Blog Cagla: ‘De wijkverpleging: steunkousje aan, steunkousje uit?’

Cagla vindt het jammer dat er onder haar medestudenten zoveel vooroordelen heersen over werken in de wijk.
wijkverpleging
De verpleegkundige op deze foto is niet Cagla, maar een model. (Foto: Arno Massee)

Op zoek naar mijn lokaal haast ik de schoolgangen door. Die vijf minuten extra mijn ogen dicht werden al gauw vijfentwintig. En tsja, toen kwam ik te laat. Al wachtend op de lift hoor ik twee medestudenten praten over hun aankomende stages. ‘Stage lopen in de thuiszorg, man wat lijkt dat mij vreselijk! Wat kan je daar nou leren?’ zegt de een. In de tussentijd komt de lift aan en we stappen tegelijk in. ‘Ik weet het, steunkousje aan, steunkousje af, dat wordt nog een interessant,’ antwoordt de ander sarcastisch.

Aangekomen op de tweede etage stappen mijn studiegenoten uit. Ik denk nog eens na over hun gesprek. Wanneer is die aversie tegen de zorg in de wijk ontstaan? Vooral nu, wanneer cliënten bijna gedwongen worden langer thuis te blijven wonen en zij die aandacht en gezelschap juist nodig hebben? ‘Steunkousje aan, steunkousje af.’ Het herhaalt zich in mijn gedachten.

Zelf heb ik ook voornamelijk ziekenhuisstages gehad, maar weet daardoor in welke condities sommige patiënten weer naar huis gaan. De thuiszorg is zoveel meer is dan steunkousje aan, steunkousje af. Zo zag ik bijvoorbeeld een emotionele oma, moeder, maar ook zus die net twee borstamputaties achter de rug had vanwege die rotziekte kanker. Zij verloor voor haar gevoel een stukje vrouwelijkheid, en een stuk waarmee zij haar dochters groot bracht. Ze is zo bang de ziekte aan diezelfde dochters over te dragen. Ze zit in de put, maar met twee drains in de borsten en een uitgebreid wondbehandelplan sturen we haar naar huis met thuiszorg.

Een jonge man van 38. Net papa geworden van een tweeling. Net te horen gekregen dat hij niet lang meer te leven heeft. Cystic fibrosis is de boosdoener. De donorlong heeft te lang op zich laten wachten, hij krijgt te horen dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij wilt graag naar huis, zijn laatste momenten doorbrengen met zijn tweeling en zijn lieve echtgenote. Maar hij is zo benauwd en hij heeft zoveel pijn. Het gespecialiseerde thuiszorgteam wordt ingeschakeld. Met pijnpompen en zuurstoftanks sturen we hem naar huis. En ook hier is de emotionele lading groot. Misschien zelfs te groot om te benoemen.

Goed, jullie snappen het punt wel. Wat ik wil zeggen is: laat je verrassen tijdens je opleiding. Zie zoveel mogelijk plaatsen waar je als verpleegkundige kan werken. Niet iedere cliënt zal jou onthouden, maar andersom ook niet. Wel zullen ze onthouden wie die lieve jongedame of jongeheer was die de tijd nam om tijdens een hectische dienst toch een kopje koffie te drinken met ze. Sta ervoor open. Het is echt de moeite waard.

11 REACTIES

  1. Het is vaak uit onwetendheid, dat studenten een oordeel hebben over een bepaalde tak van sport..
    Ikzelf werk bij kinderen thuis als zzp er. Allen kinderen met bv tracheostoma, beademing. Kinderen met Cvl, pac, dat gebeurt ook in de thuissituatie, én op school. Terminaal zieke kinderen met dormicum/morfinepompen die thuis willen overlijden.
    Veel voorbehouden handelingen. Nog geen steunkous gezien!

  2. Lees alle reacties
  3. Bijna 8 jaar wijkzorg gedaan als verzorgende nivo 3 en uiteraard ook kousje uit en aan.
    Maar je doet zoveel meer voor de mensen en hun Fam. Het sociale aspect is toch ook een onderdeel van jou zorg en daaruit voortkomend kun je iedereen ook begeleiden naar gezamelijke zorg incl. mantelzorg.
    Her is zo fijn om te doen.
    Helaas heeft mijn werkgever met nivo 3 zonder IG, aangegeven dat ik de wijk niet meer in mag. Zo jammer, mis dit echt.
    Dames van de zorg, ga ervoor in de wijk, je kunt zoveel meer voor je medemens in de zorg.

  4. Er is niets (nou ja, niets….) zo leuk, interessant en leerzaam als het werken in de wijk. Er wordt een appel gedaan op je zelfstandigheid, flexibiliteit en improvisatievermogen als tijdens het werken bij de cliënt thuis!
    Zo verschrikkelijk leuk en dynamisch. Ik zou zeggen: weg met die vooroordelen en húp, de wijk in. Daar leer je nog eens wat!

  5. Blij dat je dit in je blog aangeeft Cagla! Na alle werkvelden binnen de verpleging te hebben meegemaakt, werk ik nu al een hele tijd ‘in de wijk’ waarvan de laatste 6 jaar bij Buurtzorg.
    Hier ben je als ‘regieverpleegkundige’ écht op je plek: je bent de spil in het web en een brede kennis van ziektebeelden is noodzakelijk. Klinisch redeneren is heel belangrijk: je hebt tenslotte geen arsenaal aan collega’s en artsen waar je even mee kunt sparren als je een cliënt beroerd aantreft.
    Enne… laten we het woord ‘thuiszorg’ nu eens over aan de (zeer gewaardeerde) collega’s die het poetsen van het huis op zich nemen en het extramurale veld weer ‘wijkverpleging’ gaan noemen!

    • Volledig mee eens, de Vries. Niets is zo leuk en afwisselend als de wijkverpleging. Terecht dat we zo heten….je noemt een verpleegkundige in het ziekenhuis toch ook geen ziekenhuiszorg.
      De wijkverpleging is zo divers en daar ben jij als zorgverlener de spil in. Eigen regie bij de cliënt en zelfstandigheid in handelen bij de zorgverlener, wat wil je nou nog meer….Ook bij alle andere organisaties dan buurtzorg heb jij de regie en organiseer jij alles rondom de cliënt…heerlijk!

  6. In ’95 in de thuiszorg begonnen. Daarna 1 jaar in een verpleeghuis gewerkt en daarna 8,5 jaar in een woonzorg- centrum. Sinds 1 maand weer terug op het “oude” nest. Lekker de wijk weer in. Hoezo altijd het zelfde? Ik werk met zoveel verschillende zorgvragers en diverse ziektebeelden, ik wil niet anders meer. Mijn hart ligt bij de thuiszorg!

  7. Ik heb jaren lang ervaring zowel in verschillende afdelingen net zoals somatisch, revalidatie en psychogeriatrie als in de thuiszorg.
    In de thuiszorg heb veel meer verpleegtechnische handelingen zelfstandig uitgevoerd. Daarom raad ik stagiaires aan om in de thuiszorg stage te gaan lopen. Daar leren ze in korte termijn veel verpleegtechnische handelingen uit te voeren.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.