Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties7

Blog Hugo: ‘De noodklok heeft lang genoeg geluid: tijd voor rebellie’

Al 10 jaar lang worden keer op keer de problemen in de zorg aangekaart. Heeft dat geholpen? Nee, zegt Hugo. Werkdruk, tekorten en registratielast zijn alleen maar toegenomen. En covid-19 is een blijvertje. Collega's, sta op!
Rode wekker omhoog gehouden door twee handen.
De tijd tikt gestaag door, en ondertussen worden de problemen in de zorg niet opgelost. (Foto Unsplash)

Van horecaondernemers tot filosofen, ze roepen het tegenwoordig allemaal: ‘investeer toch in verpleegkundigen!’

Zou het kwartje eindelijk vallen bij politici, bestuurders en zorgverzekeraars? Ik geloof daar niet meer in. Niet zomaar. Al ruim 10 jaar wordt de noodklok geluid over de werkdruk van verpleegkundigen en de bureaucratie waarmee wij zijn opgezadeld.

In 2010 signaleert Nivel in een onderzoeksrapport dat verpleegkundigen gebukt gaan onder onderbezetting en toenemende registratielast. In hetzelfde jaar opent vakbond NU’91 voor de tweede keer een zomermeldpunt. Er hoeven maar een handvol collega’s op vakantie te gaan of een verantwoorde bezetting in de ziekenhuizen is niet meer rond te krijgen.

Vooral in de ouderenzorg hangt dan al enige tijd een crisissfeer. In 2012 vertelt een specialist ouderengeneeskunde in het programma Kassa dat steeds meer verpleegkundige taken door verzorgenden worden gedaan. Verpleegkundigen zijn er nauwelijks nog.

Meer efficiëntie is het antwoord. Zorgverzekeraars komen met toenemende registratie-eisen. ‘Dat is noodzakelijk en leidt tot betere zorg’, aldus een ziekenhuisdirecteur op de website van de Correspondent. Hij moet wel verpleegkundigen ontslaan om meer administratief personeel aan te kunnen nemen, dat is de andere kant van de medaille. We schrijven 2015.

In 2016 gaat de aandacht vooral uit naar de wijkverpleging en gespecialiseerde collega’s. ‘Er is een zorgwekkend tekort aan hoogopgeleide verpleegkundigen’ waarschuwt Francis Bolle van V&VN in het Algemeen Dagblad. Ondertussen dendert de vergrijzing voort. Met steeds minder mensen zorgen we voor steeds meer patiënten.

Houden we dat vol? Eigenlijk niet. ‘Hoge werkdruk heeft invloed op de gezondheid van ruim driekwart van de verpleegkundigen’, meldt Hart van Nederland in oktober 2017. In lijn met dit bericht laat Medisch Contact een paar maanden later de alarmbellen afgaan: ziekenhuizen sluiten noodzakelijke afdelingen vanwege een tekort aan verpleegkundigen. Vooral de intensive care en de spoedeisende hulp kampen met een onhoudbaar personeelstekort.

De griepgolf van 2018? De berichtgeving doet denken aan een covid-epidemie light. Opnamestops, uitgestelde operaties, ambulances die op zoek zijn naar een spoedeisende hulp die nog wel open is, overvolle IC’s en heel veel zieke verpleegkundigen. ‘De griepepidemie heeft duidelijk gemaakt dat de spoedzorg kwetsbaar is’ verklaart een woordvoerder van het Acute Zorg Netwerk. Nogal een understatement. En toen moest de echte crisis dus nog beginnen.

10 jaar de noodklok. Geholpen heeft het niet. Werkdruk, tekorten en registratielast zijn alleen maar toegenomen. Covid is een blijvertje. De vergrijzing is nog lang niet op haar hoogtepunt. Reageren doen we vooralsnog in stilte en individueel. Als de kans zich aandient verlaten we de zorg, terwijl luide collectieve actie hard nodig is om ons mooie vak te redden. Beroepsorganisatie V&VN zou wat dat betreft het voortouw moeten nemen. Maar de noodklok mag definitief bij het grofvuil. Het is tijd voor rebellie.

Meer Hugo lezen?
De vorige blog van Hugo is meer dan 100.000 keer gelezen: ‘Artsen hebben een probleem’, zegt Jinek, ‘ik praat erover met een verpleegkundige’.

 

7 REACTIES

  1. Hans,
    Sjalom!
    Sinds 1979 weten we dat er personeelstekort is. Toen liepen verplegenden (later ‘’gepromoveerd’’ tot verpleegkundigen) de straat op en riepen: Meer handen aan het bed. Dat waren bestuurders en Den Haag echt niet van plan. Tien jaar Verplegenden en Verzorgenden In Opstand en ook dit varkentje werd door bestuurders en Den Haag vakkundig gewassen. Mensen zonder macht daar hebben machthebbers nu eenmaal niets mee, dat lijkt me toch een open deur. Hoeveel acties, protestbijeenkomsten zijn er gehouden, met welk concreet resultaat? Hoeveel beroepsverenigingen en vakbonden van verpleegkundigen en verzorgenden zijn er en daar weten machthebbers handig gebruik van te maken. Een zwakke en sterk verdeelde beroepsgroep is gewoon prooi voor machthebbers. Het is verpleegkundigen en verzorgenden nog nooit gelukt om gezamenlijk en eensgezind een eisen pakket samen te stellen en een strategie te ontwikkelen om deze vervolgens af te dwingen. Dat zegt wel het nodige over deze beroepsgroep. V&VN zou het voortouw dienen te nemen om tot rebellie over te gaan. Zeker vergeten de dappere taal die de toenmalige voorzitter mevrouw Kaljouw uitsloeg, echt heel wat jaren meer geleden dan tien jaar, namelijk in 2008: Wij zijn verpleegkundigen en verzorgenden, wij zien dat de zorg achteruit gaat, wij weten wat onze patiënten, cliënten, bewoners nodig hebben. Wij zijn met velen en Nederland zal, weten dat wij er zijn, Er zal naar ons geluisterd moeten worden, want wij zijn met VELEN. We zien n u in 2021 wat er van deze dappere taal terecht gekomen is. Ik geloof helemaal niet in de door u voorgestelde rebellie.
    Ik geloof in dat alle beroepsverenigingen en vakbonden van verpleegkundigen en verzorgenden gezamenlijk en eensgezind optrekken er het nodige bereikt kan worden. Gezamenlijk een eisenpakket opstellen en deze gaan afdwingen. Eisen genoeg: Wat te denken van: eindelijk eens afschaffen van compleet onzinnig registreren; eindelijk eens doorlopende scholing en begeleiding voor verpleegkundigen en verzorgenden van een hoog kwalitatief niveau, eindelijk eens medezeggenschap met mede beslissingsrecht, eindelijk eens een behoorlijke salarisverhoging en goede loopbaanontwikkeling.
    Hetgeen u allemaal opsomt heb ik al tot vervelens toe gehoord. Het is begonnen in 1979 toen verplegenden en verzorgenden de straat op renden. Nu veertig jaren later is er in wezen nauwelijks iets verandert en dan verbazen dat het ziekteverzuim zo hoog en dat veel leerling verpleegkundigen en verzorgenden echt niet aan een dood paard gaan trekken en hard weg rennen. In sommige zorginstellingen is het ziekteverzuim opgelopen tot 13% en de uitstroom op menig i.c. afdeling hoger dan de instroomziekenhuizen. Al die jaren heeft V&VN een beleid kunnen ontwikkelen om dit rampzalig gebeuren te stoppen hoewel zij intensief en constructief samenwerkt met andere beroepsverenigingen en vakbonden van verpleegkundigen en verzorgenden, bestuurders van zorginstellingen, politieke partijen en bewindspersonen en zorgverzekeraars. Er wordt al jaren intensief en constructief samengewerkt en zie het resultaat.
    Ik hoop oprecht dat uw oproep tot rebellie tot een gewenst resultaat leidt, al geloof ik er zelf niet in.

  2. Lees alle reacties
    • Lees alle reacties
    • `Je hebt zeker een punt, als straatvuil behandeld te worden is misselijk makend. Maar al decennia als beroepsgeroep met je laten spelen en dollen door machthebbers vind ik persoonlijk ook misselijkmakend. Wat ik mis is in uw reactie hoe het toch komt dat er al decennia met deze beroepsgroep gespeeld en gedold kan worden door machthebbers? Het is ronduit beschamend dat de centraal staande patienten, clienten, bewoners al decennia nodeloos lijden omdat (leerling) verpleegkundigen en verzorgenden hun beroep niet op professionele wijze kunnen uitoefenen en verpleegkundigen en verzorgenden dit alles maar laten welgevallen. Werkelijk onbegrijpelijk!

    • Helemaal mee eens Hugo, maar ik heb het opgegeven, heb na dertig jaar in de zorg het vak verlaten. In plaats van voor patiënten te zorgen, wat ik heel goed kan als stapelaar van niveau drie naar vier naar vijf, ben je vooral bezig om hokjes aan te vinken voor de protocollen en de zorgverzekeraars.

      • Dat is echt heel erg. En ik betreur het ook heel erg dat beroepsverenigingen en vakbonden van verpleegkundigen en verzorgenden dit alles maar toelaten. Het maakt ook duidelijk hoe honderdduizenden verpleegkundigen en verzorgenden niet in staat zijn voor hun beroep op te komen, maar dat is een teer punt. Dat het zover is kunnen komen als nu is mede te danken aan verpleegkundigen en verzorgenden zelf , alleen dat hardop zeggen is vloeken in de kerk. De beroepsverenigingen en vakbonden van verpleegkundigen en verzorgenden laten verpleegkundigen en verzorgenden in de steek. Lijkt mij een open deur. De oproep tot rebellie, zo vrees ik wordt een faliekante mislukking al hoop ik van niet. . .

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.