Aan klagers geen gebrek

Klagen! We zijn er goed in als verpleegkundigen. Bijna nooit is iets goed, ál-tijd is er wel iets te zeuren.

Ik ben tot mijn schrik tot de ontdekking gekomen dat ik geen uitzondering op die stelling ben. Ik maak deel uit van een steeds groter wordende groep notoire klagers.
Als ik mijn weblogs van de afgelopen maanden doorlees, dan zie ik er best veel die een negatieve insteek hebben.

Nu zijn we als verpleegkundigen gewend om – als we een probleem tegenkomen – te kijken naar oplossingen. We nemen vaak niet de tijd om even rustig op een afstandje naar iets te kijken, alle ins en outs te wegen en dan tot een oordeel te komen.

Nee, we gaan er vol in, signaleren problemen en laten ons vooral horen over hoe het anders (dus beter?!) moet!

Herken je dat? Niets is fijner toch om eens lekker tekeer te gaan tegen bijvoorbeeld de overheid die alsmaar wil bezuinigen op de verkeerde plekken. Of tegen de werkgever die zegt geen geld te hebben voor een persoonlijk opleidingsplan voor jou.

Ik heb me  voorgenomen om vanaf vandaag minstens een keer per dag even stil te staan bij wat er wel allemaal goed is, voordat ik mag beginnen met klagen. Zoals collega’s die bereid zijn extra te werken zodat ik een ingelaste vergadering van de ondernemingsraad kan bijwonen. Of de relatiebeheerder die vlot en snel de indicatie heeft geregeld voor de spoedzorg die opgestart moet worden. Of het facilitair bedrijf dat ervoor zorgt dat een infuuspomp binnen enkele uren op het juiste adres wordt afgeleverd.

Zou het me lukken om daardoor wat meer ontspannen mijn werk te doen?

27 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Beste Jos,
    Ik beaam wat je schrijft en vind je actie een goed initiatief. Moeten de dag evaluaties niet terug komen om alleen de goede punten te benoemen. Moeten we ons tevens niet afvragen waar over we klagen en wat onze eigen invloed daar op is. Op heel veel hebben wij verpleegkundigen geen invloed. Waar we invloed hebben kunnen we ons zelf verbeteren, waar we geen invloed hebben moeten we het loslaten (betrekkingsniveau(Covey)). Of wel stoppen met klagen en met de handen in een er samen voorgaan. Zorgen voor komt voort uit liefde voor onze naasten…

  3. Dat is waar, ook het goede moeten we benoemen, zo blijven we in evenwicht!
    We moeten kritisch blijven, want de zorg moet evolueren en het geld moet voor gezondheid eerst vrijgemaakt worden, maar als ze in België de beroepstitels er laten doorkomen zoals bvb voor de geriatrische verpleegkundige, dan is dit weer een positieve evolutie waar zowel vk als zorgvrager er beter van worden!!

  4. Dat is waar, ook het goede moeten we benoemen, zo blijven we in evenwicht!
    We moeten kritisch blijven, want de zorg moet evolueren en het geld moet voor gezondheid eerst vrijgemaakt worden, maar als ze in België de beroepstitels er laten doorkomen zoals bvb voor de geriatrische verpleegkundige, dan is dit weer een positieve evolutie waar zowel vk als zorgvrager er beter van worden!!

  5. En weer wordt de vpk weggezet als klager.
    Hoeven we weer niet serieus te nemen.
    Managerpraat wat mij betreft die niet zien wat wij daadwerkelijk doen en voor elkaar krijgen.
    Als wij het gevoel zouden hebben serieus te worden genomen en naar werken en opleiding worden beloond wordt dit klagen vast minder.

  6. leuk deze “ontdekking”, maar heel herkenbaar. Veel klagers komen voort uit geen gehoor. Veel dingen die goed gaan wordt ondergesneeuwd door een enkel ding dat niet goed gaat. En daar willen wij als verpleegkundige verandering in hebben. Toch lopen veel verpleegkundigen stuk door te weinig/geen bijval of angst voor falen. Klagen is veilig aangeven dat het niet goed is, maar ontlast jezelf vooral niet met het nemen van initiatief tot veranderen is mijn mening. Dan blijkt ineens dat het toch niet zo erg is, of dat klagen niet helpt omdat het nu eenmaal zo is. Maak het beste ervan en geniet van alles wat goed loop, is mijn mening.

  7. Of andere beroepen, meer of minder klagen, weet ik niet, want ik werk alleen maar in de zorg.
    Ik weet wel dat na het klagen, vaak iedereen er weer voor gaat. Ondanks, jawel de klagende patiënt, ook een categorie die er wat van kan. Maar ook deze zegt dan toch vaak “dank je wel” als hij zij hart weer even heeft kunnen luchten. Als klagen een uitlaatklep is van een stressvol beroep, dan lijkt het me wel nuttig. En anders; je hoeft geen verpleegkundige te blijven, je kan altijd iets anders gaan doen, toch?

  8. wat een larie….ik klaag thuis niet en niet op straat…..en zeker niet bij mijn patienten in de buurt. Maar er is zo gotsgruwelijk veel mis in het zorgbeleid en gaat nog erger worden in de toekomst dat klagen noodzaak is geworden.
    En ik moet zeggen dat ik als een van de senioren vaak voor twee moet klagen omdat de jongere garde alleen maar klagerig rond loopt en nooit op de juiste plek klaagt.
    “-Wat zit je te mopperen over een 36 urige werkweek verdeeld over 7 dagen? -Ga dan vertellen aan de coordinator dat dat niet logisch is! -Nou die gaat er toch niets aan doen!” In die trant.
    Ik klaag nog steeds op de juiste plek, maar het is daar een beetje eenzaam en dus zetten mijn klachten geen zoden aan de dijk! Klagen op de juiste plaats heeft mijn generatie geholpen en duidelijk de volgende generatie verwend!
    Ik ben zelden negatief, een optimist eigenlijk, maar er moet veel meer geklaagd worden! VEEL MEER!
    En niet meer bij die vakbondjes, die doen aan zelfverheerlijking en laten de leden keer op keer in de inco vol faeces zakken. Het gaat niet om klagen over kleinigheden maar om klagen over de niet erg florisante toekomst van en in de zorg. Zonder klagen neemt iedereen ons voor zoete koek en uitwringbaar!

  9. Gavi heeft gelijk, waarom klagen we? Wordt het klagen op de goede plek gedaan? wordt er met onze voorstellen iets gedaan? Lezen en of horen we wel eens iets over onze voorstellen?
    En dan de laatste vraag, deel je nooit complimenten uit als het goed gaat, laat je nooit blijken dat je het fijn vindt dat iemand goed werk heeft geleverd?

  10. Kritiek vertalen naar klagen is niet meer dan een managementtechniek.
    Zolang wij, verpleegkundigen/zorgverleners ons verlagen tot dat niveau, zullen we nooit iets bereiken. Hou elkaar eens de hand boven het hoofd, klagers klagen niet voor niets, zij hebben meer dan terechte kritiek op het hele systeem doch lopen tegen muren. Is het niet de organisatie, dan hun bloedeigen collega’s wel !!

  11. De afbraak van de zorg is erg hard gegaan met de vrijemarktroof(kapitalisme),de patiënt noemen we daarom cliënt. De zorg staat niet meer centraal maar de steeds verdere invoering van het winststreven.
    Het management vult de zakken terwijl de druk en productiviteit van het voetvolk wordt opgevoerd en er intimidatie plaatsvind als je stevige kritiek uit en zo wordt er een cultuur van angs gecreëerd.
    Verdeel en Heers beleid wordt er gevoerd door het management.
    Eendracht maakt Macht zoveel is zeker!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.