Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Flauwvallen op je werk

Verplegen is zo ontzettend fantastisch, daar sla je steil van achterover. Soms.
Flauwvallen op je werk

Achterover slaan. Meestal gebeurt je dat in figuurlijke zin. Omdat je rent, spuit, controleert, handelt en een medemens het daardoor redt, dwarsdoor een levensbedreigende situatie. Of omdat je het zelf overleeft, terwijl het toch echt onmetelijk en afschuwelijk niet te doen druk was.

Maar soms vindt dat achteroverslaan heel letterlijk plaats. Omdat je nou eenmaal in het verpleegwerk af en toe lange tijden stil moet staan, terwijl je eigenlijk smacht naar koffiepauze. Maar de dokter is nog niet klaar met visite’lopen’. Daar sta je naast het bed, terwijl de vierkante platen uit het systeemplafond langzaam veranderen in deinende driehoeken.

Soms steekt een dokter onverwacht tóch een naald in een knie en haalt hij daar meer dan 50 milliliter gele kledder weer uit. Natuurlijk doet zoiets de patiënt uiteindelijk goed. Maar bij een onvoorbereide zuster gaat zoiets weleens goed fout. Patiënt opgelucht, zuster omgevallen.

Soms geraken de wangen des pleegs witter dan het laken van de patiënt die zij moet redden. Omdat bijvoorbeeld ‘hechtingen’ ook maar zo’n relatief begrip is. Soms hadden ze die draadjes ook wel ‘loslatingen’ kunnen noemen, want het is mij inmiddels een aantal maal overkomen dat ik in een buik staar, zonder dat dat de bedoeling was. Dat ik iemand kom wassen en dan begrijp waarom mijn specialisme de ‘interne’ heet. Dan is ‘zuster, u ziet dwars door mij heen,’ ineens heel letterlijk en mijn werk bijzonder gruwelijk.

Soms is mijn gewankel slechts door te weinig tijd nemen voor mijn eigen intake. Maar ik schijn niet de enige te zijn. Als ik het te berde breng tijdens een zittend koffiedrinken, blijkt eigenlijk iedereen in het wit rondom mij, weleens op het punt te hebben gestaan om zich over de ziekenhuisvloer te werpen. Bij het meekijken bij operaties of bij aanvang van een stage. Soms zie je werkelijk walgelijkheden. Soms moet je gewoon wennen aan het hollen en stilstaan in ons vak.

Daarom mijn advies voor aanstormende verpleegtalenten: eet voor je naar je stage of werk vertrekt. Pak suikerhoudende tussendoortjes in, voor als je witte lippen op voelt komen. Train alvast het hoofd tussen je benen steken. Stap gerust de patiëntenzaal even af, als de naald toch langer blijkt of de pijn van de patiënt heftiger dan je vooraf had gedacht. Liever even wankelen, dan getild en verpleegd te worden door je collega’s!

Succes!

14 reacties

  • d Stevens

    ow zo herkenbaar.Tijdens visite een arts gewezen op een wat rood uitziende ok wond hij zet zijn vinger erin en rats zo de wond open. Reactie van de arts zachte heelmeester maken stinkende wonden en op deze manier was de patient nog wat ontspannen zodat het op deze manier kon.
    de patient en ik moesten toch echt even bijkomen.....

  • no-profile-image

    Linda

    Echt waar? Ik ben nu 13 jaar verpleegkundige en herken mezelf hier niet in en ook geen verhalen van collega's... Het is intessant, boeiend en soms ook wel eens schokkend. Maar er is altijd wel iemand die iets emer schokkends heeft gezien, gevoeld of geroken.

    Misschien van een stagiare die nog even moet wennen aan de geuren en onverwachte beelden.

    Het enige waar ik dan wel eens last van heb is als ik te lang moet stilstaan, terwijl een arts rustig aan visite loopt.Ik houd nu eenmaal van rondrennen en klotsende oksels ;)

  • no-profile-image

    Dieneke

    Een erg leuke blog! En zo herkenbaar. Een heikel punt bij mij: het legen van een urinezak midden in de nacht. Succes verzekerd haha

  • no-profile-image

    Aniek

    Mij gebeurde het bijna toen een nogal lompe vaatchirurg tijdens een doodnormale, rustige visite besloot haar pincet zonder aankondigen dwars door de voet van een patiënt te steken. Hij mocht geheel geamputeerd... Zowel patiënt als mij verdwaasd achterlatend...

  • no-profile-image

    Willy

    Heel herkenbaar allemaal! In mijn leerlingentijd, stage op de kraam. 's Nachts om 4.30 uit bed gebeld om dat een patiente VO had. Snel aangekleed (niet eten) en hollend naar het ziekenhuis aan de overkant. Niks aan de hand. Totdat mevrouw ging persen en ook de inhoud van het rectum naar buiten kwam, Tja... en als je daar dan net met je neus boven hangt, gaat het wel eens mis. Meestal hoor je die cliché's dat een aanstaande vader door een zuster wordt opgevangen, maar in dit geval was het andersom.

  • no-profile-image

    Nancy

    Ik ben zelf geen verpleegkundige, maar ben op deze blog gestruikeld. Tranen stonden in mijn ogen van het lachen. Oke, zo overdreven ook weer niet maar ik vond het in ieder geval erg grappig om te lezen hoe het nou precies bij zo'n verpleegkundige gaat. Was heilig van overtuigd dat jullie van die koele kikkers waren die het allemaal onder controle hadden. Niet dus...(niet rot bedoel hoor)
    In ieder geval voor alle verpleegkundige op deze wereld; RESPECT!!!
    Succes en keep up the good work!

  • no-profile-image

    Petra

    Ik ben ooit in de psychiatrie zo wit als een laken geworden. Niks honger, dorst of bloederige dingen: pure schrik van een patiente die haar stok door het (gelukkig onbreekbare) glas probeerde te slaan.

  • no-profile-image

    Caroline

    Bedankt voor de tip! Ik ga hem zeker uit proberen als ik in februari op stage ga!

  • no-profile-image

    Miranda

    Leuke blog! Ik snap het helemaal...
    Ik ben zelf tijdens een keizersnede onderuit gegaan, paar pas na een uur, dus nog best lang volgehouden. Ik hield de buik open, het kind werd geboren, ik hield nog steeds de buik vast en aan het einde (buik was al weer bijna dicht), moest ik me excuseren van de tafel. Ik ben weggelopen en werd door de anesthesist opgevangen. Oeps...

  • no-profile-image

    Sanne Scheepens

    Leuke blog! En zo waar!

  • no-profile-image

    Karla

    Ik had gister mijn eerste snuffeldag van mijn nieuwe stage, wat best spannend voor me was en daarbij mocht ik mee met een CAG om dit eens te ervaren in real life, helemaal super! Maar toen de slagader werd aangeprikt en voor korte duur even een "slagaderlijke bloeding" ontstond, werd ik toch wat wit en zweterig om het gezicht. Dit had ik niet verwacht, omdat ik in mijn vorige stage zoveel wonden had gezien. Toch een beetje de spanning? Ondanks het wit wegtrekken heb ik toch de ingreep van dichtbij mogen bewonderen, wat mij weer een ervaring rijker heeft gemaakt.

  • no-profile-image

    Diana

    suikerhoudende tussendoortjes is goed maar die snackreep werkt maar even..eet regelmatig en neem volkorenproducten en kaas..dan kan je er weer tegen aan.

  • no-profile-image

    Ans

    Ik vergeet nooit dat een patient aan mij vroeg:"zuster gaat het wel goed met u?" Een bord met warm eten op het kastje werd mijn knorrende maag te veel.

  • no-profile-image

    anoniem

    Ik had ooit een begeleidster die zei als je niet goed voor je zelf zorgt kun je ook niet goed voor een ander zorgen. Dus optijd eten, drinken en optijd naar het toilet gaan!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden