Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties6

Blog Hugo: ‘Mensen moeten wennen aan onze nieuwe status, vooral wijzelf’

De afgelopen twee jaar werd duidelijk dat niemand om verpleegkundigen heen kan. Hugo vraagt zijn collega's: 'Wat wil je concreet veranderen?' Voel je verantwoordelijk.
Verpleegkundige kijkt uit het raam.
Je bent moe door de coronacrisis, maar juist nu is het moment om je uit te spreken over wat volgens jou beter kan in de zorg. Foto Arno Massee

Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven. Misschien heb je die zin wel eens vol enthousiasme uitgesproken tegen jezelf of iemand anders. Alsof vandaag, na het tandenpoetsen, een compleet nieuw leven binnen handbereik ligt.

Voor de meesten is het natuurlijk een flauw cliché. Juist omdat het zo ingewikkeld is om dingen anders te doen dan gisteren. Omdat het ingewikkeld is om anders te zijn dan gisteren. Zelfs als omstandigheden je dwingen tot verandering vinden ze niet vanzelf plaats. Denk maar aan je COPD-patiënt die blijft roken ondanks de invaliderende longziekte.

Voor ons, verpleegkundigen, is er de afgelopen 2 jaar veel veranderd. We zijn plots de belangrijkste beroepsgroep van Nederland. Als ik dit schrijf zijn ’s avonds de restaurants dicht en mag er niet gesport worden. Dat komt door ons. Wij zijn er niet, althans, we zijn met te weinig. Wie had dat 2 jaar terug kunnen bedenken?

Mensen moeten wennen aan onze nieuwe status. Journalisten bijvoorbeeld. Jacek Magala, woordvoerder van V&VN, schreef in een kritisch essay hoe moeilijk het is om verpleegkundigen als volwaardige professionals neer te zetten in de media. Artsen mogen aan tafel zitten bij Jinek en Op1. Maar nieuwsredacties zien verpleegkundigen nog altijd het liefst in beeld terwijl ze in uniform een bed opmaken. Geleidelijk komt daar verandering in, juist omdat wij als beroepsgroep laten weten dat het anders moet.

Artsen zien inmiddels ook in dat niet zij, maar vooral verpleegkundigen het fundament onder de zorgsector zijn. In een open brief pleiten 2 Vlaamse intensivisten zelfs voor een salarisverhoging van maar liefst 25% voor hun verpleegkundige collega’s. Bij iedereen dringt de urgentie door dat verpleegkundigen ontzettend belangrijk zijn.

Bij iedereen? Degenen die nog het meest moeten wennen aan de nieuwe status zijn wijzelf. We hebben inmiddels alle mogelijkheden iets te doen aan onze werkomstandigheden en de aantrekkelijkheid van ons vakgebied.

Toch is er nog weinig veranderd. De restaurants zijn ’s avonds gesloten, maar wij vullen nog altijd braaf de vele afvinklijstjes in waar we zo ontzettend van balen. We hopen, als vanouds, dat anderen dit voor ons gaan oplossen. Maar zo werkt het niet. Wij zijn nu een belangrijke beroepsgroep en dat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Wat willen we concreet?

Vandaag is de eerste werkdag van de rest van je leven. Begin gewoon eens met inventariseren. Wat doe je allemaal dat niet noodzakelijk is? Welke taken zijn eigenlijk niet- verpleegkundig? En wat zou jou verder helpen om je werk goed en prettig te kunnen doen?

Stem het af in je team, betrek leidinggevenden, kom met een plan en vul het met z’n allen op een nieuwe manier in. Moeilijk? Natuurlijk. Maar bedenk dat er ook zat COPD-patiënten zijn die wél zijn gestopt met roken.

6 REACTIES

  1. Als gespecialiseerd vpk in fwg 55 qua salaris in vergelijking met veel collega’s niets te klagen. Toch ga je met dergelijke functieschalen geen jeugd werven, paramedici starten bijna altijd na 4 jaar opleiding in deze functiegroep, vpk moeten er specialisaties voor volgen. Salaris lijkt bijna een taboeonderwerp. Er zal toch echt verandering nodig zijn op dat vlak, anders blijft dweilen met de kraan open.

  2. Lees alle reacties
  3. Heel mooi dat we meer gezien worden, aan tafel mogen meepraten en soms de waardering krijgen die we absoluut verdienen.
    Willen we echt gaan voor verandering dan moeten we eerst een eigen CAO krijgen, dat moet het doel van 2022 worden. Dan kan het verpleegkundig beroep meer status krijgen en eisen stellen. Verpleegkundige zijn is een aparte beroepsgroep en daar moeten we nu voor vechten, zonder dat anderen daar op meeliften. Juist dan kunnen we ons beroep aantrekkelijker maken voor nieuwe leerlingen en stagiaires.

  4. Het is een mooie bijkomstigheid van Covid-19 dat het verpleegkundig beroep zich wat meer heeft kunnen profileren in de maatschappij. Gezondheid stond al op punt 1 van wat de burger het belangrijkst vond in het leven maar instandhouding ervan en met name de rol van verpleegkundigen daarin is jaren onderbelicht geweest. Daar is overigens de beroepsgroep mede debet aan geweest.
    ‘Lijstjes invullen ’ is niet zaligmakend is geen doel op zich maar een middel om. De term ‘lijstjes’ doet geen recht de gedachte dat het om data gaat. En data zijn we als verpleegkundig beroep nodig om de zorg eenduidig, ‘evidence based’ te maken, te evalueren en de zorg naar een proces van continue verbetering te brengen. ‘Lijstjes invullen’ is een dus intrinsiek onderdeel van je beroepsmatig handelen, van je kennis en kunde en geen overbodige last waarvan je als verpleegkundige maar af moet.

  5. Dit artikel had ook 40 jaar geleden geschreven kunnen worden (ik werkte toen als verpleegkundige in het Radboudziekenhuis). In al die tijd dus nog te weinig veranderd.
    Veel gemiste kansen en te betreuren is dat de V&VN zich niet keihard heeft gemaakt voor al onze verpleegkundigen en verzorgenden.
    Mbt het artikel https://www.villamedia.nl/artikel/hoe-de-journalistiek-haar-plicht-verzaakt-in-coronatijd , de titel zou net zo goed kunnen zijn: Hoe V&VN haar plicht veroorzaakt in coronatijd
    Hopelijk gaat de V&VN eens hard aan de weg timmeren.

    • Zal nooit veranderen ben ik bang .. Simpelweg omdat vrplk/vrzgd niet consistent zijn en alle 300.000 een eigen mening moeten hebben. Als het enigszins kan zetten we een collega nog het liefst en plein public op hun nummer ..
      Beroepsvertegenwoordigers die roepen 20-30 jaar ervaring te hebben en het klappen van de zweep kennen maar volgens CV 15-25 jaar leidinggevenden zijn kan ik niet serieus nemen. Salaris vergelijken met andere beroepsgroepen vinden we niet terecht maar dat vervolgens binnen onze beroepsgroep de ene zich beter vind dan de ander accepteren we. Hoezo EBP .. al sinds jaar en dag zie ik dat iedereen het toch op zijn/haar eigen manier doet of dit op laat leggen. Liefdewerk oud papier, met je hart en dat soort superlatieven bezigen we liever dan de barricades op ..
      Een revolutie zoals destijds de VVIO maar dan wel doorpakken en niet stoppen na een paar centjes extra, het draait om veel meer, heel veel meer ..

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.