Gratis nieuwsbrief Meld je aan voor de gratis e-mail nieuwsbrief van Nursing, TvV en TvZ. Klik hier

Gastblog: 'De cliënt doodde zich met Steradent'

Als het aan verzorgende Anneke ligt, wordt de stervenshulp bij voltooid leven direct mogelijk voor haar cliënten. Want zij komt veel cliënten in verpleeghuizen tegen die dood willen, en hierin ook slagen.
Fotolia_1128515_Subscription_L.jpg
De verzoeken van cliënten om een einde aan hun lijden te maken zijn meestal hartverscheurend. - Foto: Fotolia

De verzoeken van cliënten om een einde aan hun lijden te maken zijn meestal hartverscheurend. Heel vaak heb ik meegemaakt dat een cliënt mij smeekten om hen een pilletje of een spuitje te geven om leven te beëindigen. En altijd kon ik alleen maar antwoorden dat ik dat niet mocht en kon doen. Dat ik was opgeleid om mensen te helpen met leven en niet om ze te helpen sneller te sterven. Een meneer in de badkuip die mij smeekte om even wat anders te gaan doen zodat hij er zelf een einde aan kon maken. Ik kon hem alleen maar zeggen dat ik dan zou worden aangeklaagd voor dood door schuld. Dat wilde hij me toch niet aandoen, dus zei hij dat ik dan maar moest blijven. Mensen die me vroegen hen geen medicatie of dubbele of verkeerde medicatie te geven. Een mevrouw die me na het insuline spuiten van een tafelgenote verzocht de pen ‘alstublieft’ op tafel te leggen en weg te lopen zodat zij de pen kon leegspuiten in zichzelf en overal van af zou zijn. Ook haar en heel veel anderen kon ik altijd alleen maar zeggen dat mij dan dood door schuld of nalatigheid kon worden verweten. Echt hartverscheurend. Mensen die messen tussen hun kleding proberen te verbergen om rustig hun pols door te kunnen snijden. En steeds kwam ik er dan als ‘spelbreker’ tussen door dat mes weg te nemen en mijn opmerking te maken over helpen met leven.

Geslaagde zelfmoordpoging

Toch zijn er in de loop der jaren nog best wel veel cliënten geweest die er ondanks alle toezicht en zorg toch in geslaagd zijn zichzelf van het leven te beroven. Ik dank God nog steeds dat al deze geslaagde pogingen hebben plaats gevonden tijdens mijn vrije uren. Want ondanks dat ik hen de rust zo gunde, denk ik toch dat ik me heel schuldig zou hebben gevoeld wanneer het tijdens mijn dienst zou zijn gebeurd. Er was een dame die kans had gezien een insuline pen met naaldje van de medicijnkar te graaien en in haar tasje te verbergen toen mijn collega zich over een groepsgenote boog om die van medicatie te voorzien. Toen de mevrouw in bed lag heeft zij de hele inhoud van de nog volle pen bij zichzelf in gespoten. Zij was geen diabeet. Zij werd aangetroffen in coma maar kon niet meer worden gered. In haar tasje wat naast haar op bed lag vonden we een briefje waarin zij vertelde hoe zij de pen had gepikt en waarin zij het personeel excuses aanbood. Samen met de lege pen. Collega's van dienst vonden het vreselijk en voelden zich enorm schuldig. Een andere cliënt had een schaar uit het kantoor gepakt en die bij zichzelf door zijn oor naar binnen geslagen op het toilet. Een man die zichzelf heeft opgehangen met zijn broekriem aan de deurknop van zijn slaapkamer. Een mevrouw die een hele tube Steradent had geslikt. Een mevrouw die met haar elektrische rolstoel de rivier is ingereden. En nog een aantal van die vreselijke dingen.

Zo eenzaam...

Zo wanhopig....

Zo ontzettend verdrietig.

En dan de talloze mensen die er heel bewust voor kozen om geen medicatie of voedsel of drank meer te nemen. Dat werd dan gerespecteerd en dan zag je iemand langzaam dood gaan. Een mevrouw die weigerde nog naar de dialyse te gaan en binnen een paar dagen stierf. Wat een lijden allemaal. En overal sta je even hulpeloos naast. Voor mensen zoals zij zou euthanasie mogelijk moeten worden gemaakt vind ik. Zodat zij niet zo intens hoeven te lijden en zo wanhopig en alleen hoeven te sterven. Veel humaner. Veel menswaardiger. Aan al die wanhopige mensen van toen en nu. Heel veel sterkte en rust zacht. Ik hoop zo dat jullie je rust hebben gevonden of zullen vinden. Er is niet voor niets die ware uitspraak. Als het leven lijden wordt dan is sterven een verlossing. Al die mensen die zo wanhopig graag die verlossing willen wens ik kracht en succes toe.

Verzorgende ig Anneke

Gerelateerde tags

5 reacties

  • Vicky

    Helemaal mee eens Chris

  • gerdavanderwal

    Als mensen zich echt zo akelig voelen, is dat ook moeilijk en dat willen we niet, maar wat is de oorzaak? Sommigen willen ook geen sociale contacten en zijn het leven moe, begrijpelijk, maar nu wij nog gezond zijn kunnen we dat moeilijk begrijpen. Als we oud zijn, ons buitengesloten voelen, weinig meer kunnen, afhankelijk zijn, hoe voelen we ons dan? We verschoond moeten worden van ontlasting en urine, dat lijkt me ook akelig. Aan de andere kant is het moeilijk, mogen we beslissen over leven en dood? Een cliënt die in een vergevorderd stadium van dementie verkeerd, kan zelf niet aangeven dat het niet meer hoeft, maar heeft het leven nog zin? Schrijnende situaties komen we tegen, maar we zijn opgevoed met het idee dat wanneer je tijd er is, je gaat, maar misschien kunnen we de tijd die er nog is wel verzachten en zo comfortabel mogelijk maken. Als de cliënt eerder in zijn leven heeft aangegeven dit lijden(geestelijk of lichamelijk)niet te willen, vind ik ook dat we dat te hebben te respecteren.

  • e.tibbe

    Wat bovenstaande verhaal van Anneke betreft, kan ik mij vinden in het wetsvoorstel om euthanasie mogelijk te maken voor hen (dus niet alleen ouderen) die vinden dat zij een voltooid leven hebben gehad en voor wie blijven leven ondraaglijk lijden betekent. Ik geloof niet dat het oplossen van eenzaamheid voor deze mensen toegevoegde waarde zal zijn; respect hebben voor de wens en keuze om op een humane wijze het leven te kunnen beeindigen is met deze wet in elk geval bespreekbaar. Hoe en dat het zorgvuldig dient te gebeuren is weer een volgende stap.

  • Hilda

    Helemaal mee eens, Chris

  • Chris

    Volgens mij wordt er wat omgedraaid: wij (de maatschappij) geven ouderen de indruk dat zij overbodig zijn en door al het bezuinigen hebben de oude mensen in instellingen niets te doen. Familieleden moeten van onze regering werken, beiden het liefst fulltime. En de oude mensen? Die worden aan hun lot overgelaten. Ik denk dat er iets gruwelijk mis is met de 'normen en waarden' in dit land. Balkenende hadt het een aantal jaar geleden goed gezien dat dáár aandacht voor moest komen.
    En natuurlijk blijft het vreselijk voor de oude mensen om zich zo te voelen en zo aan hun lot te zijn overgeleverd, maar het is de vraag of je dan een pilletje moet gaan geven. Dat is zoiets als de brandweer zich uitsluitend richt op brandbestrijding en hulpverlening en niet op preventie. Ethisch onverantwoord.

Of registreer je om te kunnen reageren.

Nursing is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden