Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: ‘Waarom gaat doktersnood voor hoge nood?’

Verpleegkundige Sandra maakt zich ouderwets boos. Dit keer omdat ze zich altijd maar moet aanpassen aan anderen. Patiënten, dokters...
Blog Sandra: ‘Waarom gaat doktersnood voor hoge nood?’

Om tien uur heb ik recht op een kwartiertje koffiepauze. Rond 12 uur eten wij in een half uurtje ons eten op. Om 15 uur hebben wij nogmaals een kwartiertje ontspanning. Ik heb dus recht op een uur bijkomen per dagdienst. Zo is de theorie.
Ik heb nog nooit, nog nooit, nog nooit dat laatste kwartiertje pauze gehad. Ik ben dan altijd nog aan het rapporteren, ik kan nog net iemand wegen, een bezoeker te woord staan of iets met een arts bespreken. Ach, geen probleem. Als je het nooit had, dan mis je ook niks.

Om tien uur koffiedrinken is ook een fabeltje. Meestal is het na half elf. En het kwartier bestaat meestal uit 2 maal 5 minuten, omdat er bellen gaan, mensen wat willen vragen, diëtistes hun adviezen willen geven of de baas wil de middagplanning doornemen.

Heel geregeld vervalt de hele koffiepauze. Omdat het wassen nog niet af is, vanwege iemands hoge nood, er is telefoon voor mij, een dokter wil visitelopen. Ik weet inmiddels dat ik het prima volhoud als ik moet doorlopen, -wassen en –werken van 7 tot 12. Dat kan ik zonder omvallen. Zelfs meestal zonder klagen.

Om 8 uur hebben we altijd een 'rondje'. Dan overleggen we wie het waar druk heeft, waar liggen knelpunten, wie kan helpen? In het rondje meldt mijn leidinggevende dat de dokters van half 12 om 12 uur komen. En het MDO van 13 uur begint stipt om 13 uur. Of we overal op tijd klaar willen zitten.

Onmiddellijk gaat er iets in mij gillen. Vandaag echter heb ik het niet onder controle. De gil komt naar buiten: 'En onze pauzes dan?' hoor ik een hoge stem uit mij mijn gil formuleren. Dat moeten we maar even goed overleggen, zegt mijn baas. 'Wat overleggen?' gil ik verder, totaal niet voor rede vatbaar, 'We hebben niks te kiezen. Dokters gaan voor eten!' Mijn leidinggevende zegt dat ik in oplossingen moet denken. Ik ben zo boos.

Deze dokters kunnen echt niet anders en het MDO mág niet later beginnen, anders moeten er zoveel collega's wachten. Dat kunnen we niet maken, zegt mijn leidinggevende. Kortom: zusters, pas u aan! En het voelt zo fout. Waarom, waarom, waarom moeten verpleegkundigen altijd buigen naar de anderen? Naar de artsen, want die hebben het zo druk. En wij dan?? Wij moeten toch gewoon kunnen eten en weer even op krachten kunnen komen? Wij hebben immers loeizwaar werk!

De dokter kan ook niet eten vandaag, zegt mijn leidinggevende. En zij zelf ook niet. Soms is dat zo, vindt zij. Ik vind het niet. Ik vind dat verpleegkundigen, bazen en artsen allemaal moeten eten. Als we dat nou tegelijk doen, vallen we ondertussen elkaar ook niet lastig. Ik vind dat er basisbehoeftes zijn waar aan moet worden voldaan. Ik hoef niet stipt om 12 uur mijn eten. Maar ik moet wel eten. Punt.

Geen discussie. Al stort het dak naar beneden, al stampt een dokter nog zo hard. Ik heb eten nodig. Ik ben flexibel als een kat, sterk als een paard, maar ik moet ook eten als laatst genoemd dier. Even een stukje brood, een beetje fruit en een halve liter water. Ik vraag geen kaarslicht, geen muziek. Ik wil even praten over andere dingen dan patiënten. Even Sandra zijn en dan weer verpleegkundige.
Dat móet. Dat is niet optioneel. Wat een dokter of patiënt ook zegt. Mijn patiënten en collega's vragen oneindig veel vriendelijk- en buigzaamheid. Maar waarom mag ik dat niet terugvragen? Waarom gaat doktersnood voor mijn hoge nood? Waarom gaat mijn leidinggevende niet net zo ver in het meeleven en oplossen van mijn problemen, als ik doe voor mijn patiënten? Is de verpleegkundige minder mens dan een patiënt of dokter?

Sandra blogt regelmatig over werkdruk en de eeuwige uitdaging van het prioriteiten stellen. Zo deed ze vorig jaar haar stinkende best tijdens een drukke avonddienst. Maar de volgende dag bleek dat toch niet genoeg te zijn. Lees meer>>>

Gerelateerde tags

11 reacties

  • Marjolein Leeuwestein

    Heel herkenbaar! Mijn gevoel is dan ook: Een mindere wint het nooit van een meerdere. En hoe kunnen we dat nu ombuigen???

  • T. Leffers

    Toen ik 'vroeger' in het ziekenhuis werkte gingen we altijd in 2 groepen pauzeren tussen de middag: de een had 'vroege' pauze, de andere late, zo ging dat ook met de koffiepauze en diegene die dan geen pauze hadden kregen de piepers/bellen. En 's middag hadden we geen pauze maar eerder vrij. We spraken direct 's morgens bij de overdracht af wie vroeg en wie laat pauze hadden. Nooit een probleem geweest.
    Ik werk nu in de thuiszorg, als we overdag of 's avonds op route zijn (we hebben auto's van de organisatie) eten we echt wel een broodje of drinken we wat onderweg. Soms lukt het niet om echt even te gaan zitten voor een pauze. Maar uiteindelijk: wat voor werk je ook doet: het werk blijft in de wereld en wij niet en het is belangrijk om ook tijdens werkuren dat zo gezond (want niet eten vind ikzelf niet gezond) mogelijk te (blijven) doen! :)

  • Miranda De Leeuw

    In groepen pauzeren, je telefoon/ pieper aan achterblijvende collegae geven en je kunt ongestoord pauzeren. Als je je telefoon niet kunt overdragen en dus oproepbaar bent dan is dit geen pauze maar werktijd! Koffiepauze is van de baas maar de lunch is van jou, kun je die niet genieten dan tel je ze maar op en neem je er tijd voor tijd voor terug. Kom op voor je rechten, plichten hebben we ook genoeg. Als we niet voor onszelf zorgen.....een ander doet het ook niet. 

  • A.E. Bartlett

    Super herkenbaar. Ik werk dan (nog) als verpleegkundige in de overwaking in een vph. Straks is de bedoeling dat we ingepland worden op een afdeling en van daaruit ook nog 'even' al onze overwakingsklussen voldoen....wat erop uit zal draaien dat de collega in de avonddienst haar verzorgende-collega de helft van de tijd alleen het werk zal moeten laten doen en dat ik als nachtverpleegkundige een hele afdeling bestier en dus niet meer zal kunnen ingrijpen bij forse valpartijen of insulten/delieren od....je kan tenslotte niet zomaar een afdeling met 42 cliënten onbemand laten toch?
    Maar er moet bezuinigd worden nietwaar?! Eten en drinken...wat is dat? We komen er nu al amper aan toe in onze dienst, straks is het een taboe...want inderdaad...artsen en cliënten gaan voor....cijfertjes gaan voor....zucht, soms!

  • Monique Lendfers

    Inderaad heel herkenbaar en als je dan al opkomt voor jezelf en de pauze WEL neemt begint er 5 min. nadat je bent gaan zitten iets te knagen....
    vreselijk die mensen in de verpleging werken.

  • Johanna de Glopper

    Zorgen voor is zowel onze kracht als onze valkuil. Men is zo gewend dat we altijd maar klaar staan. Als je dan een keer voor jezelf opkomt heb je de poppen aan het dansen want het gaat maar om een pauze.

  • Karin van Bakel

    Wat een goed artikel en zeer herkenbaar. Dat is ook een van de redenen waarom ik het ziekenhuis uit ben gegaan na 20 jaar als verpleegkundige gewerkt te hebben. De hele dag moet je je als verpleegkundige aanpassen aan wat anderen willen. Iedereen denkt dat je altijd maar beschikbaar bent. Ben je in de middag aan het rapporteren en wil je niet gestoord worden dan is er altijd wel weer iemand die iets van je wilt. Je loopt in het wit dus je bent aanspreekbaar.
    Zo was, zo is het en het zal altijd zo blijven. 
    Ik werk nu als oproepkracht in verschillende verpleeghuizen en heb veel minder te maken met artsenvisites, mdo's, vergaderingen en andere disciplines. Heerlijk werken op deze manier maar dit is natuurlijk niet voor iedereen weg gelegd. 

  • Anja Steinschuld

    Ik werk op een leerlingenhuisje in een verpleeghuis. Vaak genieg neem ik (en mijn collega's) geen half uur pauze om te eten 'buiten' het huisje zodat je nog even opdrachten kan doornemen of alvast wat in het ECD kan schrijven, de arts langs komt voor de visite of je een MDO voorbereidt. Dat betekent eigenlijk dat je 8 1/2 uur achter elkaar doorwerkt. Ik (we) zie het lunchen met de bewoners dan als mijn pauze maar dan help je sommigen ook met eten. Koffiepauze's zijn ook al met de bewoners samen en het komt zelden voor dat je om 15.30 uur klaar bent en naar huis gaat maaaaaar, we hebben een (leuke) baan en dan heb je dat er (meestal) voor over! :)

  • S Elsten

    Inderdaad heeeeeel herkenbaar, ik denk dat het overal hetzelfde verhaal is, waarom? Geen idee, de dokter roept en wij rennen *zucht*.

  • Marianne Dummer

    In de thuiszorg hebben we smorgens geen pauze en als het druk is werken we in de ochtend door tot 13.00 uur door. Dan snel snel iets eten en weer middagclienten. Om 15 00 uur ook geen pauze cliënten hebben dat ook niet. Als rustiger is bij een client koffie drinken in de ochtend maar dan nog over de problemen van de client praten. Wij sjouwen ook door maar passen ons aan. Ik ben vaak smiddags thuis pas rond half 2 aan het eten en heb dan ook geen middag meer

  • Leonie Wittebrood

    Zo herkenbaar.  Ook in verzorgingshuizen is het zo druk dat de pauzes worden geschrapt. 

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden