Blog Sandra: ‘Appgroep met collega’s: wees op je hoede’

Sandra grapte ooit jaloers en ‘oud’ dat ze niet in de groepsapp mocht van de jongere collega’s van haar afdeling. Collega’s van andere zorgplekken reageerden massaal.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
(Foto: ANP)

Dat het oneerlijk was van mijn collega’s of respectloos. En ook dat ik niet zo moest zeuren over whatsapp, want verpleegkundigen hadden helemaal geen tijd voor dat soort dingen. Nee, ik heb onder werktijd, als verpleegkundige, ook geen tijd om op een whatsapp-bericht te reageren. Ook geen behoefte aan, trouwens. Als ik werk in het wit, ben ik van mijn patiënten en verdwijnt die wereld. Maar als ik vrij ben, kan het gezellig zijn met al mijn collega’s op de bank. Al ben ik niet heel geschikt voor appgroepen. Twintig nieuwe berichten over zo-goed-als-niks, krijg ik eigenlijk liever niet. Wat een drukte, piepjes, woorden, foto’s…

Oud worden valt nog niet mee, vindt Sandra. ‘Ik ben een oudgediende op mijn afdeling, zeggen ze. Ik was vroeger de jongste van mijn klas. Nu ben ik geregeld de oudste in een dienst.’ Lees deze eerdere blog van Sandra

Werkberichten krijg ik liever via de mail. Dan kan ik er goed voor gaan zitten. En dan bewaar ik mijn mobiel voor mijn eigen vermaak. Door een scheiding van sociale-mij en werk-Sandra, zal ik ook minder snel geneigd zijn om foto’s van werk rond te gaan delen. Of frustraties van tussen de patiënten in een appje te verwerken. Whatsapp garandeert immers nergens dat je gegevens veilig zijn, terwijl jij online met je ogen draait over je cliënt. Kamernummers, namen, feiten… hoe gênant en akelig is het als jouw frustraties breed worden uitgemeten door sbs6? Je frustraties zijn wellicht terecht. Sommige patiënten zijn niet zo leuk om te verplegen, voor jou. Jij hebt ook gewoon gevoel. Daar kan geen wet wat van zeggen.

Maar wanneer je het gaat ronddelen, wordt dat al lastiger. En digitaal dus helemaal. Wat doe je bijvoorbeeld, als je een heftige casus meemaakt en je wilt dat even kwijt? En je bent toevallig blogger of twitteraar? Vertel je zo’n verhaal online?Familieleden van jouw onfortuinlijke of irritante patiënten lezen ook. Zeer onder de indruk van jouw levensrakende verpleegkunsten, hebben ze je eens gegoogled, vonden ze jou online en nu lezen ze mee. Over hun vader, moeder, zoon, broer?

Wij hebben emoties. En uitlaatkleppen nodig. Maar we hebben ook levens in onze handen, letterlijk soms, maar vooral figuurlijk. Levensverhalen, geheimen, kwetsbaarheden. Daar moeten we gewoon respectvol mee omspringen. Tja, ik doe niks anders dan mijn werkverhalen online delen. Dus wie ben ik om te oordelen? Maar, lieve lezer en mededeler, wees voorzichtig. Woorden staan en blijven staan. Digitaal helemaal. Men kan ze pikken, kopiëren, ronddelen en uitvergroten. Wees je bewust dus van wat je rondstrooit. Wat je niet door een megafoon zou durven roepen, zou ik ook niet plaatsen.

Als je wilt appen, app dan dat je een rotdag had, moe bent, mensen stom vond. Laat foto’s en details van hen achterwege. Wissel gerust beelden uit van je eigen gezicht vol emoties. Of van de drankjes die je drinkt of chocola die je eet om je beter te voelen. App een collega dat je haar wilt zien voor iets leuks. Want dat kunnen we goed gebruiken. Een zorg-whatsapp. Een thuisbezorgd voor troostvoer of een luisterend oor. En mag ik dan in die groep?

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.