Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Belgedrag

In het verpleeghuis waar Conny werkt, drukken een paar bewoners steeds op de bel voor wissewasjes. Dit is erg lastig voor het team.

Wij hebben op dit moment een drietal cliënten welke erg ‘bellerig', zijn. Dit trekt een zware wissel op het team. Eén bewoner springt er uit in het continu bellen. Bij elke bel moet je er heen want door het spreek/luistersysteem hoort hij niets als je zijn beloproep op afstand wil beantwoorden. Dat betekent veel lopen want zijn kamer ligt aan het einde van de gang.

 

Aandacht vragen 

Het zijn meestal vragen zoals: 'Hoe laat is het, zuster?' 'Wanneer krijg ik koffie?' 'Kun je de tv aanzetten?' Vaak ben je geneigd om te denken dat het een vorm van aandacht vragen is. Op zichzelf is aandacht natuurlijk ook een vorm van zorgverlening. Alleen de bezetting van onze afdeling is er niet naar om deze aandacht telkens in een vorm van een gesprekje te kunnen geven.

 

Glas water

Zo ook met een nieuwe cliënt die niet durft te lopen. Of mijn collega even de gordijnen dicht wilde doen. Tien minuten later belde de nieuwkomer weer voor een glas water omdat ze dorst had. Terwijl mijn collega het water aanreikte vroeg ze of zij nog iets anders kon doen. Nee, het was prima zo. Een half uur later belde ze opnieuw omdat ze naar het toilet wilde.

 

Niet serieus genomen

Op dat moment was niet de gelegenheid om haar meteen te helpen. Ze heeft toen even moeten wachten. In een gesprek later bleek dat ze dacht dat men haar niet serieus nam. Toen ik uitlegde hoeveel bewoners er wonen op de afdeling en hoe de bezetting was, begreep ze de situatie en belde ze niet meer.

 

Hoe ga jij om met bewoners die vaak bellen? Laat je reactie hieronder achter!

13 reacties

  • no-profile-image

    Sandra

    Het helpt niet altijd als je zegt dat je over een half uur weer komt. Dan ben je net de deur uit en dan belt de client alweer. Geduld is hierin erg belangrijk, maar het is ook wel eens heel lastig om je geduld niet te verliezen, zeker als een bewoner dan ook nog eens zegt dat ze net zolang blijft bellen totdat ze geholpen wordt en dat terwijl er een afspraak met haar gemaakt was.

  • no-profile-image

    Zus

    Wat dacht je van de mensen die nog ff snel bellen vlak voor t einde van jouw dienst tijdens de overdracht? Omdat ze weten dat er dan een andere ploeg komt toch nog ff snel een keer proberen te plassen. Terwijl ze net half uur geleden geweest zijn? Of 3 x in 5 minuten voor hetzelfde (kussentje iets meer naar links, rechts, links?) en dan het heel vreemd vinden dat de zuster dan niet zo vriendelijk meer is omdat die al 3 keer terug kan lopen terwijl een andere client moet wachten? Zeker omdat de client die 3 x belt prima zelf dat kussentje kan verplaatsen? geduld en begrip is prima, maar dat mag best wel wederzijds zijn. Geef duidelijk aan bij clienten wat er van ze verwacht wordt, en hoe vaak er rondes gelopen worden. Dat scheelt. Nooit bellen weghalen maar hang ze zo dat de client niet constant gefocust is op de bel.

  • no-profile-image

    alice hogenhout

    het is herkenbaar, op mijn werk sta je vaak alleen op de groep en als je met iemand bezig bent belt de volgende alweer. Soms ontstaat er dus een 'wachtlijst', dan hebben er al 5 gebeld voordat ik klaar ben met nr. 1. ik zeg dan wel altijd hoeveel wachtenden er voor hun zijn en hoe lang het kan duren. dan roepen ze natuurlijk altijd, maar ik kan niet wachten. kortom er is gewoon te weinig personeel. in het ergste geval moet iemand wel meer dan een uur wachten. je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk doen. mijn ervaring is trouwens dat mensen niet vaak voor niets bellen en dan is het schrijnend dat je maar één paar handen hebt. en iemand in een volle inco ligt.

  • no-profile-image

    VIG

    Ik ken die situatie niet, vind het vreselijk dat zoiets kan gebeuren. Wel heb ik het idee dat er meer mis is gegaan als men uw moeder zomaar vond, ik krijg het gevoel dat daarvoor al iets mis is gegaan qua observatie / signalatie. Maar nogmaals ik ken de situatie niet.



    De vraag van de collumschrijfster was hoe ga je ermee om, dat was ik eigenlijk vergeten in mn stuk; zo snel al mogelijk uiteraard op de bel reageren en sta je met een collega even overleggen wie er nu reageerd zodat niet altijd dezefde naar de bel hoeft. En zo duidelijk mogelijk zijn in je communicatie tegen je patient in wat je doet.

  • no-profile-image

    Familie

    Elk verhaal heeft meerdere kanten.

    Mijn moeder belde ook te veel vond men. Daarom verstopte ze haar bel zo dat ze er net niet bij kon. Binnenkort is het 5 jaar geleden dat ze dood werd gevonden: gestikt in haar eigen slijm! De zuster die de bel heeft verstopt werkt er niet meer! Daar heb ik persoonlijk voor gezorgd! Om dat te bereiken moest ik naar het OM! Mijn moeder was de liefste moeder die je je maar voor kan stellen. Maar er waren zusters die haar heel lastig vonden omdat ze teveel belde...Ik zou ook bellen als ik het benauwd zou hebben...

  • no-profile-image

    helena

    Hoe lastig het belgedrag ook is ,bedenk altijd dat de bewoner niet door de muren heen kan kijken waar jij allemaal mee bezig bent.

  • no-profile-image

    padje

    Door Door een EVV - er / verzorgende

    wat zij schreef daar kan ik me helemaal in vinden!!

    maar dan nog is het niet altijd makkelijk is.als weer die bel gaat

    of als een bewoner maar blijft praten,ja juist dan vindt ik het moeilijk om te zeggen dat ik verder moet met me werk

    maar wat ik dan wel probeer is op een ander moment wat meer tijd besteed aan die benoner als die wil praten.

    dat werkt ook.

  • no-profile-image

    VIG

    Maak ook wel mee dat mensen het er soort van om doen. Die weten precies wanneer je pauze houd en presteren het elke keer weer als je net 5 a 10 minuten zit aan de bel te hangen. Dit met het gevolg dat er niet meer adequaat op word gereageerd en het dus soms 10 tot 15 minuten kan duren voordat er op een bel word gereageerd, want het zal wel weer niks zijn. Zodat op het moment er wel een keer wat is......



    Tja dit zal wel een bericht zijn dat veel stof doet opwaaien, maar is bittere realiteit.

  • no-profile-image

    Door een EVV - er / verzorgende

    verplaats je zelf even in de situatie van de zorgvrager. Helemaal overgeleverd zijn, vanuit je eigen vertrouwde huis naar een vreemde omgeving, dat je dat zelf niet meer kunt doen, waar je niemand kent en waar alles vreemd is. Je bent geheel afhankelijk. Wel willen, maar niets kunnen, niet best. Mooi dat er dan iemand is die dit voor je wil doen toch? Geduld en begrip tonen is een schone zaak.

  • no-profile-image

    Nurse

    Vaak hebben clienten geen idee hoe vaak ze bellen. Ik bel niet zo vaak zuster.... Wij hebben een systeem dat per bed of oproepsysteem kan uitlezen hoe vaak diegene op dat bed belt. Zo kan je bij de notoire veelbellers ze inderdaad laten zien dat ze in vergelijking tot hun medeclienten veel bellen. Werkt vaak effectief. Een betere uitleg van hoe vaak/ wie/ wat/ waar/ wanneer iemand langs komt en de gedragsregels helpt ook. Sommige clienten reageren inderdaad niet op het spreek luister systeem, die zijn zo slim om niet te reageren zodat de zuster wel moet komen of wellicht staat het syteem te zacht afgesteld?

  • no-profile-image

    hec

    het is niet prettig wanneer iemand veel belt. Ik probeer er dan achter te komen, waarom iemand dat doet. Ik benoem wat ik merk, dus dat degene vaak belt. Als je het gesprek hierover laat gaan, dan voelt de patient zich gekend, en dan kun je verdere afspraken maken. bijv over een uur kom ik terug, daar kunt u op vertrouwen. ( dan moet je dat ook doen uiteraard!). suc6

  • no-profile-image

    Nienke

    Heel herkenbaar en enorm lastig omdat je nooit effe lekker door kan gaan, vooral als je met een andere client bezig bent.

    Soms helpt het om duidelijke afspraken te maken, bijv. ik kom over een half uur weer even bij u langs, of ik kom om half 12 nog even vragen of u voor het eten naar het toilet wil. Deze afspraken moet je dan ook wel nakomen, ook al komt het niet altijd uit. Een bezoekvrijwilliger wil ook nog wel eens helpen. Succes!

  • no-profile-image

    Madelief

    Wat moet het vreselijk zijn als je nooit meer lekker alleen onder de douche mag!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden