Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Zou ik dokter Jansen Steur aan kunnen?

Dokter Jansen Steur. Als ik zo’n dokter op mijn afdeling had, waren dan dingen gebeurd zoals ze zijn gebeurd?
Zou ik dokter Jansen Steur aan kunnen?

 

Ik kan niet oordelen over het team rond dokter Jansen Steur in het Medisch Spectrum Twente. Ik heb daar nog nooit een voet binnen gezet, nog nooit een verpleegkundige gesproken, laat staan de ‘goede’ dokter zelf. Geen idee hoe de sfeer was en hoe zichtbaar alle problemen.

Maar een diagnose, een uitslaggesprek, voert toch een arts samen met een verpleegkundige? Tenminste, op de verpleegafdeling. Ik bedenk me ineens dat zo’n dokter op een poli veel meer zijn gang kan gaan. Is daar iemand die de scans en foto’s mee beoordeelt? Doen doktercheckers niet af en toe een steekproeve van bekwaamheid? Of is het klaar als je dokter bent?

Als ik verpleegkundig pruts, dan valt dat op. Maar ik heb dan ook een collega voor en na mij die verschillen kunnen vergelijken. In patiëntenconditie en medicijnlijsten en medicijnkast. Een dokter op een poli is de allerenige die zijn patiënt ziet op zijn gebied. Behalve in het onfortuinlijke geval van een second opinion.

Als ik op mijn afdeling zou twijfelen of diagnose en behandeling wel stroken met onderzoeken en uitslagen, dan zal ik vragen stellen. Of aan deze dokter of, als een pitbull, aan een collega. Als ik twijfel of iets goed is voor mijn patiënt zal ik mijn reputatie op het spel zetten. Dat is mijn werk.

Zo’n Jansen Steurvoorbeeld heb ik nog nooit meegemaakt. Of een Ruwaard van Puttending. Maar ik ken wel de zin ‘zo boos / bot / vervelend is deze dokter nou eenmaal’. Ik ken het gevoel: ‘Ik had net zo goed niet kunnen bellen,’ als er een bepaalde arts opneemt, omdat hij dienst heeft. Sommige artsen geven, meer dan hun collega’s, nul op het rekest. Die komen niet, punt uit. Dat is niet goed te praten, maar een feit.

Maar dan is er altijd nog een Sandra. En die heeft ook nummers van collega-artsen of leidinggevenden. Die zal zorgen dat er iemand komt, als zij dat nodig acht. Natuurlijk twijfelt zij wel eens, want o wee wat gaat er hierna gebeuren? Moet zij op een matje? Maar nooit, nooit, nooit twijfelt zij of ze moet doorzetten voor het beste voor haar patiënt.

Ik ken het gevoel van ontzag voor de enorme arrogantie van sommige artsen. Die zo dreigend op je neerkijken vanaf hun zelf gebouwde voetstuk dat je je klein en in de schaduw voelt. Maar arrogant en briesend of vrolijk en coöperatief, ik ben en blijf 1.68 meter. Dat is niet groot, maar krimpt ook niet van gebrul en hoorn-op-haak-gesmijt. Ik bel gewoon terug en maak mijn stem wat groter.

Laatst sprak een geconsulteerde arts mij aan op mijn feedback-geven. Op 10 centimeter van mij hield zij (ja zij!) zich staande. Zij torende zo’n 30 centimeter boven mij uit en brieste in mijn haar dat ze niet gediend was van mijn repliek. Ik knipperde wat, maar dat was dat. Ik bleef rustig antwoorden tot de dokter het hazenpad koos. Collega’s applaudisseerden. Ik voelde me 30 centimeter langer. Niks kon mij meer overkomen. Maar waarom trilden dan toch mijn knieën zo?

Gelukkig, gelukkig zijn dit soort voorbeelden zeldzaam. Dat wil zeggen: ik herinner me zo’n vier van dergelijke botsingen in mijn carrière. Eén collisie per drie jaar, dat is te dragen, zou je zeggen. En gelukkig, gelukkig, gelukkig, is er niet één geweest met ook maar een fractie van een dokter Jansen Steur-gehalte. Mijn patiënten zijn veilig en ik meestal ook.

OPROEP:Wat doet het met verpleegkundigen als artsen de fout in gaan?

 

10 reacties

  • no-profile-image

    Harrie

    Beste Sandra,

    Ik ben helemaal niet geinteresseerd of je Dr Steur aan kunt. Ik weet een ding: luister naar de patient. Die heeft een verhaal te vertellen, niet de alom gerespekteerde arts/geneesheer.

  • no-profile-image

    Will Wijt

    Ben geen verpleegundige maar wel een regelmatige patient in ziekenhuizen.
    Door dit verhaal geeft mij weer een stukje vertrouwen dat ik niet overgeleverd ben aan alleen een dokter maar dat ik bewaakt wordt door een verpleegkundige die als het ware op mij als patient past.
    Compliment aan u en dank u wel voor dit duidelijke verhaal.

  • no-profile-image

    Jos

    :))

  • no-profile-image

    josca

    Zoek het dichterbij,er is een klebsiella deskundige in de buurt.

  • no-profile-image

    fiona

    groot gelijk; wie denkt dat hij te klein is om een verschil te maken heeft nog nooit een nacht een mug op z'n kamer gehad

  • no-profile-image

    Gerben Welling

    Mooi stuk.
    Eigenlijk houd je een vurig pleidooi voor een goede team samenwerking waarin ruimte is elkaar te steunen en aan te spreken. In de vliegerij heb ik begrepen is dit inmiddels een speerpunt.
    Goede verpleegkundigen zijn stevig.
    Complimenten.

  • no-profile-image

    Annemiek

    Vroeger hadden we een arts die met de casus smeet als iets hem niet beviel. Zoiets wordt niet meer getolereerd; dezelfde arts gedraagt zich nu netjes.
    Het is gevaarlijk voor de patienten, die artsen die niet aan te spreken zijn. Niet elke verpleegkundige durft het, zeker de nieuwelingen niet.
    Ik weet niet of je bij zo'n arts als Steur eerder had kunnen ingrijpen. Je moet dan 'het grote plaatje' zien, alle dingen die voorkomen, en ik weet niet of je dat op de werkvloer wel allemaal meekrijgt.

  • no-profile-image

    Br0eder

    Het "de dokter" staat op een voetstuk is van alle tijden en tot op de dag van vandaag niet wezenlijk veranderd. Niemand zit te wachten op een hoogoplopend conflict waarbij in de praktijk veelal de hiërarchie regel geldt. Degene die hoog op de lader staat krijgt in de praktijk gelijk. Oke geroddel is er wel. Over de houding van die of die doc, maar daar blijft het veelal bij. Je kunt een keer te ver gaan als doc dat dan iemand je tot de de orde roept zoals in het voorbeeld, maar die knikkende knieën die zeggen alles. Betreffende trut holla doc. heeft namelijk schijt aan deze kritiek. Ze is zo geprogrammeerd in haar opleiding en is dit vergeten of heeft het verdrongen.
    Laatst nog zag ik een arts bij het ochtendoverleg in zijn smartphone schermpje turen zoals kamerleden doen die zich vervelen of pubertjes op school en op de fiets en waar ze maar kunnen. Betreffende dropl.llen komen er mee weg. Een arts die zich achter een vpk verschuilt bij een ontslagbeoordeling bij een zich suicidaal uitende pat., je maakt het nog steeds mee en ze komen er mee weg.

  • no-profile-image

    Jurgen Diepstraten

    Heel herkenbare verhalen en gevoelens. Naarmate de ervaring groeit zie je steeds meer wegen die naar Rome kunnen gaan. Er zijn er echter die snel naar Rome gaan en wegen die ellenlang blijken te zijn, met allerlei extra obstakels. Het kan mij enorm frustreren wanneer een arts steeds de lange weg kiest waarbij je al weet dat de kans op obstakels groter wordt. Een langere weg door niet te willen komen, geen actie te ondernemen of een keuze waarbij je je vraagtekens hebt. Weer bellen, weer in gesprek, veel vragen, doorvragen. Je voelt je soms een pain in the ass, maar je doet het voor de patiënt. En daar houd ik me dan maar aan vast.

  • no-profile-image

    Gavi Mensch

    Perfect blog Sandra, ik herken veel dingen in je houding en het is een houding waar iedereen trots op zou moeten zijn. Integriteit en het beschermen van die van onze patiënten is een groot goed in ons beroep. Wij zijn vaak de controleurs met als resultaat veel briesen. Dat blijft vervelend. En we moeten het toch blijven doen.

    Veel van de professionals uit de omgeving van meneer Jansen Steur hebben hopelijk niet al te best geslapen. Een leerschool ten koste van de patiënten.

    Bravo voor je column.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden