Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties14

Blog Hugo: ‘Wat boeren kunnen, kunnen verpleegkundigen ook’

Terwijl verpleegkundigen buiten het zicht van de camera alle ballen in de lucht proberen te houden – wat niet lukt – was de blik van Nederland deze zomer gericht op de boeren. Ook zij vechten voor hun bestaansrecht, en zijn daar wél succesvol in. Wat kunnen we van hen leren?
‘Overal tref je boerenzakdoeken en omgekeerde Nederlandse vlaggen. En iedereen weet waar deze symbolen voor staan. Het is slim bedacht.’ Foto ANP/Erald van der Aa

Iedereen weet wat de boeren willen: de stikstofregels van tafel. Wat willen wij precies? Minder werkdruk? Meer salaris? Wat is de kern van ons probleem? Welke tastbare verandering leidt tot een wenselijke situatie? Als we dat als beroepsgroep helder krijgen, zijn we een heel eind.

Wie door Nederland reist ontkomt er niet aan: overal tref je boerenzakdoeken en omgekeerde Nederlandse vlaggen. En iedereen weet waar deze symbolen voor staan. Het is slim bedacht: het leidt je aandacht telkens naar het probleem en maakt zichtbaar dat boeren veel steun genieten.

Nederland telt 220.000 verpleegkundigen. Ook wij zijn prima in staat om onze landgenoten continu te confronteren met de huidige ineenstorting van de zorg. Welk symbool is daarvoor geschikt? Bedenk vooral iets dat sympathisanten ook kunnen gebruiken. Het zijn immers niet alleen boeren die een zakdoek aan hun auto knopen.

Boeren zijn op zichzelf óók een symbool. Ze staan voor het Nederland van vroeger. Het overzichtelijke plattelandsleven, waar iedereen elkaar kent en mensen bereid zijn elkaar te helpen. Die identiteit wordt versterkt door een heldere tegenpool: de progressieve, stedelijke elite, die er zogenaamd alles aan doet om het traditionele Nederland om zeep te helpen.

Dat boeren een zichtbare vijand hebben helpt hen enorm. Niemand had van Roodkapje gehoord als er niet ook een wolf was. En wat is Ajax zonder PSV? Ook verpleegkundigen hebben een heldere identiteit en (dus) een vijand nodig. Waar staan wij voor? En wie staat ons doel in de weg?

Waar we nog het meest van kunnen leren is de daadkracht van boeren. Of ze nu een snelweg blokkeren of een distributiecentrum, ze krijgen het gezamenlijk voor elkaar. Een groot deel van de steun schuilt daarin: de eensgezindheid, volhardendheid en het succes is aantrekkelijk. Mensen associëren zich graag met de kleine David die de machtige Goliath aan het wankelen brengt.

En dan hebben ze ook nog eens een woordvoeder met de juiste provinciale uitstraling. Caroline van der Plas is vrijwel dagelijks op TV om het standpunt van de boeren uit te dragen. Haar politieke partij, de BoerBurgerBeweging, zit de VVD in de peilingen inmiddels op de hielen.

We hoeven niet één op één het recept van de boeren over te nemen, maar de ingrediënten die ze gebruiken zouden ons wel moeten inspireren tot een smaakvol gerecht. Toon daadkracht als beroepsgroep en wees volhardend. Wat boeren kunnen, kunnen verpleegkundigen ook.

 Dit is de laatste column van Hugo voor Nursing. Lees ook zijn afscheidsinterview: ‘Ik ben de collega’s die wel in mij geloofden nog steeds dankbaar’ 

14 REACTIES

  1. Ik ben het met alle reacties hierboven eens, we zitten allemaal vast aan ons zorghart en kunnen onze zorgvragers niet in de steek laten.
    Het erge van alles is dat door toedoen van managers niet 1 maar meerdere hun zakken vullen met het geld wat ze krijgen van de zorgverzekeraars. Er wordt op personeel en op eten en drinken bezuinigd. Er wordt niet gekeken wat nodig is in bv een verzorgingshuis voor de BEWONERS.
    Warme zorg en aandacht en goed eten en niet die slappe smakeloze hap die ze krijgen. Als er meer personeel is , is er al veel opgelost.
    Ook het onredelijke van het roosteren en het overwerken en het niet op mogen nemen van je uren of waar ineens uren verdwijnen. Dit zijn een van de redenen dat de verzorgingshuizen leeglopen van personeel. Dat velen ZZPer worden is omdat ze aandacht willen geven aan de zorgvrager. Dat ze hun tijden kunnen indelen om dat te kunnen doen wat ze graag willen. En op vakantie kunnen gaan wanneer ze willen. En natuurlijk hou je rekening met je team als je daarin werkt…..
    Vroeger had je vaste dagen en viel je in als er een zieke was of vakantie of wat dan ook. Nu bellen ze je iedere dag of je wil komen werken. Heel ongezond en onrustig.
    Er wordt ook gezegd dat de ZZPers duur zijn. Hoezo? wij moeten voor ons pensioen zorgen en vakantie geld en ziekte geld en hebben alle verzekeringen en scholingen en alles wat de regering maar bedenkt om het ons moeilijker te maken. Alles kost geld en wordt steeds duurder. Daar wordt niet naar gekeken. Bemiddelingsbureaus (de goede na gelaten ) kunnen opstarten zonder papieren en en steken de helft van het geld van de zorgverzekeraar waar ze ons van betalen in hun zak. Maar wij ZZPer krijgen de schuld dat we zo duur zijn. Maar we zijn er wel om de diensten in te vullen waar zo hard zorg nodig is. Wij werken met heel veel liefde en plezier maar het is ook heel zwaar werk, lichamelijk en mentaal. De verhoudingen zijn zeer scheef gegroeid en daar moet eens naar gekeken worden. Ik hoor om me heen dat er heel veel mensen niet meer terug gaan in de zorg als dit zo blijft. Dus het probleem wordt alleen maar groter. En wie zijn de dupe? De zorgvragers. Het is te erg voor woorden. Ik weet ook niet hoe we van ons moeten laten horen. De regering luistert niet en hoort alleen mensen die achter een bureau zitten en van niets weten. Ik denk dat er een paar goede gesprekken moeten komen met de gemeenten de de zorgverzekeraars, die moeten betalen en die moeten er ook voor kunnen zorgen dat er meer naar de zorgverleners omgekeken moet worden. Want het kost hun nog meer geld als wij ook ziek worden omdat we gewoon niet meer kunnen.
    En ik zou bij alle vlagen van de boeren ook een vlag van de zorg hangen. Eigenlijk een ergernis vlag voor de regering. En wij bij ons huis een vlag zodat iedereen kan zien waar de liefdevolle harten voor de zorg wonen.

  2. Lees alle reacties
  3. Helaas hebben wij zorgplicht! Dat betekent dat wij altijd, hoe dan ook verplicht zorg moeten leveren en patienten/clienten/bewoners niet aan hun lot over mogen laten en Nederland dus niet stop kunnen zetten.
    Vele andere beroepsgroepen kunnen dat wel doen.
    Maar stel je eens voor dat je de hele dag in je bed moet blijven liggen omdat je tgv lichamelijke en/of geeestelijke beperkingen je bed niet uit kunt, je in je eigen vuil moet blijven liggen tot de volgende dag, die dag dus ook niets te eten krijgt, geen medicijnen krijgt want je kunt je bed niet uit, hierdoor decubitus ontwikkeld met alle gevolgen dien.
    Goed, wie is daarvoor verantwoordelijk? Juist, onze beroepsgroep!
    Kan dat? Nee!

  4. Ook ik sluit mij aan bij bovenstaande. Heel goed omschreven.
    In het lager onderwijs sturen ze de leerlingen naar huis en alle ouders hebben begrip!! Onderwijskrachten krijgen er geld bij.
    De boeren blokkeren de wegen en heel Nederland loopt vast. Gevolg iedereen zit weer aan tafel te praten.
    De treinconducteuren staken, er rijdt geen trein, heel Nederland kan niet met goed fatsoen op reis en vervolgens komen ze een stap verder.
    Als wij met z’n allen ons werk neerleggen ontstaan er hele grote problemen. Er zijn patienten/clienten/bewoners die zonder onze hulp hun bed niet uit kunnen en in sommige gevallen zal het zelfs levens gaan kosten. Kortom…onmogelijk dus! Bijna het hele land zal zich uitspreken, er zal zelfs ook schande van gesproken worden, als we het zover zouden laten komen, sterker we zouden ons moeten verantwoorden voor de rechter.
    Hier heeft de regering ons nu net….die verpleegkundigen en verzorgenden gaan toch wel door, hebben een enorm groot gevoel voor verantwoordelijkheid daar hoeven we geen salarisverhoging bij te doen, ze hebben een zorgplicht!!
    Die een minuut klappen in coronatijd was een grote beloning en eigenlijk ook wel genoeg!

      • De beroepsverenigingen en vekbonden van verpleegkundigen en verzorgenden zijn niet in staat om gezamenlijk en en sgezind een alleszins redelijk eisenpakket samen te stellen en deze vervolgens af te dwingen. Dit is aantoonbaar bewezen. In 1972 renden verplegers en verzorgenden de straat op en smeekten om meer handen aan bed. Wat is er in die vijftig jaar gebeurt? Hier en daar dappere taal uitgeslagen, acties ondernomen die toaal zinloos waren/zijn. Dat elke dag duizenden mensen nodeloos lijden is mede te danken aan verpleegkundigen en verzorgenden. Dat het beroep bepaald niet aanttrekkelijk is ook voor mede te danken aan de verpleegkundigen en verzorgenden zelf. Politici, zorgverzekertaars, bestuurders lachen zich suf om deze brave mensen die onderling ook nog eens verdeeld zijn. Het schijnt tot dze broepsgroep maar niet door te dringen dat het gaat om macht, macht en nog eens macht, ook binnen de gezondheidszorg. De boeren hebben dat begrepen.

    • Precies dat is wat zorgverzekertaars, bewindspersonen, bestuurders graag zien. Brave gehgoorzame mensen di9en hunj plaats kennen. De gevolgen zijn bekend. Hoge iuitstroomn, hoog ziekteverzuim, schreuwned tekort, maar rustig vooirtgaan in dienstbaarheid en gehoorzaamheid en onderanigheid.

  5. Ik denk dat als wij als beroepsgroep wachten tot ons daadkracht gegeven wordt, wij dit nooit zullen krijgen. We moeten het eenvoudig nemen. Hoe? In ieder geval door solidair te zijn met elkaar. Verder moeten we af van het lieve en meegaande imago van de beroepsgroep. Laten we nu eindelijk eens onze tanden zien. Moet de boel plat om onze doelen te bereiken, dan is dat maar zo. We zijn te lang lief geweest en dat heeft ons weinig opgeleverd.

  6. Ik wil wel een poging doen.
    WAT
    Wij willen autonomie in ons vak. Dus dienend management.
    Wij bepalen wat we nodig hebben rondom de patiënt. Samen met de patiënt. En de andere disciplines. En ook bepalen we waar we vooral niet voor zijn bedoeld.
    SYMBOOL
    We hadden een symbool dat heel waardevol was; waar je zuinig op moest zijn: de speld. Landelijk stel ik voor een emancipatie van Florence Nightingale: dat was gewoon een giga vooruitziende vakvrouw. Een vlag met haar erop.
    WAARVOOR staan wij symbool?
    Professionele onderbouwde ZORG zonder onderscheid des persoons. Wij hebben u iets te bieden dat u nodig heeft als u ziek bent. U mag vakmanschap verwachten. Als de maatschappij stukloopt, staan wij onbaatzuchtig klaar en zijn we zelfs bereid risico’s te lopen in UW belang.
    WIE staat ons doel in de weg?
    Management en verzekeraars. Vertrouwen terug naar de verpleegkundigen. Wij accepteren in crisissituaties geen gesjoemel met cruciale hygiënerichtlijnen die ons juist dán moeten beschermen.
    WOORDVOERDER
    We hebben een CNO. Helaas heb ik haar zéér gemist, nauwelijks op de bühne gezien, tijdens de hele coronaperiode. Nu is zij bestuursvoorzitter van onze beroepsvereniging. Welke mechanismen hebben haar ervan weerhouden om op het ‘MOMENT SUPRÊME’ ons toen zo broodnodige gezicht te zijn? WELK een kans heeft zij laten liggen! Hoe heet de huidige CNO eigenlijk?
    DAADKRACHT
    Helaas, hier blijf ik steken. Iemand?

    • Zo helemaal eens met bovenstaande reactie. Wat wij nodig hebben is eigen regie terug! Wij als verpleegkundigen hebben zoveel expertise maar dat wordt veel te weinig gezien..dus: laten we iedereen ocer ons heen lopen of pakken we de eigen regie op?
      Wat heb ik daar voor nodig? Een management maar zeker ook zorgverzekeraars die durven! Geef de Verpleegkundigen daadkracht.

    • Mooi geschreven. Verpleegkundigen zijn beroeps professie s. Wij hebben geen manager nodig. Bezuinig op de zorg door managers te schalen in schaal 50 en ze dienend laten zijn aan de zorg.
      Laat de verpleegkundigen samen met de cliënt en andere zorgverleners bepalen wat nodig is

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.