Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Paul: 'Pijn bij kinderen raakt me'

Aan pijn bij kinderen wordt pas de laatste jaren aandacht besteed, stelt Paul. Maar toch blijft het een ondergeschoven kindje. Hij vindt dat, ondanks zijn jarenlange ervaring in de palliatieve en pijnverpleegkunde, moeilijk om in de praktijk mee te maken.
Blog Paul: 'Pijn bij kinderen raakt me'
Foto: ANP Photo

Een kind met pijn roept bij ouders en zorgverleners bijzondere emoties op. Sinds twee maanden ben ik parttime werkzaam als verpleegkundig pijnconsulent in het pijnteam van het Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis. Het team bestaat uit drie verpleegkundig consulenten en twee anesthesiologen.

De eerste ervaringen hebben diepere indrukken achtergelaten dan ik, met mijn achtergrond in de palliatieve zorg, had verwacht. Zoals bij een veertienjarige jongen met een trechterborst (Pectus Excavatum, een aangeboren afwijking aan de borstbeen die gepaard kan gaan met problemen longen en hart). Een dag na de operatie vond hij de pijn te dragen, dankzij toediening van pijnmedicatie via een epidurale katheter en orale medicatie. Enkele dagen later vond ik hem op de Intensive Care met levensbedreigende complicaties. Het beeld van de vader die de hand van zijn zoon streelde werd mij te machtig. En dan het jonge meisje met kanker en ernstige pijn door tumorgroei en chemotherapie. Of die kleine hummel van enkele maanden na een blaasoperatie, die zo vreselijk bang was dat ik haar nog meer pijn zou doen.

De kennis over pijn bij kinderen staat nog in de kinderschoenen. Dat komt omdat het in kaart brengen van pijn bij kinderen, en zeker bij de kleintjes, niet eenvoudig is. Als pijn echter niet wordt herkend, zal het kind onnodig lijden en bestaat het risico op chronische pijn op latere leeftijd. Inmiddels wordt door kinderpijnwerkgroepen in verschillende ziekenhuizen veel gedaan aan het gebruik door verpleegkundigen van pijnmeetinstrumenten voor kinderen van verschillende leeftijdsgroepen. Zo zijn er de analoge en visuele pijnschalen, de COMFORT gedrag© schaal (0-4 jaar) en de FLACC© (0-7 jaar).

Op het gebied van de pijnbehandeling met pijnstillers (analgetica) zijn er de laatste jaren richtlijnen verschenen, zoals de Richtlijn Pijnmeting en Behandeling van pijn bij kinderen van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde en het Kinderformularium (Nederlands Kenniscentrum Farmacotherapie bij Kinderen) besteedt uitgebreid aandacht aan pijnbehandeling. Juist bij kinderen zou je niet-farmacologische interventies bij pijn verwachten, zoals afleiding, massagetechnieken en toepassen van koude en warmte. In de praktijk ben ik die – tot nu toe - nauwelijks  tegengekomen. Een goed overzicht is te vinden in een artikel van Jonkman en Noordenburg.

3 reacties

  • AJM van Rijsewijk

    Ik denk niet dat je van 'echt' zielige patiënten kunt spreken. Iedere patiënt beleeft zijn lijden op zijn eigen manier, zowel de jonge als de oudere patiënt. Het is aan ons verpleegkundigen om daar op een goede manier mee om te gaan. Het zielig vinden is denk ik niet de juiste benaming voor een patiënt.

  • José van de Wetering

    Ik ben 33 jaar werkzaam geweest als kinderverpleegkundige. Enkele jaren op de kinderafdelingen van het Leids Universitair Medisch Centrum, 11 jaar in het Sophia kinderziekenhuis, nu Erasmus MC, op de intensive care en daarna 15 jaar op de kinderafdelingen van het Diaconessenhuis in Leiden. Ik heb mijn deel gezien van verdriet van de kinderen en hun ouders. En toch.... sinds een jaar ben ik werkzaam in de wijk. Wat mij vooral duidelijk is geworden is dat er voor kinderen veel beter gezorgd wordt dan voor de ouderen. Bij kinderen wordt er (zoals ook in dit artikel) vanuit emotie gereageerd... Zooooo zielig.. Bij ouderen is de reactie, fijn dat ze kinderen ( of andere mantelzorgers) hebben! Toch moeten de ouderen, die niet meer gemakkelijk bewegen en minder energie hebben, voor een aandoening elke dag naar het ziekenhuis. Bloedprikken, foto, pre operatief spreekuur, anesthesie... En. niets kan gecombineerd. Ik vind de echte zielige patiënten onze ouderen!!!!

  • HRB van der Wedden

    Mooie blog Paul,

    Een tijdje terug ben ik uitgenodigd om mee te lopen op kinderoncologie, om er vervolgens een stuk over te schrijven. Eerlijk gezegd durf ik het niet, om precies die redenen die jij beschrijft. Vrees dat ik het niet droog houd. Hoe gaan de artsen en verpleegkundigen er mee om die wel de kinderafdelingen bevolken? Ook daar schuilt een mooi artikel in:)

    Groet!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden