Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Sandra: 'Ouder worden'

Oud worden valt nog niet mee, vindt Sandra. 'Ik ben een oudgediende op mijn afdeling, zeggen ze. Ik was vroeger de jongste van mijn klas. Nu ben ik geregeld de oudste in een dienst.'
1 dry-rose-3-1315859-1278x1054.jpg

Ik schrijf dit heel zachtjes: ik word dit jaar achtendertig. Op mijn afdeling is een groepsapp voor jonge collega’s. Ik zit daar niet in…

Sinds een paar jaar heb ik af en toe rugklachten. Ik moet steunzolen, zegt mijn fysiotherapeut. En daarmee begrijp ik dan ineens mijn patiënt van zeventig die zegt: ‘Ik voel me nog veel te jong voor een rollator’. Ik voel me nog te jong voor steunzolen. Het verandert niks aan mijn rug, maar mijn hoofd knapt op van die ontkenning. 

Dan zap ik alle reden tot ongerustheid over mijn vorderende leeftijd weg. Ik kijk EenVandaag, waarin verpleeghuisbewoners van tachtigplus vertellen over hun leven.1 Ik maak me druk om ouder worden. Zij zijn het al. Ze hebben zachte stemmen, gerimpelde vingers, rolstoelen, kleedjes. En beperkingen. Ze zijn lichamelijk beperkt, beperkt in hun bewegingen. Maar ze worden ook beperkt in hun mogelijkheden. Slechts weinig mensen hebben tijd voor een praatje. Ze zijn bovendien beperkt door regels. Eén mevrouw mag niet meer zelf naar de wc, vertelt ze. Mag niet? O, ik zou daar zo opstandig van worden. Ja, opstandig op de grond liggen met blauwe plekken waarschijnlijk. Maar iets niet mogen… het lijkt me vreselijk.

Blog Selma: 'Terug naar school'
Selma moet weer terug naar de schoolbanken. Hoe bevalt dat, na 15 weken stage in het verpleeghuis? Lees meer>>>

Dat je vroeger records brak met fietsen, danste op de bar, mannen versierde en nu, met je hoofd vol van die herinneringen, komt er een meisje in het wit vertellen dat je iets niet mag. Voor je eigen bestwil, zegt zij. Zij denkt dat je haar niet begrijpt, omdat je dement bent. Maar je wilt het gewoon niet weten. Dan maar vallen, jij wilt lopen, fietsen, dansen.

Dat je niet zelf naar de wc mag, maar heel vaak moet plassen. Ik draai wel eens onzichtbaar met mijn ogen, als een patiënt alwéér moet plassen. Maar je zal diegene zijn… Dat je moet en dat je weet dat als je het probeert op te houden, je die hardlopende hulpverleners nog meer werk bezorgt.

Dat je lijf je halfzijdig in de steek laat is één ding. Maar dat je kinderen zo druk zijn dat je ze niet durft te vragen of ze je even meenemen naar buiten... Je zult maar de hele dag in je gezellige woninkje zitten te staren naar dezelfde foto’s van je partner die je zo mist en van je drukbezette kinderen en naar de regenboogtekeningen van je kleinkinderen van vier die inmiddels afstuderen.

Groentje
Ze mag dan wel ouder worden, Sandra voelt zich ook nog wel eens een groentje. Zeker nu ze net is begonnen in een nieuw team met veel onbekende ziektebeelden en behandelingen. Lees meer>>>

Nee, zo oud ben ik nog niet. Dan heb ik niks te klagen. Ik fiets, dans en bepaal zelf. Ik sta nog aan de goeie kant van dit verhaal. Ik ben de hulpverlener die fronst omdat de hulpbehoevende alwéér moet plassen of steeds dezelfde vraag stelt.

Maar je zal toch die andere zijn…

‘Dit is mevrouw Kleefstra, 87 jaar. Nee, ze geeft geen antwoord, maar wees maar blij, ze praatte ons vroeger de oren van het hoofd. Over dat ze zelf verpleegkundige was en een boek had geschreven. Druk die cd nog maar een keer aan. Dat was een musical of iets dergelijks uit haar jeugd. Daar wordt ze rustig van. Dan houdt ze vanzelf op met plukken. Zullen we haar even verdrogen. Ja, alweer.’ Zucht…

6 reacties

  • Annemarie

    @Hildegard, helemaal eens met je verhaal. Dacht dat ik de enigste was als aanhanger van de ouderwetse metalen steunzooltjes. Toen was het even 2 dagen spierpijn (gewenperiode), maar aan die geweldig dure en moderne dingen van de podo wen ik soms nooit. Maar helaas worden ze al een tijdje niet meer gemaakt. Jij vaak/langdurig die metalen gehad?

    Denk soms dat het aan het aanmeten ligt. Toen werden ze altijd onbelast aangemeten, door het maken van gipsafdrukjes (bij jou ook?), nu is het allemaal belast door te gaan staan in een schuimbakje met oase/foam of door blauwdrukken op een stuk papier. Uiteindelijk resultaat, hele brede afdrukken (door het in-, door- en uitzakken) daar ik juist hele smalle voeten heb. Zei en er werd bij het aanmeten hier ook altijd bij gezegd smalle, smalle en nog eens smalle!!

    Liep toen zelf altijd bij de orthopeed (ingestuurd door de schoolarts) en de daaraan verbonden orthopedisch-instrumentenmaker. Was daar "one stop shopping". Als je nieuwe zolen moest (te klein/doorgezakt) konden ze hierop gelijktijdig worden aangemeten in de naastgelegen gipskamer, alwaar dan z'n meisje van de instrumentenmaker zitting hield. Reuze handig en m.i. verhoudingsgewijs ook voordeliger dan de hedendaagse podo. In ieder geval de zolen. Jij ook die "verantwoorde" kinderschoenen van Piedro/Renata e/o Bunnies gehad (met los en uitneembaar voetbed) waar de steunzolen dan in dienden te worden gelegd? .

  • Hildegard Tummers

    Ja Annemarie, mijn 1e steunzolen zijn gemaakt door een oud collega van mijn vader die dit erbij deed in de avonduren naast zijn werk als congierge ... Toen hoefde alles nog niet zo professioneel en naar een dure podotherapeut. 😉 Mijn 1e steunzoolmaker had het vak geleerd van zijn voormalig werkgever. Zijn metalen steunzolen bevielen mij velen malen beter dan de dure die ik nu heb van de HBO opgeleide podotherapeut ... 😕

  • Annemarie

    Kan misschien ook wel makkelijk zijn dat je niet in de groepsapp zit. Ben hier zelf ook één van de oudsten. Bij overdrachten en overleggen zijn de smartphones (bij de jeugd) met facebook e.d. bijzonder interessant en m.n. irritant.

    Steunzolen .... gewoon laten aanmeten, is niets mis mee. Heb ze zelf al vanaf mijn kindertijd. Ze zijn lang niet zo erg meer als vroeger hoor. Toen moest je voor steunzolen altijd naar de Orthopeed (steunzolendokter), werden ze op-/aangemeten door middel van het maken van gipsafdrukken/-modellen van je voeten en kreeg je altijd van zulke metalen/stalen steunzolen (bij jou toen ook zo Hildegard?). Steeds meer (leuke) schoenen zijn uitermate geschikt voor eigen zooltjes.

  • S. Kleefstra

    Dat doet me goed, dames! Dankjulliewel! O en dat Nursing heel groot 38 boven mijn column zet, wil niet zeggen dat ik dat al ben, hoor. Ha ha. Nog niet. Bijna. Maar nog niet.

  • Hildegard Tummers

    Herkenbaar verhaal maar wel schandalig dat je niet op de groepsapp zit ... Zo oud ben je met 38 toch ook niet? Zelf werk ik liever gemêleerd ... als ik teveel met de jeugd moet werken krijg ik sla neigingen ... 😉 Oja, met 12 jaar droeg ik al steunzolen en loop op mijn 45e met mijn 100 kilo beter de trap op dan mijn rokende 25 jarige collega's die overal liever de lift voor nemen ...

  • Marlies

    Nóg niet herkenbaar, ik ben op het moment de jou van vroeger. Jongste van de klas met mijn 18 jaar, 2ejaars HBO-v studente. En steunzolen! Al vergeet ik ze regelmatig mee te wisselen als ik een ander paar schoenen aantrek..

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden