Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'Hoe afschuwelijk is mijn baan?'

Een mevrouw van mijn leeftijd neem ik op, op mijn afdeling. Alleen sinds kort behelst mijn afdeling ook de oncologie. En mijn mevrouw van mijn leeftijd komt dus ook niet voor reuma.
Blog Sandra: 'Hoe afschuwelijk is mijn baan?'

Nee, mijn mevrouw heeft kanker. Al twee jaar. Gelukkig was het te behandelen. Maar ik zeg ‘was’, want ze werd behandeld, was genezen en nu, nu is ze weer terug. Ontbehandeld. Of onvoldoende behandeld. Of ontoereikend behandeld. Geen idee. Maar ze is terug en terug met slecht nieuws.

De mevrouw heeft, net als twee jaar geleden, drie jonge kinderen. En een jonge man van ook ongeveer zo oud als ik. Eigenlijk is ze een beetje mij, blijkt als we praten. Over haar ziekte, maar daarna over haar leven. Omdat de ernstig zieken juist zoveel waarde hechten aan niet over ernstig en ziekte te spreken.

Dus we halen onze wenkbrauwen op om hoe kinderen kunnen zijn.
En daarna vertelt ze wat over haar werk als fitness-instructrice. Ze is fitter dan ik, mijn mevrouw. Ze ziet er ook een stuk beter uit, van buiten. Maar de schijn bedriegt dus flink. Zij voelt zich afschuwelijk van binnen. Als we zo een tijdje praten – zij diep in haar kussen, ik op de rand van haar bed – dan moet zij huilen, maar ik ook. Ze vertelt over haar kinderen die ook willen sterven, als zij straks doodgaat. Tranen branden achter mijn ogen. Ik hoor het mijn dochter bijna zeggen.

Hoe afschuwelijk is mijn baan
, dat we dit niet tegen kunnen houden? Die kindjes van 5, 7 en 9 mogen toch hun moeder niet missen? Daar moet toch de wetenschap best nog iets tegen kunnen beginnen? Ik kan er niet mee akkoord gaan dat we, met al onze kasten vol chemische wapens en onze doktoren vol kennis, deze vrouw van 35 niet kunnen redden.
Ik wil weg. Om te huilen en te vluchten. Voor de waarheid die het lot heet en die ik niet wil weten dat hij bestaat. Graag was ik onverpleegkundige, een leek die van dit alles geen benul heeft. Die frequent sport en niet rookt en daarmee denkt aan een lang en gelukkig leven. Ik wil niet weten dat dit bestaat.

Ik ren naar de wc. Kijk mezelf daar eens diep in de ogen.
Gebeurt dit echt? Moet ik hier iets mee? Soms voel ik mij verre van een ervaren verpleegkundige. Soms voel ik me een zeer onkundige. Soms heb ik even niks te bieden. Maar ik moet zo wel weer die kamer op…

Gerelateerde tags

9 reacties

  • Bea Pals

    Lieve Sandra, juist OMDAT je verpleegkundige bent heb je véél te bieden! Je bent namelijk ook mens. En mensen bieden troost, dát is een wezenlijk onderdeel van zorgen.....tenminste dat zou het moeten zijn. Geweldig dat jij ondanks de regelgeving, tijdsdruk, protocollen, controles ed. tóch de tijd maakt en vindt om deze mevrouw AANDACHT te geven. Dát is zeer professioneel!! Je hebt deze mevrouw gegeven wat ze nodig had......je hebt haar écht gezien. 

  • anke peterson

    Heel goed dat je je tranen laat zien Sandra....Wat een drama ...zo'n jonge moeder...

  • P Bakelaar

    Dankjewel Sandra voor jouw zo goed en puntig beschreven ervaringen in dit zo uitvoerig beschrijfwaardige werkveld dat 'de zorg' heet. Ik zal hier lering uit trekken bij mijn blogs, die ik binnenkort zal brengen in bloemlezing van mijn lange loopbaan in de verpleging tot nu toe.(43 jaar)

  • H Werkman

    Hoe fijn dat je mijn collega bent geworden. Ook ik ben geraakt.

  • Hennie Jansen Ruizendaal

    Zo mooi dat we mensen mogen blijven.dus ook met gevoel en ja soms ook de tranen.ik werk zelf op een oncologie afdeling. Even die hand en een luisterend oor zo belangrijk. En als je weet dat er soms tranen komen dan weet je ook dat wij geen robot zijn,geweldig ons beroep.
    Je hebt het super gedaan!!! Sandra

  • M Vonck

    Je blog raakt me! Als ik ooit ziek word, dan hoop ik uit de grond van mijn hart dat er een Sandra op de rand van mijn ziekenhuisbed zit. Geloof me, als je dan spreekt met tranen in je ogen, dan is er een regenboog in je hart!

  • m van den dool

    Je weet me weer te raken met je blog!
    Toevallig las ik vandaag ook nog een andere blog die mooi aansluit bij jou onderwerp: http://www.compassionforcare.com/compassie-concreet-37-meelijden.htm#!

  • Jos Kaldenhoven

    Sandra, meer verpleegkundigen zouden de empathie mogen hebben die je toont! Niks mis mee als je bij tijd en wijle je afvraagt wat je nog kunt toevoegen als verpleegkundige. Denk dat je intussen ook wel weet dat jij- en gelukkig velen met jou - die BTW (Buitengewoon Toegevoegde Waarde) in je hebt! Sterkte!

  • E. de Vries

    Je hebt veel te bieden Sandra! Je zit op de rand van haar bed, en je toont empathie. De tranen branden achter je ogen, dat heeft die mevrouw vast wel gezien. De tijd dat het 'onprofessioneel' was om je tranen de vrije loop te laten is gelukkig voorbij. Laat ze maar zien, dan heb je veel te bieden...

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden