Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Stille hint

Conny merkt dat bewoners non-verbale communicatie verkeerd kunnen opvatten.

Je staat er niet altijd bij stil dat non-verbaal soms meer zegt dan verbaal. Het is vaak een klein detail die een vraag stelt. Een stille hint, die hoopt op herkenning door een zuster.

 

Vaas tulpen
Zo was er laatst een bewoonster die had een grote vaas met hangende tulpen staan. Naast de vaas lag een schaar die ik opborg in de keukenlade. Deze mevrouw wil alles graag opgeruimd hebben. Toen ik opnieuw die dag bij haar op de kamer kwam, lag die schaar weer naast de vaas. Nogmaals pakte ik hem op.

 

Stil verzoek
Aarzelend zei de cliënt toen dat de tulpen zulke lange stelen hadden en daardoor zo gingen hangen. Vroeger, zo zei ze, maakte ze de stelen na een paar dagen korter zodat ze weer mooi rechtop stonden. Maar dat ging nu niet meer omdat ze zo slecht kon zien. Ineens ging er bij mij een lampje brandden. Ik nam de vaas met de tulpen en knipte een stuk van de stelen af. Met een stralend gezicht bedankte ze mij.

 

Hint

In de late dienst ga ik in de vooravond de kamers langs om alvast schone kleding en handdoeken voor de volgende dag, klaar te leggen. Dit omdat je steeds meer moet doen in minder tijd. Ook dit is wel eens als een stille hint ervaren door een bewoner. De vraag was toen: 'Zuster, betekent dit dat ik nu al naar bed moet?' Na dit voorval overleg ik voortaan eerst of de cliënt er bezwaar tegen heeft. En ik ben mij ervan bewust dat soms dingen als een hint bedoeld kunnen zijn.

2 reacties

  • no-profile-image

    miranda

    mooi om t elezen dat jullie de mens ook blijven zien. Er wordt te snel gezegd:ïk heb het te druk", maar een lief gebaar of woordje kost je niet veel tijd, maar maakt wel je werk super leuk. Deze mensen hebben niet voor de situatie gekozen en moeten er mee omgaan, maar wij kunnen na onze dienst weer lekker naar huis.

  • no-profile-image

    Cabi

    Heel herkenbaar. Ik heb jaren geleden op een afdeling gewerkt met dementerende ouderen. Iedere keer als ik een meneer tegen kwam lachte ik naar hem en ga een schouderklopje. Heerlijk vond hij dat; totdat ik ineens een keer langs liep en in gedachten was. Ik vergat te lachen en het schouderklopje. Hij bleef staan op de gang en riep he! Ik keek om en hij lachte en gaf zichzelf een schouderklopje. \\\"dat ben je vergeten bij mij\\\" zei meneer! En ik maar denken dat het iets simpels was wat ik iedere keer bij hem deed! Voor deze meneer was het dus heel belangrijk!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden