Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Thuiszorginstelling stuurt thuishulp weg om huidskleur

Een thuishulp van Cordaan kreeg onlangs van zijn werkgever te horen dat hij weer naar huis kon omdat de cliënt waar hij naar op weg was geen mensen ‘met een kleurtje' over de vloer wil.
Thuiszorginstelling stuurt thuishulp weg om huidskleur

De thuishulp in kwestie en zijn moeder vertellen dit in Het Parool. De jongen, Afraïm, werkte bij Cordaan als vakantiekracht. Toen hij op zijn tweede werkdag op weg was naar een adres werd hij gebeld door Cordaan: dat zijn cliënt liever geen man over de vloer had. Daar kon de jongen zich nog wel in vinden. Vervolgens moest hij naar een ander adres. ‘De medewerker aan de telefoon vroeg toen: 'Heeft u een kleurtje? Als u een kleurtje heeft, kunt u daar niet naartoe. Die mevrouw houdt niet van mensen met een kleurtje.'

Racisme door cliënten 
Het zijn niet de discriminerende cliënten waar moeder en zoon van schrikken. Afraim: 'Het zal wel vaker zo zijn dat een cliënt geen homoseksueel wil of iemand met een kleurtje. Maar dat een bedrijf als Cordaan racisme steunt, is echt een probleem.'

Excuses
Na het incident heeft Afraïm direct ontslag genomen. Cordaan heeft hem daarna gebeld met excuses. In een verklaring spreekt Cordaan van een ongelukkig incident. 'Deze uitzendkracht had nooit op die manier bejegend mogen worden.' Volgens Cordaan zijn alle medewerkers nogmaals op de hoogte gebracht van de richtlijnen; kleur is nooit een selectiecriterium.

TvVonline


Kom jij ook wel eens dergelijke situaties tegen in de praktijk? Stem op de poll hiernaast of geef een reactie!

Abonneren
Behoefte aan meer verdieping? Word nu abonnee van Nursing

redactie Nursing

7 reacties

  • no-profile-image

    Bianca

    We schrijven een stukje over discriminatie, maar kunnen niet eens de naam van de jongen in kwestie goed opschrijven. In het eerste stuk heet hij Afraïm, in de laatste alinea Efraïm. Schrijnend!

    Ik vind discriminatie om kleur even goed niet kunnen als om geslacht. Helaas komen beide discussies nog steeds voor. En bijna alle patiënten geven toe dat het in het ziekenhuis geen probleem is maar thuis wel.
    Een patiënt zou ook blij kunnen zijn dat er nog steeds mensen zijn die in de thuiszorg willen werken.

  • no-profile-image

    Abi

    Ik heb het zo vaak meegemaakt dat ik weg gestuurd werd door een cliënt omdat ik een man ben. De argumenten zijn zoals niet gewend met een man (in het ziekenhuis is het anders, aldus cliënten), nare ervaring met een man of zo maar niet willen. Niet alleen vrouwelijke cliënten, ook mannelijke cliënten weigeren wel eens omdat ze liever door een zuster geholpen willen worden. Gelukkig mijn opdrachtgever (in den Haag) staat achter mij en geeft me steun. Ze zegen tegen de cliënten dat het niet anders kunnen. Na afloop van de zorg zijn de meeste die cliënten dik tevreden (compliment geven en dankbaar).
    Het kan me voorstellen dat Alexander weg van thuiszorg ging omdat hij geen steun van zijn werkgever kreeg. Logisch ... Dat zal ik ook doen als het zo is.

    Vrouwelijke cliënten zeiden: In het ziekenhuis of thuis door ambulance broeders mag wel onderste boven onderzoeken, verzorgen of verplegen. Waarom...?

  • no-profile-image

    Bram

    Racisme steunen? Wat hadden ze dan moeten doen? Ifraïm wél naar die vrouw sturen? Nee, dat had veel zin gehad. Overigens vind ik de redenatie dat seksisme minder erg is dan racisme in deze wat vreemd. Ironisch genoeg zijn beiden wellicht wél te billijken. Moet een vrouw zich door een man laten wassen als zij dat niet wil? Ik vind van niet. (kan wel zijn dat je even moet wachten) Is er reden om aan te nemen dat mannelijke zorgverleners slechtere zorg leveren, puur omdat ze man zijn? Volgens mij niet. Evenzo geldt dat voor huidskleur. Maar ik zie echter geen grond om voor huidskleur dan wel een uitzondering te maken qua 'aanvaardbaarheid', t.o.v. sekse. (of beide, of geen van twee, hinken op één been is mogelijk net zo erg als wat de cliënt in kwestie doet) Overigens vind ik gewetensbezwaren bij verpleegkundigen om zorg te verlenen aan een cliënt die dergelijk onderscheid (sekse, huidskleur, geaardheid) maakt onder collega's eveneens heel begrijpelijk. Let wel; dit is dus geen pleidooi voor racisme of seksisme, ik vind beiden ronduit verwerpelijk, maar deze zaak ligt volgens mij iets genuanceerder.

  • no-profile-image

    Nienke elzinga

    Leonie,


    ik ben zeer zeker met je eens dat het heel erg is wat er gebeurd is, maar hier gaat het om discriminatie van zorgverleners, niet over misstanden rondom patienten. Volgens mij moet je gewoon een dikke klacht indienen. Ik schaam me bijna dat ik mezelf tot die beroepsgroep reken als ik dit soort verhalen hoor.

    Ikzelf heb nog nooit echt disciminatie meegemaakt. Ik kan me ook voorstellen dat het andersom ook wel gebeurt, namelijk dat een islamitische man niet door een blanke vrouw geholpen wil worden. Of misschien zelfs niet door een blanke man. Het kan. Ik vind dat dat per patient bekeken moet worden, ik snap best dat het niet altijd kan, maar de klant is koning.

    Er wordt alle kanten op gediscrimineerd. Jammer, maar een feit. Het kan natuurlijk dat iemand een slechte ervarinkg heeft gehad en niet iedereen is ruimdenkend... dussss...er zijn altuijd 2 kanten aan elk verhaal en vaak wordt een onschudlige de dupe.

  • no-profile-image

    broeder

    Als een patient een hulpverlener afwijst op grond van kleur, religie of geslacht verspeelt hij/zij, ongeacht de aard van de aandoening, meteen het recht op hulp. Daar moet geen enkele twijfel over bestaan en dient te worden uitgedragen door elke organisatie.

  • no-profile-image

    Alexander

    Ik heb zelf een tijdje in de thuiszorg gewerkt als verpleegkundige en kwam geregeld bij mensen thuis die of de deur niet open deden of niet door mij geholpen wilden worden omdat ik een man ben. Ik had speciaal een pasje van de organisatie bij me en legitimatie om mezelf te identificeren terwijl mijn andere collega's deze nooit nodig hadden. Ik werd soms na mijn dienst gebeld waarom ik bij bepaalde clienten niet langsgeweest was terwijl ik daar voor een dichte deur stond(ik kon de clienten binnen zien zitten) of dat mijn route omgegooit werd als ik bij een client was die niet door mij geholpen wil worden waardoor mijn werktijd stukken langer werd maar wat niet vergoed werd. De clienten bij wie ik wel naar binnen mocht hadden geen problemen met mij en waren tevreden over de zorg die ik leverde. Ik werd ook niet gesteunt door mijn werkgever. Ik was degene die mij steeds moest aanpassen. Ik ben uiteindelijk maar weggegaan want ik voelde me daar niet meer op mijn gemak het voelde alsof ik een crimineel was. Ik werk nu met veel plezier in het ziekenhuis en wil nooit meer terug naar de thuiszorg.

  • no-profile-image

    Leonie Linnemeijer.

    Ik heb veel meegemaakt in het verpleeghuis Trivium in Hengelo ov. Zelf ben ik ook meer dan schandalig zonder enig begrip behandeld. Het ergste is - en ik raak dat beeld ook niet kwijt - , dat er wel een heel zieke blinde mevrouw nast mij zat. Heel lief van de keukenzuster was, dat ze een speciaal bananendrankje voor haar had gemaakt, omdat ze zo slecht kon slikken. Ze proefde het en maakte het gebaar lekker, lekker bij het erste slokje. Wat gebeurde er toen? De hoofdzuster goot zo de helft van de beker in haar mond. Ze begon te hoesten en te proesten tot bijna alles er weer uit was. Ze was daarna behoorlijk benauwd. Toen het een beetje ging heeft ze de andere helft erin ggoten en ging weg. Ik keek, want ik hoorde geen hoesten meer. Ik zag haar koppie opzij vallen en ze schoof onderaan. Op éé'n been staande heb ik de handplank(?), ik weet de naam niet goed tegen haar buik geduwd. Ik had al gevoeld bij haar hals, maar ze was al overleden. We hebben toen met zijn allen geschreeuwd om hulp, op de bel wordt meestal toch traag gereageerd. Ze zeiden: O, mevr. .. is niet goed, wa nemen haar gauw mee. Dan kan de arts er met dpoed zijn. Ik hoorde van allerlei medicijnen opnoemen en een klein half uurtje later haar dochters van ong. 16 en 17, schreeuwend in de gang: "Wat is er met mammie? Is mammie dood?"U begrijpt dat ik dit de naarste rvaring vond.
    Mijn gips mocht er na 3 maanden af, Eerst ging het goed en ineens schreeuwde ik tegen die broeder: ".. , Hou op, pas op, je knipt in mijn vlees. Hij zei dat dat niet kon met alleen nog een kousje doorknippen. Ik heb mijn adem te lang ingehouden,werd door mijn aangeboren hartafwijking helemaal blauw. Mijn vriendin was bang, klopte heel voorzichtig op mijn rug en ze vertelde dat hij niet één keer naar mij had gekeken. Ik kon wer uitademen en hij moest nog een klein stukje en bij het laatste rondje van het katoen zag ik, dat hij de verbandschaar verkeerd om had. Nooi heeft hij in die momenten een sorry of iet van spijt lsten horen. Mijn vriendin kan het bevestigen. Toen haalde hij de bovenste 'gipsschelp' er af en zag, welke enorme wond hij gemaakte had. Hij leeg de dokter te gaan halen, mar dat deed al iemand anders en hij legde er een dik stel gaasjes op. Van het ziekenhuis moest ik weer terug naar datzelfde verpleeghuis en ik vertelde, dat de chirurg had gezegd, als het doorbloedde moest er een zwachtel om en een matje eronder. Ik heb het verteld én er was al een fax. Vreselijk die dokters in opleiding en dan om de 3 maanden ruilen. Ze haalde er een arts in opleiding bij, die wel eens even wilde kijken, hoe ik nu zo na kon bloeden. Ik was nl. met speciale hechtpleisters geplakt, omdat ik niet gehecht kan worden, doordat ik teveel vocht o.a. in mijn huid heb.
    Ze vertikte de chirurg te bellen en begon het verband los te maken. Zelfs een leek weet dat dit alleen maar in overleg mag, maar nee, ze ging door en trok alle pleisters eraf, waardoor de wond breder werd en hevig ging bloeden. Toen moest ik van haar naar de eerste hulp, want daar konden ssistenten nog wel hechten. Heel dom en cynisch. Gelukkig wachtte mijn eigen chirurg mij heel lief daar op en troostte me eerst. Hij kon het niet meer zo mooi krijgen, als hij eerste de pleisters er op gedaan had. Nu drukte hij ze wel zo dicht mogelijk bij elkaar. Na 4 maanden was die wond dicht, maar omdat het zo warm was en ik gewoon nog meer vocht vasthoud, trok dat enorm aan het litteken, dat daardoor heel breed is en dat doet pijn.Ik weet nog wel veel meer, maar laat het hier maar bij.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden