maailtjes per dag..

    Neemt niet weg dat er beter/meer aan beschikbaar kan en moet worden gewerkt.2 computers per afdeling en een verzorgende nerd is geen luxe.

  • no-profile-image

    Willem poldervaart

    Leuk voorstel Hugo en ik vind de foto ook helemaal goed.

  • no-profile-image

    Sophie

    Keileuk vind ik deze!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden