Blog Hugo: ‘De deskundigheid van de casemanager’

Komende zomer moet duidelijkheid ontstaan over vorm en inhoud van het vernieuwde casemanagement dementie. Een mooie kans om deskundigheid in de omgang met dementie te emanciperen, aldus Hugo.
dementie.jpg

‘De casemanager een enorme steun?’ Mantelzorger Ronald Wiebes kijkt bedenkelijk. ‘Niet echt’, antwoordt hij ten slotte. ‘Maar als er wat gedaan moet worden, een briefje waar een handtekening onder moet, dan doet ze dat prima. Ze wil wel, maar ze mist de knowhow.’

Bovenstaand citaat is afkomstig uit de rapportage van de Dementie Verhalenbank* die we onlangs hebben aangeleverd bij het Ministerie. De onderzoekers, waaronder ikzelf, spraken uitgebreid met ruim honderd mantelzorgers, professionals en mensen met dementie over leven met de ziekte thuis. De casemanager kwam veelvuldig aan bod. De woorden van Wiebes – zijn echtgenote lijdt aan Alzheimer – zijn helaas behoorlijk representatief voor het beeld dat uit de gesprekken naar voren kwam.

De casemanager is uitstekend in het organiseren van zorg. Als het gaat om psychosociale ondersteuning van mensen met dementie en hun naasten komt ze minder goed uit de verf. Er is, aldus de mantelzorgers, te weinig contact om een goede band op te bouwen. Kennis over de omgang met dementie ontbreekt nogal eens. En juist daar is grote behoefte aan: een vertrouwenspersoon met wie je kunt praten over alle veranderingen waarmee je als patiënt of mantelzorger geconfronteerd wordt. Iemand die je nuttige adviezen geeft in de omgang met dementie, die je op weg helpt van het leven weer iets te maken.

Zie ook: Deze zomer duidelijkheid over casemanagement dementie 

Wat een aantal casemanagers ontbeert zien mantelzorgers opvallend genoeg wel terug bij medewerkers van de thuiszorg: kennis en kunde in de omgang met dementie. ‘Anneke doet het uitstekend’, vertelt Dennis Francken in ons Verhalenbankrapport over de verzorgende van zijn vrouw. ‘Ze heeft overwicht, maar geeft mijn vrouw toch het gevoel dat ze autonomie heeft. Ze beweegt mee en weet het zo te brengen dat het lijkt alsof de zorg in overleg gaat. Ondertussen krijgt ze alles voor elkaar. Een natuurtalent, daar ben ik gewoon jaloers op.’

Francken is complimenteus, maar toch wringt er iets in zijn formulering. Dat zit hem in het begrip ‘natuurtalent’. Anneke is in de ogen van Francken geen deskundige in de klassieke zin van het woord. Ze heeft geen vak geleerd. Het zijn haar persoonlijke eigenschappen die maken dat ze haar werk uitstekend doet.

Er zijn veel mantelzorgers die op deze wijze praten over medewerkers van de thuiszorg. Het zijn allemaal ‘superlieve meiden’ die ‘het gewoon in zich hebben’. Het doet mij pijn als ik dat lees. Waarom wordt deskundigheid niet gewoon herkend als deskundigheid? Het heeft, zo vrees ik, met status en aanzien te maken. Iemand die de billen wast van mensen met dementie kan in de ogen van de gemiddelde Nederlander onmogelijk goed opgeleid zijn.

Komende zomer moet duidelijkheid ontstaan over vorm en inhoud van het vernieuwde casemanagement. Een mooie kans om deskundigheid in de omgang met dementie te emanciperen. Wie te weinig kennis en ervaring heeft met de doelgroep zou eigenlijk geen casemanager mogen zijn. Behoeften van mensen met dementie en hun mantelzorgers dienen leidend te zijn. Als dat betekent dat vooral mensen met een verzorgende achtergrond in aanmerking komen, dan is dat maar zo.

*Het rapport van de dementieverhalenbank wordt deze zomer openbaar gemaakt. 

3 REACTIES

  1. Beste Hugo,
    wat een herkenbare blog! Wat zou het een prachtige oplossing zijn als deze 'casemanagers' weer gewoon in de wijk zouden gaan werken; samen met hun andere collega's. Zo kunnen we van elkaar leren. Zo doen wij het al jaren bij Buurtzorg: de 'praktijk' zorgverleners en de meer 'theoretische' scherpen elkaar voortdurend.

  2. Lees alle reacties
  3. Intressante achtergrond informatie die ik in t artikel mis, is om te weten wie/welke beroepsgroep hier in deze verhalen de casemamagers waren. Wanneer t ontbreekt aan know how, affiniteit en de mogelijkheid een relatie op te bouwen, lijkt me dat een reden om een gespecialiseerd casemanger dementie vanaf t prille begin in te zetten. MET EN NAAST de wijkverpleegkundige en verzorgende in de wijk. Zo vergroot je kennis en kunde en werk je naar verbetering kwaliteit van leven voor client en mantelzorger.

  4. Een wijkverpleegkundige of thuiszorg wordt ingezet als er zorg nodig is. Heel vaak red de persoon met dementie het nog goed zelf met ondersteuning van de mantelzorger. Als casemanager ben je er voor cliënt én systeem. Kennis van het ziektebeeld en de mogelijke gevolgen moet je wel hebben, maar daarnaast is kennis van de persoon om wie het gaat, creativiteit,humor en vooral het vermogen om een relatie op te bouwen erg belangrijk. Naar mijn idee is het een vak dat je moet passen.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.