Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

De Berk: 'Ik zet nooit meer een stap in het ziekenhuis'

Als het aan Lucia de Berk ligt, loopt ze liever nooit meer een ziekenhuis binnen. Dit vertelt ze vandaag in De Volkskrant.
De Berk: 'Ik zet nooit meer een stap in het ziekenhuis'

De kinderverpleegkundige werd gisteren vrijgesproken, na ze sinds 2001 vastzat op verdenking van moord op meerdere patiënten. Nu blijkt dat niet bewezen kan worden dat de vermeende slachtoffers, die allen ernstig ziek waren, door menselijk handelen zijn overleden. Lucia is vrij.

Onder haar volledige naam Lucia de Berk verschijnt binnenkort een boek van haarzelf. Daarin doet ze verslag van haar leven tussen de arrestatie en de schorsing van haar levenslange gevangenisstraf in afwachting van de herziening van haar proces. In het boek schrijft Lucia onder meer dat ze vóór alles begon had overwogen met haar werk als verpleegkundige te stoppen. Ze had er naar eigen zeggen veel moeite mee dat er zo vaak kinderen overleden. 'Ik vond het te zwaar worden. Ik wilde wel iets met kinderen blijven doen, maar niet langer dit.'

Oud-collega's zwegen
Ook schrijft ze over haar gevoelens jegens oud-collega's in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag, waar zij ten tijde van de arrestatie werkte. 'Het is heel erg wat je oud-collega's je aandoen, mensen met wie je een goed team vormde.' Tijdens het proces bleef alleen haar collega Jolanda achter haar staan. 'Zij was erbij toen Amber overleed, en samen bespraken we wat we mogelijk waren vergeten of anders hadden moetetn doen. Verder moesten er vreemden aan te pas komen om mijn onschuld te bewijzen. Dat verwacht je toch niet van mensen met wie je fijn hebt gewerkt?' Lucia zegt in het interview dat ze het liefst nooit meer een stap zet in het ziekenhuis. 'Stel je voor dat er net iemand overlijdt als ik langsloop?'

Vrouwengeklets
Metta de Noo vocht jaren voor een herziening voor de zaak Lucia de B. In NRC Next vertelt De Noo dat het deels zover kunnen komen door beeldvorming, veroorzaakt door een combinatie van vrouwengeklets, competentiestrijd en jaloezie. 


In Nursing mei verschijnt een uitgebreid interview met Metta de Noo. In de gaten houden dus. Heb je nog geen abonnement?

De Volkskrant / NRC Next
Door: redactie Nursing

Redactie Nursing.nl

13 reacties

  • no-profile-image

    Lotte

    Lucia, wat fijn dat je weer vrij bent. En wat een ellende heb je meegemaakt. verschrikkelijk.
    Ik bedenk mij dat dit iedere verpleegkundige had kunnen over komen'. Dit als je rodellende oncollegiaale collega,s hebt.
    Nu heeft nedeland weer een verpleegkundige "die liefde voor haar vak had" minder
    gr Lot

  • no-profile-image

    ik

    Een getuigenis uit 1e hand over Lucia is wel heel opmerkelijk: "die kindjes verdienden de dood en ik vond dat ze niet langer hoefden te lijden" is in mijn optiek een zeer rare en verdachte uitspraak...........

    Ze is schuldig, echter ze heeft het slim gedaan.
    Haar schuld was niet te bewijzen, de statistiek aanpak door het OM was een missstap dat erken ik.

    Euthanasie is iets voor artsen en niet voor verpleegkundigen die het heft in eigen handen nemen, sorry zo denk ik erover.

    Onze schepper zal het eindoordeel vellen ( als je daarin gelooft natuurlijk)

  • no-profile-image

    Bea van der Moer

    Vrouwengeklets leidt tot dit soort drama's.

    En tot het zoeken van een nieuwe zondebok.

    Wees professioneel dames (en heren..),en collegiaal.

  • no-profile-image

    bar

    Aan Ik:
    Juist wat jij omschrijft is zo tergend: Lucia is nu vrijgesproken van moord, maar er blijft altijd een naar luchtje om haar heen hangen. Rehabilitatie na onschuldige veroordelingen zijn dramatisch moeilijk te verwezenlijken.

    Ik krijg de indruk dat jij niet gelooft dat ze terecht is vrijgesproken (let wel: na bijna zeven jaar gevangenschap, onterecht). Er is letterlijk geen enkel bewijs gevonden dat erop wijst dat de patientjes zijn vermoord. Het ging om natuurlijke sterfgevallen, blijkt nu. En dat had al jaren eerder kunnen blijken, als niet iedereen zoals jij was blijven denken 'dat het zaakje toch echt stinkt'. Juist dit soort onderbuikgevoelens kunnen een onschuldig mens kapot maken, en de rechters en rechercheurs blijken erdoor op een dwaalspoor te kunnen komen. Een slechte zaak, ons rechtsysteem heeft al vaker op deze manier gefaald en onnodige slachtoffers gemaakt. Tip voor Ik: lees eens het boek Vincent Plast op de Grond. Daarna zul je meer nadenken voordat je blijft roepen dat het zaakje stinkt.
    Lucia is niet langer verdacht, wel voor haar leven lang beschadigd.

  • no-profile-image

    ik

    iedereen lijkt te vergeten dat als je in een rechtstaat "niet schuldig" verklaard wordt, je nog steeds een x aantal kinderen vermoordt zou kunnen hebben. Het zaakje stinkt en dat heeft iedereen van begin af aan geweten. ( je collegae)
    Je optreden bij Pauw en Witteman heeft dit gevoel bij mij versterkt

  • no-profile-image

    ludka

    op 9 april heb ik Lucia de volgende mail geschreven:Beste Lucia,
    Een tijd geleden zag ik Metta de Noo op de televisie, nadat jouw zaak voor de rechtbank in Arnhem opnieuw behandeld was. Ze zei dat het goed zou zijn voor jou als collega- verpleegkundigen iets van zich zouden laten horen. Dat moet ik doen, dacht ik, om jouw te steunen.
    Via een vriendin, die al jaren bij de ondersteunende groep voor jou behoort, hoorde ik dat zij voor heropening van jouw zaak pleitten. Omdat jij onterecht veroordeeld zou zijn. Ik las toen een boekje over jouw veroordeling. Ik dacht, dit had ook mij kunnen overkomen. Vroeger, toen ik nachtdiensten draaide bv. in het ziekenhuis, gingen soms 3 mensen dood in één week waar ik bij was. Dat is intensief en zwaar soms. Maar als je dan waardering voor je werk krijgt, geeft het voldoening. Bij jou gebeurde het omgekeerde en leidde tot het ergste wat een mens kan overkomen. Het is moeilijk voor een ander in te voelen wat jou overkomen is .

    Lucia, je zult misschien denken, waarom krijg ik nu pas zo’n mail? Maar als buitenstaander weet je niet goed wat je moet doen. Nu stuur ik deze mail naar mijn vriendin, die het naar Metta doorstuurt die jouw mailadres heeft. Beter laat dan nooit, denk ik maar. Twee jaar geleden heb ik met een licht voor je raam gezwaaid in Nieuwersluis. Ik hoorde dat je dat goed had gedaan.

    Het verbaast mij dat de beroepsgroep van verpleegkundigen en verzorgenden geen aandacht aan jouw zaak heeft besteed. De redactie van het blad V&VN heb ik twee jaar geleden gevraagd een artikel over jouw zaak te schrijven, maar dat is niet gebeurd. Ik denk dat veel verpleegkundigen steeds gedacht hebben, als je veroordeeld bent zal dat wel terecht zijn. Pas toen mijn vriendin zei dat ze er van overtuigd was dat jij onterecht veroordeeld was, ben ik mij erin gaan verdiepen. En je weet verpleegkundigen lezen weinig en zijn geen actievoerders. Maar dat is geen excuus.

    Vorige week vertelde ik tegen een collega hoe ik over jouw veroordeling dacht. Zij had dezelfde mening als ik.

    Woensdag ga ik naar Arnhem om bij de uitspraak te zijn met mijn vriendin. Mijn collega komt ook misschien.
    Welke schadevergoeding je ook zult krijgen, dat kan nooit opwegen tegen wat je aangedaan is. Toch hoop ik voor jou dat alle bijdragen, waar Metta de Noo mee begonnen is, je zullen helpen weer een toekomst op te bouwen.

    Het allerbeste met je en sterkte woensdag bij de uitspraak.

  • no-profile-image

    Anita

    Waanzin dat dit in Nederland kon/kan gebeuren.
    Lucia, je moet wel een ongelofelijk sterke vrouw zijn en ik ben zeker van plan om je boek te kopen!

  • no-profile-image

    Willemien

    Fijn dat Lucia vrij is! Ze hoort te krijgen waar ze recht op heeft.
    Ik vindt niet dat de rechters of anderen gefaald hebben, het ligt aan het rechtsysteem in NL. Er is voor Lucia vast kwam veel door rechterS/en veel andere deskundigen over gesproken. Helaas is dit gebeurd.

  • no-profile-image

    Rianne

    Als je alle nieuwsberichten zo leest die er zijn geschreven over Lucia, dan wordt je haast zelf bang om je werk als verpleegkundige nog uit te voeren.
    Ik heb zelf ook vaker meegemaakt dat een collega in korte tijd veel reanimaties moest uitvoeren en ook gezien hoe moeilijk dit voor diegene zelf is. De vraag: 'waarom iedere keer bij mij', kwam toen vaak bij die collega naar boven.
    Het is zoals Lucia zelf zegt, het komt vaker voor, maar dan ga je er niet vanuit dat je 10 jaar vast komt te zitten!
    Jammer dat de Nederlandse rechtsstaat niet in staat is om de juiste deskundigen bij dit soort zaken te betrekken, dan had het nooit zover hoeven komen!!!!!!!

  • no-profile-image

    Christiaan

    Vreselijk dat incapabele rechters het zover hebben kunnen laten komen. Veel sterkte en heel veel geluk toegewenst!

  • no-profile-image

    Sandra

    Lucia,ik wist altijd al dat je onschuldig was.Er werken daar mensen in het JKZ die je zwart maken als je iets "anders" bent dan zij.
    Ik heb diep respect voor je hoe je met dit alles omgaat.Ik wens je alle geluk toe in je verdere vrije leven!!

  • no-profile-image

    G.a. van Spiker

    Lucia, proficiat!: Ik weet niet wat ik zeggen moet, maar het had mij ook kunnen overkomen.

  • no-profile-image

    semhar

    ik vind dit zo erg.het raakt me zo deep.en wij maar geloven wat de artsen zeggen.ik vind vooral zo moelijk voor lucia om dit mee te maken.het spijt me erg voor wat jou is overkomen.3 manden geleden heb ik een baby gekregen door fout can de ziekenhuis licht hij nog steeds in de ziekenhuis.door lucia ben ik nu strek geworden om door te vechten voor mijn baby recht dank je lucia.
    groetjes Semhar uit amsterdam

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden