Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties4

Blog Kim: ‘Wat heb ik toch een bijzonder mooi vak gekozen’

Kim Poolman
Kim Poolman (23) begon haar zorgcarrière op niveau 2, deed vervolgens de mbo-v en is nu eerstejaars hbo-v. Voor Nursing blogt ze over haar ervaringen als student. Lees je mee?
Je herkent het vast wel, met sommige patiënten heb je een speciale band en hebben een plekje in je hart. Dat had Kim nou écht met deze patiënt.
verpleegkundige thuiszorg
De verpleegkundige op deze foto is niet Kim. Foto: Arno Massee

Het is een zomerse dag. Ik ben bezig met het bieden van palliatieve zorg aan een oude vrouw. Deze soort zorg raakt me elke keer weer. Kwaliteit van leven en de wens van de patiënt staat hierin centraal. Ik vind het heel warme en waardevolle zorg die je biedt.

Je herkent het vast wel, met sommige patiënten heb je een speciale band en hebben een plekje in je hart. Dat had ik nou écht met deze patiënt. We konden lang praten over het leven, de mooie dingen en de moeilijke dingen. Maar ook over wat er zoal in het nieuws voorbij kwam. Mevrouw eet sinds een aantal dagen niet meer en brengt de gehele dag door op bed. Je kunt wel stellen dat zij stervende is, voor zover wij als mensen dit kunnen inschatten.

Nadat ik haar mond heb bevochtigd met een swash stokje, zit ik bij haar op de rand van het bed. Ik zie aan haar dat ze het moeilijk heeft. Ze vertelt dat het afscheid nemen haar zwaar valt. En dan vooral het achterlaten van haar kinderen, klein-en achterkleinkinderen om wie ze zoveel geeft. We praten er nog een poosje over door. Ik zeg dat ik later op de middag nog eens terugkom maar nu eerst even verder moet.

Ze kijkt me aan, pakt mijn hand en zegt: Lieve Kim, bedankt dat jij zo goed voor mij hebt gezorgd. Ik wens je alle geluk toe, wees dankbaar voor de dagen dat het goed met je gaat! En als je kinderen mag krijgen, zorg dan maar met net zoveel liefde voor ze als dat je voor mij hebt gedaan. Ik slik. We kijken elkaar aan en hebben de tranen in onze ogen staan. Ik leg m’n hand op haar schouder en glimlach.

Als ik de deur van de kamer achter me dichttrek bedenk ik me dat die tranen in mijn ogen misschien niet professioneel waren. Maar wij als professionals zijn ook maar gewoon mensen met gevoelens en emoties. Ik ben ervan overtuigd dat óók wij onze emoties mogen tonen -tot op zekere hoogte-. Wat heb ik toch een bijzonder mooi vak gekozen!

4 REACTIES

  1. Lees alle reacties

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.