Blog Annemiek: ‘Nabij zijn is soms belangrijker dan een mondmasker dragen’

Afstand houden, beschermende kleding en een masker dragen: veiligheid staat voorop in de wijkverpleging. Maar waar blijven de nabijheid en het menselijk contact, vraagt Annemiek zich af.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Foto: Unsplash

Afstand houden. Anderhalve meter. Omdat dat in de zorg niet kan proberen we in de wijk op een andere manier onszelf en onze cliënten te beschermen. Met strikte hygiëne. En mondmaskers, handschoenen en schorten.

Die hygiëne zijn we gewend, daar hebben we alleen een klein schepje bovenop gedaan. Er wordt heel wat meer handalcohol gebruikt. Het enige nadeel dat ik daarvan ondervind is dat ik mijn telefoon niet meer kan ontgrendelen met mijn vingerafdruk. Maar daar is overheen te komen met het intoetsen van de code.

Het aankleden van iemand is wat lastiger met handschoenen aan. Vooral als de cliënt in een rolstoel zit. De kleding gladstrijken tussen rug en rugleuning gaat niet lekker. De handschoenen zijn stroef. Dan maar even de handschoenen uit. Alles mooi glad maar wel wit poeder op de donkere kleding. Ook dat is geen halszaak, even afkloppen en klaar is Kees.

De mondmaskers vind ik het lastigst. Niet het ongemak voor mijzelf maar het effect op de communicatie.

Meneer Metselaar heeft dementie. Het heeft een hele poos geduurd voor hij een beetje kon wennen aan onze mondkapjes en handschoenen. Non-verbale communicatie is bij dementie erg belangrijk. Evenals aanraking. Mondmaskers en handschoenen vormen hier een barrière.

Van mevrouw Klein weten we dat ze ons alleen verstaat als we haar aankijken in het gesprek. Sinds we mondmaskers dragen hebben we ontdekt dat mevrouw meer lipleest dan hoort wat we zeggen. Met alleen hard praten lossen we het probleem niet op.

Al meer dan 80.000 zorgverleners zijn abonnee: de digitale Nieuwsbrief van Nursing krijgen zij twee keer per week gratis in hun nieuwsbrief. Boordevol nieuws, speciaal voor verpleegkundigen. Meld je hier aan.

Mevrouw Van Zee is terminaal ziek. Tijdens de ADL-zorg op bed raken we meestal aan de praat. Over dagelijkse dingen maar de laatste tijd steeds vaker over het levenseinde. Dat zijn moeilijke, maar fijne gesprekken. Het feit dat de gesprekken tijdens het zorgen plaatsvindt maakt het wat ongedwongen.

We gaan er niet speciaal voor zitten op afspraak maar het gebeurt wanneer het goede moment er is. Het mondmasker beperkt mij hier in het goed luisteren. Ik heb gemerkt dat juist als ik niks zeg, ik ‘praat’ met mijn gezicht. En dat gezicht zit tegenwoordig voor de grootste helft achter het masker.

Daarom ben ik heel blij met dat verpleegkundigen en verzorgenden in de wijk zelf mogen bepalen wanneer zij beschermende middelen gebruiken. Allereerst natuurlijk omdat we voor veiligheid en bescherming kiezen. Bij (verdenking op) besmetting houd ik mijn beschermende middelen aan. Dat kan niet anders.

In de dagelijkse zorg kies ik voor beperking van risico op besmetting en draag masker en handschoenen. Maar soms kies ik ervoor ze (even) af te doen. Die keuze staat nog steeds in het teken van veiligheid en bescherming, maar vooral in het teken van menselijk contact en nabijheid.

In haar vorige blog ziet Annemiek ook soms een positief effect van de coronamaatregelen bij haar cliënten: ‘Soms valt het effect van coronamaatregelen mee’.

 

 

1 REACTIE

  1. Wijkverpleegkundige en verzorgenden komen bij veel mensen ook bij mijn moeder van 95 jaar,ivm met lichamelijke klachten niet dementerend.thuis
    Mijn moeder en wij als mantelzorgers van rond de 70 jaar willen dat er beschermingsmateriaal gebruikt wordt.Het heeft weken geduurd voor dat dit gebeurde en nu blijft het een strijd om het zo te houden.
    Bij deze vind ik toch echt dat de cliënt En familie het mogen zeggen
    Er wordt door het personeel heel wisselend mee omgegaan,

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.