Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'Invalkracht, blok aan je been?'

Invalkrachten. Bij ons heten ze ‘poolers’. Poolkrachten, spierbundels uit een bak met reserveplegen. En spierbundels, dat zijn het. Uit allerlei hoeken worden ze vandaan gehaald; net van school, uit andere ziekenhuizen, of door een uitzendbureau uit een andere provincie soms.
Blog Sandra: 'Invalkracht, blok aan je been?'

En invalkrachten zijn tegenwoordig niet alleen voor bij ziekte. Vanwege besparingen is mijn team 'op dieet'. We hebben minder eigen mankrachten. Waar het echt niet lukt met ons kleinere team, bellen bazen op het laatste nippertje of er nog iets in de 'pool' zit. Tja en dan is het natuurlijk afwachten wat er komt.

Sommige poolers zijn bijna vaste krachten door dat dieet van ons. Sommigen heb ik nog nooit eerder ontmoet. Er zijn er een paar die voor het eerst een voet zetten in mijn ziekenhuis. Dapper, ik moest daar niet aan denken, zo'n compleet nieuw ziekenhuis. Maar het zijn gewoon sterren op het gebied van verplegen. Ze kennen alleen niet onze boekhouding en inlogcodes. Dan moet je veel samenwerken.

En samenwerken is gezellig. Maar het kan ook frustreren, als je eigenlijk je eigen dingen moet oplossen, maar hij of zij heeft je nodig. Geregeld is het iets meer zweten en een hogere hartfrequentie, als je met onbekende krachten werkt.

Maar lieve, onbekende krachten en alle anderen, begrijp me niet verkeerd. Ik ben zo blij dat ze / jullie er zijn! Ook al weet je maar de helft, dan ben je nog zo welkom. Beter dat ik jouw vragen moet beantwoorden, dan dat ik jouw werk er nog bij moet doen. Dus kom maar en vraag maar en negeer mijn onbewuste wenkbrauwzakken. Ik heb het druk, maar ik ben wel blij dat jij er bent!

Hoe meer je vraagt, hoe minder je de volgende keer nog moet weten. En liep ik niet ooit ook zo over afdelingen? Ja, dat was ik bijna vergeten. Ik vroeg alles. Omdat ik nogal wat moest weten. Omdat ik flink wat verantwoordelijkheden tegelijk moest dragen. Ik voelde die last en vroeg dan iemand om een beetje mee te helpen tillen. Ik wist al heel veel, maar gewoon nog van alles net niet alles.

Lieve, vaste collega's op afdelingen elders... vergeet niet dat ook jij vragen hebt gesteld, iemand mogelijk aan het zuchten hebt geholpen. Vergeet niet dat invalkrachten komen helpen en wel met de beste bedoelingen.

Maar ik hoor dus van invalcollega's dat ze zich soms niet welkom voelen. Dat ze genegeerd worden in de pauzes. Dat ze hopla in het diepe worden gesmeten en achteraf te horen krijgen wat er allemaal anders had gemoeten. Zoiets als een jong kind in een diep zwembad smijten voor zwemles nummer één en dan foeteren als het bijna verdrinkt. Je kunt niet zwemmen, zodra je water raakt. Je kunt niet verplegen, zodra je een wit pak aan hebt. Je kunt wel je best doen. Veel vragen en daardoor snel leren. En als vaste collega evenzo je best doen. Die vragen beantwoorden of af en toe, ondanks je drukte, even horen hoe het met haar gaat.

Misschien moeten wij, vaste krachten, laten zien hoe ongelofelijk flexibel wij zelf zijn en het werk anders inzetten. Misschien moet zij niet kamer 1 en 2 doen en jij 3 tot en met 7. Misschien moeten jullie samen al die kamers bemannen. De vaste kracht houdt het overzicht. De onbekendere werkt meer taakgericht. Als dat nodig is, waarom niet? Dan kom je elkaar geregeld tegen. Weet je van elkaar wat er speelt. Leer je elkaar kennen en op elkaar bouwen. Waarom niet soms gewoon even iets anders proberen? Even uit de starre regels van patiëntenverdelen.

Even samen een heel schip, in plaats van beiden een halve. Volgens mij is samen roeien een stuk lichter en wellicht voorkom je zo zinken!

Vakantietijd is hard werken, en door personeelskrapte vaak roeien met de riemen die je hebt. Hoe kunnen invallers en vaste krachten elkaar het beste helpen? Lees meer>>>

7 reacties

  • Danique Post

    Ik ben heel erg blij met het stuk wat je hebt geschreven. Ik werk sinds 2010 op invalbasis, naast mijn opleiding hbo-verpleegkunde. Het wisselt per instelling, maar ik heb wel eens dagen gehad dat ik met buikpijn naar mijn werk ging omdat ik wist dat ik weer als 'die lastige invaller' werd gezien, die zoveel vraagt en niets weet. Fijn dat jij de ogen van mensen weer opent en er op wijst dat er zeker ook positieve punten zijn aan ons invallers. We weten misschien niet alles, maar we doen wel alles wat in onze macht ligt om te helpen! Net zoals ieder ander hebben wij ook hart voor ons werk en doen we het met liefde, alleen gaat het net een tandje langzamer.

  • Prive Isookprive

    Ik heb ergens een nieuwe baan 
    en vind dit ook zo herkenbaar
    ik word ook zo in t diepe gegooid
    en als ik dsn 'te veel' vraag is het niet goed
    maar te weinig ook niet
    ik heb soms echt t idee dat ze de nieuwe geen kans willen geven
    zo jammer
    al ben je vigger of verpleegkundige afgestudeerd
    de verpleegtechnische handelingen weet je 
    maar de collega's het systeem en de patiënten zijn wel nieuw
    soms krijg ik t idee dat je alles al moet weten binnen een week

  • Marlène Nieskens

    Zo´n herkenbaar stukje.
    Ik werk in de thuiszorg en viel regelmatig in in een verzorgings- verpleeghuis, maar ben er mee gestopt.
    Ik voelde me zelf ook af en toe erg dom, met mijn vast voor de hand liggende vragen, niet zozeer over de verzorging, maar over waar alles ligt, wat de regels zijn, over pauzes, simpele dingen over inloggen, rapporteren, werken zonder sleutel, het constante gevoel dat je steeds achter de feiten aan loopt...
    En dan inderdaad achteraf te horen krijgen wat er fout was gegaan,
    ik werd er geen blijer mens van.

  • G Romkes

    Ik werk als flexer in het ziekenhuis. En Alleen het woord flexer al vind ik vervelend. Ik heb een naam!!! 

  • L Van Buel

    Goed geschreven! Mijn ogen zijn weer open haha

  • Judith Meijer

    Wat een mooi herkenbaar stuk! Ik heb een tijd lang als bijbaantje deel uitgemaakt van oproepkrachten bij de thuiszorg. En ja, er werd weleens gezucht als ik weer iets vroeg en ja, ik heb me nooit deel voelen uitmaken van het team maar wat fijn om te horen dat er ergens wel veel respect voor ons invallers is. Nu werk ik zelf sinds februari op basis van een vast contract bij hetzelfde team als waarvoor ik geflext heb en ja, ik voel het verschil! Nu worden mijn vragen niet weggezucht, maar beantwoord en ik voel me steeds meer collega-verpleegkundige ipv 'die lastige flex-er'. Alleen al op basis van mijn eigen ervaringen, merk ik dat ik zelf jouw visie over flex-er/oproepkrachten/invallers deel. Laten we er samen het beste van maken en dan maar het liefst met zoveel mogelijk vragen, want zo komen we tot een goed plan en goede zorg!

  • Nathalie Noort

    Wat een goed stuk heb je geschreven! Ook fijn om dit te lezen als flexkracht (dan wel in gehandicaptenzorg maar veel gelijkenissen) dat je respect hebt voor ons. En dat je juist de mogelijkheden en kracht van flexers ziet. Maar ook de moeilijkheden waar we tegenaan lopen. Inderdaad handig om veel vragen aan elkaar te stellen. De volgende keer werkt dat ook lekker samen. 

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden