Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Blog Conny: 'Ik huil met mijn cliënt mee'

Er was een cliënt gevallen. Ik riep de hulp in van een collega en samen hielpen wij haar omhoog.
Blog Conny: 'Ik huil met mijn cliënt mee'
Foto: STOCK.XCHNG

Eenmaal in haar stoel vroeg ze mij om niet weg te gaan. Ze was erg geschrokken van de valpartij en wilde niet alleen zijn.

Ze had een doos onderuit de kast willen pakken. Toen ze zich bukte om het te pakken, verloor ze haar evenwicht en viel dwarsweg op haar arm.

Kartonnen doos

Ze vroeg aan mij of ik de doos wilde pakken. Het was een oude doos van karton. Dichtgebonden met een vezeltouw. Het rook naar oud krantenpapier. Met een glimlach zette ze de doos op haar schoot en haalde het touw eraf. Een flinke stapel met zwart/wit foto’s kwamen tevoorschijn. 'Dit is mijn kostbaarste bezit', zei ze. Ik kreeg er een in mijn handen gedrukt: een groepsfoto met zeventien gezichten. Kinderen met keurig haar, jongens kort en met een scheiding. De meisjes lang in staarten met strikken. Vader met een kleintje op schoot en moeder met een baby. 'Mooi hè?',  zei ze trots. 'Dit waren mijn ouders, broers en zussen. En dit ben ik,' ze wees op de baby.

Samen huilen

Met een zucht rolden ineens een paar tranen over de wangen. 'Niemand leeft er nog van deze foto, alleen ikzelf,' fluisterde ze. Ze pakte nog meer foto’s en vertelde wat erop te zien was. Geboeid luisterde ik naar de verhalen en haar belevenissen. Hoogtijdagen en diep verdriet. Wat een emoties kwamen er voorbij, we hebben samen gelachen en gehuild.

3 reacties

  • Alice Tromm

    Absoluut mee eens, in ieder mens zit een boek en het zijn levens die voorbij zijn. Heel goed om er bij stil te staan want zo zijn onze levens ook en hopelijk in de toekomst bestaat er nog een liefde volle jonge verpleegkundige die de tijd neemt voor een luisterend oor en een traan in zijn/haar ogen. Ik hoop niet dat er dan kille klinische hogere beroeps opgeleiden aan mijn bed staan. Dan emigreer ik naar Suriname waar ik word getroost door een Creoolse, Javaanse of Hindoestaanse verpleegkundige die meer is dan alleen maar kennis of moet je dan weer een of andere psychologisch opleiding volgen om te leren menselijk te zijn?

  • Carla Bouwmeester- Rougoor

    Zo herkenbaar, Zorg verleen je niet alléén met je handen.. maar ook met je Hart

  • gp edig

    Wat fijn om te horen, ook ik huil mee, heel soms moet ik zelfs nog eerder huilen, maar dan bewaar ik mijn tranen voor op de gang. Het is voor mij nog steeds een teken, dat ik niet alleen met mijn handen werk, maar voornamelijk met mijn hart. Er zijn wel eens collega's die in verschillende omstandigheden zeggen, dat je wel afstand moet bewaren. Ja hoor, denk ik dan. Dat doe ik ook, maar vooralsnog gebruik ik die afstand voor andere zaken. Het is veelal een verkeerde koude kille bejegening naar zorgvragers toe, waar ik afstand van neem. Nee, laat mij maar (mee)huilen en laat mijn hart maar spreken.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden