Blog Barbara: ‘Onze plotselinge heldenstatus’

Barbara voelt zich wat ongemakkelijk bij de plotselinge heldenstatus die haar beroep nu heeft. Ze voelt zich helemaal geen held; ze doet gewoon haar werk.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Op een reclamebord in Den Haag staat een aankondiging voor een applaus voor zorgmedewerkers op 17 maart. De actie #applausvoordezorg ging snel rond op de Nederlandse sociale media. Foto: ANP

Op 17 maart werd massaal gehoor gegeven aan de oproep om een groot applaus te geven aan zorgmedewerkers. Ik moest even slikken toen ik mijn huis uitliep en de hele straat hoorde klappen. Het applaus was ook voor mij. Een tsunami van filmpjes volgden op Facebook, Instagram en Twitter. Alle mensen in de zorg kregen een nationale staande ovatie, prachtig.

Ook zie je overal spandoeken waarop de mensen in de zorg worden bedankt voor hun inzet tijdens deze corona-crisis. Er worden bloemen uitgedeeld aan verpleegkundigen. Kisten met fruit bezorgd als blijk van waardering. Er stond vorige week zelfs een wildvreemde mevrouw aan mijn voordeur (op anderhalve meter afstand) en overhandigde mij een zakje zelfgebakken koekjes “uit respect voor mensen met vitale beroepen”. Ook krijg ik appjes van mensen die mij spontaan hulp in de huishouding aanbieden.

En het moet niet gekker worden maar nu krijgen we bij de supermarkt ook een speciale behandeling. Op vertoon van je badge mag je als zorgmedewerker met voorrang naar binnen. Ik vind het idee heel lief maar ik zie mezelf echt niet met mijn UMC-pas staan zwaaien bij de supermarkt om sneller binnen te komen.

Wat mij betreft gaat dit een stapje te ver. Hoe zit het dan met de mensen die in de bouw werken? Of andere mensen die in deze tijd ‘gewoon’ aan het werk zijn. De buschauffeurs of de supermarktmedewerkers zélf?

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind de waardering die wij krijgen echt heel fijn. Eindelijk, zou ik zeggen. Minister-president Rutte steekt ons openlijk op tv veelvuldig veren in ons achterste. We worden bedankt, bejubeld, op voetstukken geplaatst en worden om de haverklap ‘helden’ genoemd.

Maar ik voel me helemaal geen held. Ik doe gewoon mijn werk. Heel belangrijk werk, dat wel. Door mij een heldenstatus te geven wordt er gesuggereerd dat ik dit werk geheel belangeloos doe. Het maakt me ongemakkelijk. En misschien wil ik wel gewoon de waardering die we allemaal verdienen: een goed salaris, behoud van collega’s, veilige werkomstandigheden en genoeg beschermingsmateriaal.

De onderhandelingen van de cao’s en de langslepende Wet BIG 2 besprekingen zorgden vorig jaar voor veel onrust onder onze beroepsgroep. Er ontstond zelfs een tweedeling in onze ‘verpleegfamilie’. Veel verpleegkundigen voelden zich niet gewaardeerd en aan de kant gezet. Velen verlieten zelfs ons mooie beroep. Uitgeblust en moegestreden.

Deze ‘zomer van 2019’ blijft voor altijd in mijn geheugen gegrift. De coronacrisis komt daar als een klap bovenop. We waren nog niet op adem gekomen van alle onrust. Maar in plaats van instorten en de moed opgeven wordt in tijden van crisis duidelijk waar wij als zorgverleners zo goed in zijn: veerkracht en flexibiliteit. O ja, én positief vooruitkijken.

Het is bewonderenswaardig hoe onze beroepsgroep zich herpakt, de schouders eronder zet, de mouwen opstroopt en aan de slag gaat! Van een tweestrijd is geen sprake meer op de werkvloer. Er heerst saamhorigheid. De ‘verpleegfamilie’ voelt weer compleet.

En wat mij in deze tijd echt tot op het bot ontroert is dat zoveel ex-zorgmedewerkers de weg richting het werkveld weer willen vinden. Welkom terug! Pas goed op elkaar én jezelf want we hebben een lange adem nodig. Laten we elkaars held zijn in deze crisis.

7 REACTIES

  1. Mag ik even hartelijk over mijn nek gaan van deze reacties?
    En nee ik zie mijzelf ook niet als een held. En ja ik doe ook gewoon mijn werk. En vind dat steeds minder normaal!!!
    Wel sta ik persoonlijk in cohort, dus vooraan waar de klappen vallen. Waar de mensen, onze (mijn) patiënten, doodziek zijn, sterven en dan laat ik de lijdensweg ertussen gewoon even weg.
    Elke dienst zijn er nieuwe richtlijnen. Die versoepelen voor het gemak elke dag, het beleid/ de richtlijn ( RIVM).
    Mijn beschermjas? Die kan ik makkelijk nog een keer aan, mijn mondkapje? Is ook herbruikbaar en kan ik langer/ meerdere keren gebruiken. Is gedegradeerd tot een chirurgisch masker. Niet geschikt voor de aerosolen overdraagbaarheid…. Tja is landelijk beleid. En dat moet ik na zo veel lange jaren opeens “geloven”?
    En dan sta ik daar, bij mijn hoestende, kotsende, incontinente patiënten…. Zeker niet op de veilige 1 ½ meter afstand.
    Ik zie de angst, proef de wanhoop. Ervaar de immense eenzaamheid. Van mijn patiënten….
    Ik hoef geen applaus, wil geen dankbaarheid.
    Wel eis ik bescherming, ondersteuning en erkenning d.m.v. een goed en fatsoenlijk salaris. Anders gaan de beterweters even en voor altijd aan het bed staan!

  2. Lees alle reacties
  3. Ik denk er duidelijk anders over. Ik heb als verpleegkundige alleen een administratieve taak thuis. Met mijn gewone werktijden. Mijn partner werkt nog gewoon in de civiele techniek, zijn gewone tijden.
    Andere mensen in mijn omgeving, werkzaam in onderwijs, eigen bedrijf: niemand maakt meer uren.
    Maar de mensen in mijn omgeving die nu werken in het UMC, de wijk, de verslavingszorg: een veer, wat zeg ik, een hele pauw. Continue beschikbaarheid, 24/7. Werkzaam zonder de juiste veiligheidsspullen. Zonder anderhalve meter ruimte.
    Mensen, verpleegkundigen, nemen hun verantwoordelijkheid enorm serieus. Maar worden ook onder druk gezet door de organisatie. Maar zelden heb ik ( na 30 jaar werkervaring in de wijk, in het ziekenhuis en in het onderwijs)een beroepsgroep meegemaakt die nooit weer zou kiezen voor het beroep van verpleegkundige.
    En ik heb oud collega’s gesproken die echt zoveel spanning hebben nu ze dag in dag uit de wijk in moeten. Respect heb ik er voor.

  4. Je neemt de woorden uit mijn mond.. ik doe gewoon mijn werk! Over algemeen zijn zorgmedewerkers nuchtere mensen die het misschien vandaag de dag het drukker hebben dan normaal door de corona crisis. Ik vind het zeker fijn wanneer ons werk eens serieus genomen en gewaardeerd wordt in deze tijd maar waarom gebeurt dit pas op grote schaal als er “paniek” is? En je hoeft ons inderdaad geen veer in onze achterste te blijven steken. De saamhorigheid met collega’s op mijn werk (somatische verpleeghuiszorg) is toegenomen mede door deze crisis. Ik hoop dat deze saamhorigheid nog lang mag blijven hangen in de “verpleegfamilie” ook na het corona gebeuren!

  5. Fff raar en moeilijk dat je onthaald wordt met “”de heldenstatus””.
    Hoe was het nog maar enkele jaren geleden: werden de jaar contractjes van veelal de beginnende beroepsbeoefenaars niet verlengd in de ziekenhuizen. Waren genoeg poppetjes op de dienstlijsten. Was Sappelen om een baantje te vinden. De Overheid/Zorgverzekeraars maakte zich niet zo druk om een goede infrastructuur in zorg en goed opgeleide mensen. En de werkgevers (NVZ) ging er gedwee in mee.
    En de beroepsgroep maakte zich alleen maar druk om MBO en HBO. (vonden zichzelf ook nog Visionair)
    Pfff wat een tijden.
    Hoop dat een ieder leert van deze crisis, en dat we er met allen beter uit komen.

  6. ‘Helden in de frontlinie’. Geef me inderdaad maar een kotsbakje, zeker als een politicus dat zegt van een partij die nooit wat heeft gedaan voor ons. En ik ben geen soldaat hoor. Ik doe gewoon mijn werk. Ik hoef geen applaus of tijd voor mijn boodschappen….er zijn nog steeds tal van mensen die net zo keihard werken nederland draaiende te houden (internet, schoonmaak, voeding, afval, enz enz enz)

    En inderdaad, ik werk dan nu in het ziekenhuis, ik heb in bijna alle sectoren gewerkt en mijn hart gaat uit naar mijn collega’s in de gehandicaptenzorg of verpleeghuis waar het broodnodige bezoek niet mag komen of de thuiszorg waar ze gevraagd worden de mondkapjes te recyclen😭

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.