Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Hugo: 'De aangename geur van geneeskunde'

Hugo heeft een zoon gekregen en heeft dus een kraamverzorgende in huis. Het valt hem op hoe ze opleeft van de 'geneeskundige' handelingen die ze moet verrichten.
ANP-1000_1835348.jpg

We hebben een zoon gekregen en worden daarom deze week ondersteund door een kraamverzorgende. Een beetje vreemd is het wel, zo’n hulpverlener over de vloer. Enerzijds handig – zelf de baby badderen blijkt lastig wanneer je net een keizersnede hebt ondergaan – anderzijds betekent het een flinke aantasting van de privacy. Iedere keer als ze de deur achter zich dichttrekt, zijn we stiekem opgelucht.

We zien graag dat ze stofzuigt en de was opvouwt, maar dat zijn klusjes waarvoor ze nauwelijks te porren is. Liever zit ze op de bank om te vertellen over haar nieuwe relatie. Opleven doet ze pas wanneer er data moet worden verzameld. Het wegen en temperaturen van de baby, het tellen van de pols van mijn vrouw.

Vooral dat laatste tovert ze om tot een gewichtig ritueel. Ze trekt haar witte jasje recht en pakt een minuscuul zandlopertje uit een etuitje. Geconcentreerd zoekt ze met haar middelvinger de hartslag van mijn vrouw. Vervolgens sluit ze haar ogen en draait de zandloper om. Na een halve minuut in trance is ze er weer. ‘Zeventig,’ zegt ze. Even weegt ze in gedachten de uitslag en laat ze ons in spanning, maar dan knikt ze bemoedigend. 'Zeventig is prima.'

De gewichtigdoenerij is eenvoudig te verklaren. Het tellen van de pols ruikt een beetje naar het ziekenhuis. Het draagt iets medisch in zich waardoor de grandeur van de geneeskunde ook op onze kraamhulp afstraalt. En juist dat is precies wat de huishoudelijke taken haar niet brengen of zelfs ontnemen: status en aanzien.

Het is verleidelijk hier grappen over te maken. Die gekke kraamhulp met haar gekke zandlopertje. Maar op de psychogeriatrische afdeling van het verpleeghuis zie ik sommige verpleegkundigen precies hetzelfde doen.

Volgens Hugo is er te weinig laagcomplexe zorg in het ziekenhuis voor het beroepsprofiel basisverpleegkundige: de mbo-verpleegkundige dus. Lees meer>>

De plek waar de mensen met dementie wonen ligt ver bij het ziekenhuis vandaan. Er wordt vooral verzorgd en begeleid. Sfeer brengen in de huiskamer. Die leuke jarenvijftig-cd opzetten waar mevrouw Van Galen zo enthousiast op reageert. Voorkomen dat meneer Galjaard en meneer De Graaf vandaag weer ruzie krijgen over wie er in de grote groene stoel mag zitten. Het is belangrijk werk, en allesbehalve eenvoudig. Een aangename omgang met ernstig demente mensen vereist enorm veel kennis en kunde.

Toch zie ik net iets te vaak dat verpleegkundigen met een grote boog om het huiskamergebeuren heenlopen. Liever storten ze zich op de medicijnkar, of kijken nog een keer naar de allang genezen wond op de knie van mevrouw Engelaar. En is het niet verstandig de bloedsuiker van meneer Ransdorp voor de zekerheid nog een keer te prikken?

De huiskamer waar de mensen met dementie verblijven wordt helaas ervaren als stigmatiserend, als een plek die negatief op de verpleegkundige afstraalt. En daarom zoeken sommige collega’s – net als de kraamhulp bij ons thuis - houvast in handelingen die de sfeer van geneeskunde ademen. Het liefst zouden ze het verpleeghuis vandaag nog ombouwen tot een groot academisch ziekenhuis. Ook daar kunnen we lacherig over doen, maar het is vooral jammer en een gemiste kans.

Hugo van der Wedden is interim-verpleegkundige en medisch socioloog. Hij blogt over zijn werk aan het bed en ontwikkelingen in de zorg. Lees al Hugo's Nursing blogs>>>

3 reacties

  • Bj

    Andersom heb ik ook het superieure gedrag van het ziekenhuis meegemaakt: na ok komt een bewoner van het verpleeghuis terug. Maar pas na het telefoontje van het ziekenhuis of er wel wondzorg gedaan kon worden in het verpleeghuis.
    Nog fraaier werd het toen bleek dat het om een pleister verwisselen ging 😕

  • Joost.

    Nee alle gekheid op een stokje, je speelt hier een beetje de advocaat van de duivel.Ik hou ook niet van controles doen om het controles doen en het moet wel meerwaarde hebben en al helemaal niet met als doel om interessant te doen want ik neem aan dat je daar op doelt. Mag ik wel vragen waar het cynisme vandaan komt ? Stoelt dit puur op de ervaring met deze individuele kraamverzorgende of zit hier meer achter ?

  • Joost.

    Grappig stuk om te lezen en ben het er volkomen mee eens! Dus als ik het goed begrijp kunnen beter alleen ziekenhuizen controles en onderzoek doen ? Dan zijn er in verpleeghuizen dus ook geen specialisten ouderengeneeskunde en verpleegkundigen meer nodig aangezien het niet meer zou zijn dan 'huiskamergebeuren' en 'jaren 50 CD' opzetten. De veel benoemde toenemende complexiteit en co-morbiditeit hebben we het ook niet meer over. Hoeven we dus ook geen HBO-V,s in de VVT meer te werven en immers werken zij liever in het ziekenhuis en groot gelijk hebben ze! :) Het ziekenhuis is tenslotte the top of the bill. En het echte werk is natuurlijk de ambulance en met gillende sirenes POBtjes afrijden. Misschien een idee om dan alleen activiteiten begeleiders en helpenden in te zetten en zodra er een bewoner onwel wordt 112 of huisarts te bellen voor beoordeling en vervolgens te laten vervoeren naar het ziekenhuis voor verdere controles en onderzoek, net zoals bij in principe gezonde mensen die gewoon thuis wonen. Scheiding van wonen en zorg. Levert denk ik nog een forse besparing op in de WLZ.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden