Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties2

Blog Barbara: ‘Hebben we Rachel Hazes nodig om ons beroep te promoten?’

‘Ik vind het een goede ontwikkeling hoor, dat de wereld van een zorginstelling zichtbaar wordt via het tv-programma BN’ers in het ziekenhuis. Maar zijn wij zelf niet interessant genoeg? Hebben we daar iemand als Rachel Hazes voor nodig?’
Richard Groenendijk en René Rook overleggen op een ziekenhuisgang.
Cabaretier Richard Groenendijk nam deel aan het eerste seizoen van BN’ers in het ziekenhuis. Hier is hij in gesprek met oncologieverpleegkundige René Rook. Richard is nu vrijwilliger op de oncologieafdeling. Foto: Erasmus MC

Graag wil ik het dit keer hebben over BN’ers in het ziekenhuis. Niet over de bekende Nederlanders die ik verzorgde toen ze aan mijn zorg waren overgeleverd. Daar mag ik natuurlijk niet over in detail treden.

Of nou ja, ik mag in algemene termen best wat delen. Zo herinner ik me dat ik 100 jaar geleden als leerling-verpleegkundige de bevalling van een bekende televisiepresentatrice mocht bijwonen. Of die keer dat ik met mijn controlepaal, en een bonkend hart, de kamer van een lid van ons koningshuis binnenliep om de bloeddruk te meten.

Ik probeerde zo normaal mogelijk over te komen. Het is toch spannend om zo iemand in levende lijve te zien. Uiteindelijk maakt het natuurlijk niets uit of iemand bekend is of niet. Als je in het ziekenhuis belandt, ben je kwetsbaar en verdien je professionele en persoonlijke aandacht.

Nee, met ‘BN’ers in het ziekenhuis’ doel ik op het televisieprogramma waarin 4 min of meer bekende Nederlanders ‘aan het werk gaan als stagiaire in het ziekenhuis’. Ze gaan leren van ons, de zogenaamde helden in de zorg. Om goed beslagen ten ijs te komen, krijgen ze een spoedcursus verplegen.

Vooraf was ik sceptisch. Ik was bang dat de aandacht naar de BN’ers zou gaan en dat ze over de rug van verpleegkundigen hoge kijkcijfers wilden scoren. Na de eerste serie moest ik toegeven dat het mij alles was meegevallen. Het vervult me met trots dat cabaretier Richard Groenendijk nog altijd vrijwilligerswerk doet op de afdeling oncologie van het Erasmus MC. Petje af!

En toch bekruipt me bij deze nieuwe serie weer het gevoel van moet dat nou? Ik vraag me weer af wat het doel is. Rachel Hazes laten ervaren wat het is om als verpleegkundige te werken? Of het verpleegkundige beroep op de kaart zetten? Als dat laatste het geval is, dan kan ik heel wat formats bedenken zónder bekende Nederlanders.

Ik vind het een goede ontwikkeling hoor, dat de wereld achter de deuren van een zorginstelling zichtbaar wordt. Maar zijn wij zelf niet interessant genoeg? Zijn wij zelf niet in staat om een boodschap over te brengen?

In haar vorige blog beschrijft Barbara haar mixed feelings over de salarisverhoging van Buurtzorg: Wie biedt meer?

2 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Ik sluit me volledig aan bij Barbara, niet alleen Rachel maar ook Carolien en Natasja hoeven van mij niet in het ziekenhuis te verschijnen, helemaal niet als je als kamerlid dan ook nog gaat verkondigen dat verpleging een roeping is, hoe lang zijn we al bezig om daar vanaf te komen. Het is gewoon een zwaar beroep waar je hard voor geleerd hebt en als een van de weinige beroepen nog steeds elke 3 jaar je scholingen moet doen!
    Wij kunnen zeker zelf laten zien wat het beroep inhoudt, niet alleen het ziekenhuis maar alle zorg, voor mij geldt dan speciaal de wijkverpleging. We hoeven geen applaus, alleen maar erkenning en een fatsoenlijk salaris…….

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.