Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Anonieme contactpersonen

Het valt Ria op hoe onpersoonlijk ze in het ziekenhuis bejegend wordt.
vomp

De laatste jaren dat ik in instellingen werkte werd er veel aandacht besteed aan communicatietraining en dat is heel goed. We leerden dat meer dan de helft van de communicatie non-verbaal verloopt. Het is belangrijk goed te luisteren en elkaar aan te kijken tijdens een gesprek. Mooie leerpunten maar het blijft moeilijk om ze steeds toe te passen. Daar moest ik aan denken toen ik een keer naar de polikliniek in het ziekenhuis moest.

 

Ziekenhuispasje

Ik waande mij op een vliegveld bij de gate voor het vertrek: er stonden lange banken achter elkaar en mensen staarden naar een scherm dat boven de banken hangt. Ik bevond mij op de poliklinische afdeling dermatologie van het spiksplinternieuwe Jeroen Bosch ziekenhuis in 's-Hertogenbosch. Een vrouw wees naar een scherm waar ik me met mijn ziekenhuispasje moet aanmelden, dan kwam er een briefje uit waarop stond hoe laat en in waar ik verwacht werd.

 

 

Even later kwam ik in een kamertje met een assistente. Zij stelde mij vragen over mijn klachten: bij bepaalde schoenen krijg ik jeuk en wordt de huid van mijn voeten rood en gezwollen. Ze zat achter een scherm en noteerde mijn klachten, daarna riep ze de dokter. Ik dacht dat ik mijn schoenen en kousen niet uit hoefde te doen, er is immers niets te zien. Daarnaast ging ik ervan uit dat de genoteerde gegevens die voldoende informatie was voor de arts.

 

Krabplekje

De arts bleef in de deuropening staan, en keek van een afstand naar mijn voeten. Snel ontblootte ik ze alsnog. ‘Ik zie dat u daar een krabplekje hebt,' zei ze en wees met haar vinger, als naar een vuiltje op de vloer, ‘maar verder is er niets te zien, het is dus over.'

Ik keek naar haar op: ‘Dat komt omdat ik geen ‘foute' schoenen meer gedragen heb. Ik wil graag weten wat de oorzaak is.' ‘Ik vraag of ik een test mag doen,' antwoordde de arts en ze liep weg.

 

Anonieme assistente

Even later werd ik door de assistente naar een afsprakenkamertje gestuurd. De assistente daar zei vanachter een PC scherm: ‘Gaat u daar maar zitten en haar hand wijst naar een stoel aan de andere kant van het scherm. Ik maak een afspraak voor een test, zonder de assistente te zien. Wie beschermt mij tegen de schermallergie?

 

Foto: Stock.XCHNG

Ria Smit

Gerelateerde tags

Eén reactie

  • no-profile-image

    Nelly

    Ik kan mijzelf helemaal vinden in de bovenstaande blog. Ook bij een opname zijn de verpleegkundigen niet geïnteresseerd naar mij toe, omdat "slechts"voor een handoperatie was opgenomen. Dus niet ziek, geen verpleegkundigen, die vraagt hoe het met mij gaat. Sterker nog, als er al een verpleegkundige bij mij komt, zegt zij dat ik de volgende dag naar huis mag. Toen ik dit aan de chirurg vroeg, wist hij helemaal van niets! De chirurg had mij verteld dat ik minstens 5 dagen moest blijven, omdat ik eerst het oefenprogramma goed moest leren en er is sprake geweest van posttraumatische dystrofie.

    Commentaar verpleegkundige: äch, volgens het protocol had u al na 1 dag naar huis gemogen. Tja, weet zij veel!

    Ik had een zeer ernstig ongeval met mijn linkerhand gehad en er was posttraumatische dystrofie ontstaan. De chirurg denkt hier heel anders over en hij heeft heel duidelijk aan mij verteld dat ik minstens 5 - dagen opgenomen zou worden. Er is nauwelijks naar als patiënt geluisterd. Binnen 1 week zou ik op de polikliniek terug moeten komen. Neen, dat had ik verkeerd begrepen, dus ik kreeg een afspraak mee voor over 3 weken. Wie dan de hechtingen zou gaan verwijderen, daar geen antwoord opgegeven.

    Ik heb zelf maar een telefonisch consult met de chirurg geregeld en hij heeft ervoor gezorgd dat ik wel binnen 1 week op de polikliniek, op zijn spreekuur kwam. Ik heb duidelijke afspraken meegekregen van deze zeer vakbekwame chirurg. De verpleegkundigen, een enkeling uitgezonderd, reageren verbaasd als ik vertel dat bij mij niets volgens het protocol is gegaan. Ik wordt geacht als patiënt, mij aan alle afspraken te houden. De verpleegkundigen en het administratieve personeel hebben er totaal geen boodschap aan. Telkens heb ik dit met de chirurg besproken en dat werd mij niet in dank afgenomen.

    Ik was "die lastige"patiënt.

    Gelukkig heb ik vooral naar de behandeld chirurg geluisterd.

    Dus bij ziekenhuisopname, niet ziek, niet interessant, vooral niet vragen hoe de operatie is verlopen en al zeker niet vragen hoe het gaat. De verpleegkundigen zijn er blijkbaar alleen voor "echte"zieke patiënten en niet voor een "simpel"traumatisch handletsel.

    Bizar, maar waar gebeurd gedurende mijn 2 opnames in 1999 in het AMC.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden