Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Gastblog Mieke: 'Deze patiënt wel of niet opnemen?'

De zoon van een terminaal zieke patiënte van 86 wil dat zijn moeder 's avonds wordt opgenomen omdat 'het niet goed met haar gaat'. Wat is nu goede zorg?, vraagt geriatrie- en oncologieverpleegkundige Mieke Onvlee zich af.
mieke onvlee
Mieke Onvlee is oncologie- en geriatrieverpleegkundige bij het Alrijne Ziekenhuis in Leiden.

Met de MDL-arts overleg ik, als avondhoofd, of we een patiënt op moeten nemen in de avonddienst. Ze is aangekondigd via de huisartsenpost, omdat het thuis niet meer gaat. Het gaat om een mevrouw van 86 jaar, eindstadium COPD, rectaal bloedverlies bij gebruik van antistolling, een Hb van 3.1 en hartfalen. Mevrouw blijkt terminaal te zijn. Omdat ze zo moe is en last heeft van benauwdheidsklachten, heeft haar zoon de huisartsenpost gebeld. De dienstdoende huisarts is nu bij mevrouw thuis. Deze huisarts, hij kent mevrouw niet, heeft de zoon verteld dat zijn moeder waarschijnlijk nog wel iets op zal knappen als ze voor een bloedtransfusie naar het ziekenhuis gaat.

In de palliatieve fase komt het (o.a.) aan op een goede samenwerking tussen alle zorgverleners en de familie. Dat komt ook aan de orde op Het Palliatieve Zorg Congres. Informatie over het programma >>>

Terug naar het telefoongesprek met de dienstdoende MDL-arts. 'Hebben we plek op de Interne en is er wellicht een éénpersoonskamer vrij?'  Afgaande op het verhaal heb ik mijn bedenkingen. Daarom vraag ik de MDL-arts of het ethisch verantwoord is om deze mevrouw nog naar het ziekenhuis te laten komen. Is een ziekenhuisopname voor haar wel de goede zorg? En is aan mevrouw gevraagd of ze thuis of in het ziekenhuis wil overlijden? Als ze graag thuis wil overlijden dan zou ze niet naar het ziekenhuis moeten komen.

Dan blijkt dat haar zoon vindt dat zijn moeder de bloedtransfusie moet proberen. En zo gebeurt het. Mevrouw wordt vanwege hartfalen opgenomen op de CCU en krijgt daar de bloedtransfusie. De volgende dag wordt ze overgeplaatst naar de afdeling Interne en nog diezelfde dag overlijdt ze.

Wat is hier aan de hand? Hoe komt het dat er buiten kantoortijden thuis een crisissituatie ontstaat? Hoe kunnen we dit ondervangen? Is hier wel eens gesproken over palliatieve zorg? Dit soort opnames zet mij aan het denken als oncologie- en geriatrieverpleegkundige. Wat was ik die avond graag thuis gaan kijken bij deze mevrouw. Want wat was nu eigenlijk de hulpvraag? Welke zorg was er nodig om deze mevrouw en haar zoon te helpen? Hadden we dit ook op een andere manier op kunnen lossen?

Ethische dilemma's zoals Mieke Onvlee in deze blog beschrijft, komen vaak voor, maar hoe kun je deze gestructureerd bespreken in het team? Moreel Beraad is een van de methodes die je daarvoor kunt gebruiken. >>>

De spoedeisende hulp ligt ’s avonds en ’s nachts vol met oudere mensen, bij wie de casuïstiek vaak complex is. Zijn deze patiënten hierbij gebaat? Eigenlijk niet. Ik ben ervan overtuigd dat we dit soort opnames voor kunnen zijn. Wat, als bij een melding als deze een verpleegkundige thuis gaat kijken om de situatie in te schatten? Daar hebben alle partijen baat bij, niet alleen de patiënt en de naasten maar ook de huisarts van de huisartsenpost, de ambulancebroeders, het ziekenhuis en uiteindelijk de zorgverzekeringsmaatschappijen. De juiste zorg voor de juiste patiënt. Mag ik alvast gaan?

Wat vind jij? Laat onderaan dit bericht weten wat jouw mening is.

Gerelateerde tags

10 reacties

  • Jpomstra

    Neem in deze crisissituaties ook de mogelijkheid mee voor opname in een hospice!!!!

  • pncboschjansen

    Een gemiste kans. Technisch zinloos handelen omdat het fysiek nu eenmaal kan.
    Hoe komt het toch dat sterven in de ogen van (huis)artsen en medische centra zo problematisch blijft? Ik merkt het vaak dat vervangers vaker uit angst reageren dan de bekende arts.
    Kennelijk hoort menswaardig sterven er niet bij. De enige juiste interventie is het begeleiden bij de zoon in het aanvaarden van het aanstaande overlijden van zijn moeder.

  • Lin73

    Als verpleegkundige op een SEH , kan ik me hier helemaal in vinden, en niet omdat ik niet voor deze patient wil zorgen, maar omdat ik het zo mensonwaardig vind om met mensen, die we niet meer beter kunnen maken, zo gaan 'slepen'. En waarom? Omdat we kennelijk niet met mensen een plan durven maken over de eindighid van leven en behandelen. Hoe fijn als dit goed beschreven is en er hulp is voor mensen in deze situatie, zowel voor patient en familie. Duidelijke afspraken wat te doen, want vaak ishet de paniek, onmacht en onbekende zorgverleners( huisarts), die de doen besluiten de patient naar het ziekenhuis te brengen.

  • corienh

    Herkenbaar. Roept ook veel vragen op. Was hier in deze casus de wijkverpleging al in beeld? Was het PaTz team in beeld? Wat stond er in het dossier van de eigen huisarts? Had de dienstdoende huisarts überhaupt wel toegang tot dit dossier? Hoe was de communicatie van de eigen huisarts met de huisartsenpost?

  • Piet Jans

    'Deze huisarts, hij kent mevrouw niet, heeft de zoon verteld '

    Het probleem en daar zit de oplossing. Ook van een huisarts mag verwacht worden dat hij zich goed informeert en de consequenties van zijn uitspraken afweegt. Of zijn we te ver doorgeschoten in de bureaucratische controle achteraf waardoor zorgverleners bang worden voor de persoonlijke gevolgen?
    Overigens niets nieuws, als 18 jarige had ik exact hetzelfde met mijn opa, ruim 40 jaar geleden. Vreemd omdat destijds een operatie werd uitgevoerd met mes, kocher en hechtingen en nu voor miljoenen aan laparoscopische apparatuur.

  • Ge

    Helemaal met je eens. Zo vaak op de AOA meegemaakt dat mensen met een gelijkend voorbeeld als dat van Mieke Onvlee worden opgenomen.Niet alleen thuis wonende mensen maar ook uit verzorgings- en verpleeghuizen. Soms ook met een reanimeerbeleid. Mensen vaak tussen 90,95 en 100 jr.Gaat snel slecht met de pat.Soms zijn er arts ass. die bij een stervende pat nog AB iv willen voorschrijven.Ondanks dat bij bijv 15 ltr 02 non rebreating de saturatie niet meer boven 85%. komt i.c.m.vasoconstructie middelen het slechtet gaat. Niet meer plassen enz.Wij zijn dan vaak in overleg met artsen wel of niet "alles uit de kast" halen. Sons ben je uren met een pat de shock aan het bestrijden. Soms lukt het. Meestal niet. Wat doe je hoog bejaarde mensen sommigen met een grote medische voorgeschiedenis allemaal aan. Vaak willen ze het ook niet meer. Tuurlijk waar ligt de grens. Het lijkt wel of mensen niet "gewoon"mogen sterven. Inderdaad het zou helpen voor insturen de situatie wordt bekeken en wordt gepraat met pat zelf en de familie. Ze weten vaak niet te doen . Daarom is info zo belangrijk.Er is nog een grote omslag nodig. Goed artikel.

  • Sander

    Er is tegenwoordig wel meer aandacht voor zogenaamde patz-bijeenkomsten waarbij er gedaan wordt aan vroegsignalering en een wijkverpleegkundige en huisarts beter kunnen samenwerken hierin. Dit is echter zeker nog niet optimaal...

  • liefa

    Inderdaad herkenbaar...eigen huisartsen stellen vaak belangrijke gesprekken uit waardoor je 's avonds of in het weekend te maken hebt met huisartsen die de patiënt niet goed kennen en daardoor patiënten onnodig insturen...ook de familie meenemen in het verhaal/verloop van ziek zijn. Duidelijk open en eerlijk communiceren is erg belangrijk..onzekerheid in de laatste fase is erg vervelend en ook verdrietig. Hier is nog veel te halen...

  • Tina8

    Heel herkenbaar. Op tijd de (on)mogelijkheden bespreken en duidelijke afspraken vastleggen met de eigen huisarts zou veel leed (en geld) sparen. Nu komt te vaak medische (mis)handeling in de laatste dagen van hoogbejaarde terminaal zieke patiënten voor. Je zou hen graag een rustig en waardig sterven gunnen.

  • Snoetje9

    Als verpleegkundige in een verpleeghuis vind ik ook dat er te weinig tijd word besteed aan het vooraf bespreken van problematiek en de mogelijkheden. Zelf probeer ik de client en familie hierin veel voorlichting te geven waarin voorop staat dat hun de regie hebben. Dit word vaak zeer gewaardeerd.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden