Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Renée: 'Hoe voorkom ik een burn-out?'

'Na vijftien jaar werken is een verpleegkundige emotioneel aan haar tax om nog optimaal te kunnen werken,' hoort Renée op een internationaal congres. Dat is even schrikken!
renee

Volgens Engelse onderzoeken is gebleken dat verpleegundigen gemiddeld na vijftien jaar werken emotioneel op zijn. Ik hoorde dit twee weken geleden tijdens het COHEHRE Congres, en zette mij wel even aan het denken.

COHEHRE is een jaarlijks congres voor zorgprofessionals en studenten uit heel Europa. Vanuit de Hogeschool Utrecht mogen ieder jaar twee studenten deelnemen aan dit congres, en dit jaar was ik één van de gelukkigen die haar paspoort en koffer mochten pakken voor een weekje Engeland. Want in Engeland, Derby, vond COHEHRE dit jaar plaats. Samen met zo’n 50 medestudenten van verschillende gezondheidszorg-opleidingen uit verschillende Europese landen kwamen we samen op de universiteit van Derby. Een stad die overladen is met beelden en herinneringen aan Florence Nightingale, omdat zij en met name haar familie hier voor lange tijd gewoond hebben. Voor de verpleegkundestudenten onder ons natuurlijk een heel leuk weetje!

Een lezing over emotionele veerkracht, ofwel emotional resilience bij zorgprofessionals, staat me nog goed bij. Uit Engelse onderzoeken is gebleken dat een verpleegkundige, door alles wat zij tijdens haar werk meemaakt, gemiddeld een houdbaarheidsdatum heeft van 15 jaar, voordat zij het emotioneel niet meer trekt.  

15 jaar! Dat betekent dat ik volgens de statistieken op m’n 38e overspannen thuis zit. En waarom? Omdat we met z’n allen een zorgsysteem in elkaar hebben gezet waarbij we kwetsbare groepen willen helpen, ondersteunen, in willen sluiten, ‘resilient’ willen maken, terwijl we hierbij vergeten om op onszelf te letten? Das toch vreemd.

Nogal wat wijkverpleegkundigen willen een andere baan vanwege de hoge werkdruk, bleek uit een Nursing poll >>>

Dagelijks hebben verpleegkundigen en andere zorgprofessionals te maken met hoge werkdruk, lange dagen, groot verantwoordelijkheidsgevoel, vreugde, maar vooral veel verdriet en leed. Dit alles is niet niks en zorgt ervoor dat we na 15 jaar hard werken, niet meer weten waarom we eigenlijk ons bed nog uit zouden willen komen. Waarom investeren we niet wat meer in onszelf? Want als je niet voor jezelf kunt zorgen, dan kan je ook niet voor een ander zorgen. 

Ik zit nu in de laatste maanden van mijn opleiding en als ik kijk naar wat ik allemaal heb geleerd, is dat vooral hoe ik patiënten en kwetsbare groepen moet helpen met de middelen die we hebben. Zolang bij de patiënt de draagkracht maar groter blijft dan de draaglast, dan houdt 'ie het wel vol. We leren waar we bij patiënten op moeten letten en dat mantelzorgers niet overspannen mogen raken. Maar binnen de opleiding kan ik me amper herinneren dat we geleerd hebben hoe we onszélf staande kunnen houden. Want zeg nou zelf... 15 jaar totdat je geen plezier of veerkracht meer hebt om je werk te doen, is toch schokkend kort?!

Ik denk dat het belangrijk is dat je tijdens de opleiding al leert hoe je om moet gaan met alles wat we gaan tegenkomen, zodat in de toekomst iedereen tot z’n 67e kan blijven doen wat hij/zij het liefste doet. En dat je niet iedere 15 jaar overspannen thuis zit. Oké, misschien chargeer ik een beetje... maar de Engelse cijfers logen er niet om, en zoveel verschillen zijn er niet tussen Engeland en Nederland.

Tja, hoe blijf je in balans? Laat je inspireren op het Nursing symposium 'Zorgprofessional in Balans', op 17 juni in Ede >>> 

Op dit moment wordt in Nederland een nieuw verpleegkunde-curriculum geschreven, dat aansluit bij het nieuwe profiel van de verpleegkundige van de toekomst. Laten we de zorg verbeteren, en beginnen bij onszelf. Dat zou Florence Nightingale vast en zeker gewild hebben, toen zij in Derby begon als verpleegkundige.

Gerelateerde tags

2 reacties

  • doilamma

    Iets van een hobby er bij doen. Er waren wel eens artsen die konden of wilden niet praten en hebben een oppervlakkige beoordeling van de persoonlijkheid gegeven op basis van berichten die vaak in de publiciteit te vinden waren over een aandoening. je las het vaak in bladen tijdschriften en kranten en vandaar dan ook leken die diagnose wel een gaven. heel oppervlakkig zonder de conditie van de huid te inspecteren en een bloedonderzoek te doen. Zij meenden het beter te weten dan een internist terwijl ze daar wel naar doorverwezen hebben hielden ze zich aan hun eigen visie vast. Wat heeft het dan nog voor zin om dan naar een internist door te verwijzen als je het zelf beter meent te weten. Een internist is er toch in gespecialiseerd. De huisarts deed aankopen in diverse dure en luxe zaken en volgens mij was het om het geld te doen. Op het laatst voordat de huisarts met pensioen ging was het niet veel soeps meer met de kwaliteit van de huisarts. Verval en decadentie deed z"n intrede in deze huisartsenpraktijk. Hij heeft de patienten alleen maar overstuur gemaakt..

  • doilamma

    Sommigen zijn na een paar jaar werken als verpleegkundige of ziekenverzorgster iets anders gaan doen. Zoals werken met vluchtelingen of bij het bureau voor rechtshulp werken in het maatschappelijk werk of werk doen activiteitenbegeleidster. En er waren er ook bij die herintreedster zijn geworden als hun kinderen dan al wat groter waren dan kwamen ze weer terug in hun oude beroep. Heel vroeger zat mijn tante ook in de verpleging en heeft daar tot aan haar pensioen gewerkt. Ik heb ook nog een par nichten en die hebben het beroep van verpleegkundige tot hun pensioen aan toe gedaan.Toen zij met pensioen waren misten zij soms hun werk nog vooral kerst en die sfeer in het ziekenhuis. Mijn tante zei dan op haar tachtigste dat ze er zo nog wel een infuus in zou kunnen zetten. Ze zou best nog wel eens een dagje op de afdeling van het ziekenhuis willen werken waar zij altijd heeft gewerkt. Vroeger werkte ze in het Wilhelmina gasthuis in Amsterdam en daarna in het algemeen ziekenhuis te Arnhem. Er is veel bijgekomen en de ontwikkeling staat niet stil. Zo was er ook een hoofd van de afdeling die zei dat verpleegkundigen over het algemeen niet zo goed voor zich zelf zouden zorgen, maar dat zijn meestal de wat jongere verpleegkundigen. Er waren ook verpleegkundigen bij die traden in burger soms ook op als verpleegkundige bijvoorbeeld als iemand dreigde flauw te vallen dan stonden zij hun bij met adviezen.Vroeger was het meer een roeping. Toen zij niemand hadden om voor te zorgen en de kinderen uit huis waren en met pensioen waren heeft zij een kat uit een asiel genomen om voor te zorgen.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden