Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Conny: 'Mevrouw Klaver zat huilend in haar stoel met de handen omhoog.'

Het was de zoveelste keer dat ik die avond bij mevrouw Klaver binnenliep. Ze zat huilend in haar stoel met de handen omhoog en riep dat ze het niet meer wist.
bloemen

De hele avond belde ze om het kwartier en mijn geduld werd aardig op de proef gesteld. Ik wist precies wat ze ging zeggen en zelfs de volgorde van de thema's die daarbij hoorden. Ze was eenzaam, wist niet meer wat ze moest doen, wilde haar kinderen zien die nooit eens langs kwamen in haar beleving. Het eindigde altijd met de bedelende vraag: kom je zo nog even?

Het was frustrerend dat ik als ver zorgende zo weinig voor haar kon doen, alleen maar aanhoren. De angst stond in haar ogen. Omdat er dingen gebeurden die ze niet kon plaatsen en omdat ze alles vergat. Ik kon haar niet troosten en zeggen dat het vanzelf zou overgaan. Dat  is de harde werkelijkheid van dementie. Het bewust meemaken van het aftakelen van je geestelijke vermogens is een angstaanjagende aangelegenheid. Langzaam maar zeker verlies je de werkelijkheid om je heen en word je wereld steeds kleiner. Het niet kunnen begrijpen, het voor jezelf en je omgeving ontkennen dat er problemen zijn... .

Op aandringen van de verzorgenden had de familie van mevrouw Klaver toegestemd in een screening. De uitslag was voor ons voorspelbaar: Mevrouw zou gebaat zijn bij een psychogeriatrische opname. Gelukkig zag de familie in dat hun moeder aandacht en structuur nodig had, die wij als woonzorgcentrum niet konden bieden.

‘O kind, wat ben ik blij dat je er bent', riep ze voor de zoveelste keer die avond. ‘Ik weet niet meer wat ik moet doen...' meteen daarop vervolgend, ‘waarom zie ik niemand? Mijn kinderen laten hun moeder in de steek...' huilend liet ze haar armen weer zakken. Ik pakte haar hand en vertelde haar voor de zeven keer die avond dat haar dochter langs was geweest. ‘Kijk, wat een mooie bos met bloemen ze voor u heeft meegenomen?',  wijzend op een vaas. Vol ongeloof keek ze mij aan. Verbijsterd over het feit dat ze het niet meer wist te herinneren zei ze met afschuw: ‘Kijk, dat bedoel ik nou...'

Als verzorgende voel je je op zo'n moment machteloos, je voelt je tekortschieten. Naar haar  verhaal luisteren en haar laten voelen dat je er bent, brengt maar even verlichting.

Dit zijn de moeilijkste momenten in mijn werk, vind ik. En de gedachte dat dementie explosief toeneemt de komende jaren, maakt mij niet vrolijk. Er valt nog veel onderzoek te verrichten op het gebied van dementie. Ik blijf hopen op een remedie.

 

Lees ook:

Conny Pols (EVV-er)

Gerelateerde tags

4 reacties

  • P.W.M. Kuppens

    Al is het achteraf, misschien had een stukje belevingsgerichte aandacht, mw even verlost van haar verdriet. Niet terughalen naar de realiteit, maar meegaan in haar beleving, in de zoektocht naar haar kinderen. Dan had later in het gesprek alsnog de bloemen gebruikt kunnen worden, als een cadeautje van haar kinderen. En het wel positief ontvangen.

  • no-profile-image

    Wilma

    Wat een herkenbare situatei! Zelf werk ik als helpende op een afdeling met dementerende ouderen. Ook ik word verdrietig als blijkt dat ik een bewoner niet echt kan helpen. Er zouden meer vrijwilligers beschikbaar moeten zijn die eens wat aandacht aan die mensen zouden geven, maar die zijn moeilijk te vinden.Het is ook bij ons een groot probleem.

  • no-profile-image

    Henny

    Mijn moeder had Alzheimer.En hoe verdrietig alles soms ook was,ze werd liefdevol verzorgt en verpleegt.Ook wij hebben soms ontzettend gelachen om en met haar,door haar vreemde uitspraken,wat alles een beetje dragelijk maakte.

    Maar je ouder of partner af te zien "takelen"is gewoon erg moeilijk,vooral als hij of zij je niet meer herkent.

    Fijn ook ,dat je steun hebt aan lotgenoten,

    Henny

  • no-profile-image

    meriam

    Jammer dat er geen tijd meer is, om iets meer aandacht aan mw te kunnen geven. Misschien (waarschijnlijk zelfs) zou de onrust verminderd worden als je even tijd kon maken om een poosje bij haar te blijven zitten. Maar je moet weer verder, want de volgende client belt ook alweer. Met de huidige personele bezetting komen de mensen flink te kort. En dat terwijl persoonlijke aandacht toch ook zorg bieden is!!! Helaas schiet dat er vaak bij in, jammer.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden