Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Jos: 'Moeders'

Jos brengt een ode aan moeders. Moeders die hij tegenkomt tijdens het werk, in de supermarkt, op het strand. En in het bijzonder natuurlijk zijn eigen moeder, die op de langste dag van dit jaar haar laatste adem uitblies.
Blog Jos: 'Moeders'

Hoe belangrijk moeders zijn, hoef ik niet uit te leggen, toch? Je komt ze overal tegen: niet alleen je eigen moeder. Er zijn ook moeders op je werk, in de supermarkt, bij sportevenementen, op het strand. Misschien ben je er zelf wel eentje. Vaak onopvallend, opgaand in de mensenmassa, maar ze zijn er! 
Ik heb de afgelopen weken driemaal echt stil gestaan bij moeders. De laatste keer was tijdens een vakantiereis met de Zonnebloem, anderhalve week geleden. Ik had op woensdag pieperdienst en reageerde op een bel uit de badkamer. Daar lag een oudere vrouw in bad met twee verzorgsters die ernaast stonden. 'Sorry, aan het verkeerde touwtje getrokken' zei een van hen. De ander hield een mobiele telefoon bij het oor van de vrouw, die net met haar hoofd boven een grote schuimlaag uit kwam. 'Ik wilde je even zeggen dat ik in bad lig!' zei ze. Aan de andere kant van de lijn haar dochter, die haar deze vakantiereis cadeau had gedaan. Een van haar grote wensen (nog eens in bad te kunnen liggen) was net uitgekomen en dat geluksmoment wilde ze met haar dochter delen. De tranen stonden in haar (en onze) ogen. Een moeder die even haar kind iets wilde vertellen. Geluk, dat ook in kleine dingen zit!

Voor de vakantie ging ik tijdens mijn dienst een venflon inbrengen bij een mevrouw die na een lang ziekbed als enige mogelijkheid euthanasie zag. De huisarts zou anderhalf uur later langskomen en had ons gevraagd de venflon te plaatsen. Ik bel aan, de zoon doet open, en verwelkomt me: 'Jou kennen we gelukkig!' Bijna drie jaar geleden hebben we zijn vader begeleid met pijnbestrijding en later palliatieve sedatie. Ik kijk de kamer rond en herinner me de zorgmomenten en de gesprekken die ik met de man heb gehad. In bed ligt mevrouw. Mooi opgemaakt, beste kleding aan, sieraden om. Haar kinderen en de aanhang om haar heen, liefdevol voor haar zorgend.  Na een kort gesprek maak ik aanstalten om een goed  bloedvat te vinden. Een uitdaging dus. Gelukkig herinner ik me de tips die ik op Nursing heb gelezen, en na 5 minuten zit de venflon. Later, terug op kantoor, bedenk ik me: 'daar gaat weer een moeder!'

Dit zijn de tips waar Jos het over heeft: zo breng je in 10 stappen vakkundig een moeilijk infuus in>>>

En mijn gedachten gaan terug naar mijn eigen moeder, die op de langste dag van dit jaar haar laatste adem uitblies. Acht jaar geleden getroffen door een hersenbloeding waardoor zij haar vrijheid inleverde. Opgenomen in een verpleeghuis. Toch zoveel mogelijk proberend de regie te houden. Een afwijking van haar dagelijkse routine accepteerde ze niet. Was het voor haar gezondheid beter om medicatie aan te passen: mooi niet! De dokter kon praten als Brugman, de zusters deden hun best, maar nee! We hebben dat geaccepteerd, net zo goed als we leerden omgaan met haar temperament, dat zo treffend als 'een bosje vlooien' werd omschreven: het kon soms alle kanten op! Begin juni keerde het tij zich. Mijn moeder ging dingen accepteren. Liet het gelaten over zich heen komen. Het drinken en eten ging niet meer goed. Ze verslikte zich regelmatig, en de hoestbuien die ze kreeg putten haar uit.  Medisch gezien was er niets meer voor haar te doen. Op de leeftijd van 87 jaar, 3 maanden en 7 dagen was haar leven op, en overleed ze rustig.

Moeders zijn belangrijk, je hele leven lang! Je ziet ze als vanzelfsprekend, tot ze er plotseling niet meer zijn. Daar zouden we best wel eens wat meer bij stil kunnen staan, toch?!

Gerelateerde tags

17 reacties

  • Lianne Verheij

    Jos, wat mooi! En was leuk om dit mooie Zonnebloemmoment hier terug te lezen!

  • Jessica120 van Grondelle

    Mooi geschreven... kreeg er tranen van mijn ogen

  • Emmy van den Berg

    Zo is het Jos! Mis mijn moeder nog heel vaak, vooral als ik dingen doe waar zij trots op zou zijn geweest. Dan wil ik haar dat in alle glorie vertellen....

  • Mieke Liefting

    Lieve mensen, ik heb het ouder worden van mijn moeder helaas niet mogen meemaken. Zij mocht slechts 49 jaar worden. Ik ben nu zelf 52 jaar en mis haar al ruim 30 jaar. Een ieder die dit heeft meegemaakt zal de woorden van Jos herkennen: 'Moeders zijn belangrijk, je hele leven lang! Je ziet ze als vanzelfsprekend, tot ze er plotseling niet meer zijn.” Ik besef dat het ouder worden van een moeder niet altijd gemakkelijk zal zijn, toch kijk dan vooral naar wat je moeder allemaal voor jou heeft betekent in de jaren voorafgaand aan haar ouder worden en koester de momenten nu ze er nog is, want als ze wegvalt ervaar je pas werkelijk het gemis!

  • Twan de Visser

    Mooi geschreven Jos...herkenbaar...

  • J.C.A Bethlehem

    wauw kippenvel en tranen in mijn ogen.

  • Beste HA Borst, dank u voor het melden! De link werkte inderdaad niet, maar nu als het goed is weer wel. Excuses voor het ongemak.

  • H.A. Borst

    En zo is het maar net!
    Helaas krijg ik de link naar het inbrengen van een moeilijk infuus niet meer geopend. Ik krijg als melding dat deze niet meer bestaat. jammer.

  • LJ Jer

    Met tranen in mn ogen heb ik je verhalen gelezen Jos.👍

  • j. van der boom

    Dank je wel voor deze mooie woorden. Ook ik moet sinds vorig jaar augustus mijn moeder missen. En deze dagen voel ik dan ook volledig met je mee.

  • MGM Rozenberg

    Mooi verwoord! Het gemis blijft, ook nog na jaren.

  • Maudy Lisnet

    Zo ook schoonmoeders ! Ik heb haar 14 mogen kennen en mis haar elke dag<3

  • francien kisoor

    zo is het maar net.
    Mooi.

  • Marjolein Bruin

    Prachtig verwoord!

  • P.M.E.L. van Gestel

    Prachtig!

  • Liesbeth Groot

    Een mooie ode aan alle moeders. Dank je wel Jos.

  • La Vdv

    Mooi!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden