Blog Sandra: ‘Een verpleegkundig stopwoordje’

Een collega vraagt of ik even iets wil schrijven voor haar. Een blog over haar nummer één verpleegfrustratie. Over dat woordje 'even'. Ik antwoord dat ik daar even over na moet denken.
Blog Sandra: 'Een verpleegkundig stopwoordje'

Even. Een verpleegkundig stopwoordje. ‘Ik ga even naar de bel en daarna zal ik u even wassen’, ‘mag ik u even dit prikje geven?’, ‘Zullen we het eens even over de dood hebben?’ Wellicht overdrijf ik nu even. Maar ik geef bij deze eerlijk toe: ik ben een evenholist. Ik bedoel, ik maak meer dan misbruik van het woordje even.

En soms is even twee seconden. Maar soms duurt even even iets langer. Dan krijg ik even telefoon, terwijl ik onderweg was om even wat verbandmaterialen te gaan halen. Vervolgens wil er iemand anders nog even iets vragen. Dan duurt even zomaar tien minuten. Mijn patiënt ligt ondertussen niet even, maar heel lang tegen de wondzorg op te zien. Tegen de pijn van als ik even aan die pleisters en gazen trek. Maar ik geef wel even een pijnstiller van tevoren.

Even. Wij denken even heen en weer te lopen. Even te bellen. Even drie dingetjes te combineren. Voor ons is het even. De tijd vliegt ons om de oren. Voor ons stelt honderd meter sprint niks voor. Voor de patiënt is echter een minuut langer zitten op een po een hel. Het ding bijt ze op meerdere plaatsen in hun bil, ze vrezen dat ze omvallen, dat het overloopt. Ga maar eens even twee minuten met je billen in je eigen urine hangen. Tel dan maar eens de seconden. Even.

Voor verpleegkundigen is het even acht uurtjes werken. Voor patiënten tikt die klok zoveel langzamer. Bovendien mogen zij na die acht lange uren vaak nog steeds niet naar huis. Zijn ze nog steeds niet beter.

Mijn collega stoort zich aan het gemak waarop wij ‘even’ galmen door de gangen. Zij vindt dat we ons bewust moeten zijn van ons herhalend taalgebruik. En van de tijd die we nemen. Van dat even lang duurt voor een patiënt. Moet je in de ogen kijken van de patiënt die jij even een infuus prikt. Dan zie je dat het meer is dan even een prik. De hele dag worden de lichaamsgrenzen van jouw patiënt overschreden. Door porrende artsen, wassende plegen, bemoeiende fysiotherapeuten, priemende laboranten…

Wat zijn nog meer stopwoordjes in de verpleging?

Zijn er nog meer verpleegkundige stopwoordjes? Zo ja, deel het met collega’s op Connect.

Dagdienst. Nog vóór verpleegkundigen de zalen bestormen met pillen en bloeddrukmeters, gooien bij ons de laboranten alle (!) lampen aan op de patiënt. Voor die zijn ogen goed open heeft, heeft hij de eerste prikken al ontvangen. Blauwe plekken, misgeprik, nog een keertje en dan kom ik. Even de bloeddruk meten. Dat apparaat knijpt venijnig. Soms moet het nog een keer.

Dan mogen ze even eten. Ondertussen kom ik met een bult pillen en wil ik even wegen. En natuurlijk mogen ze eerst plassen, even. Dokters komen heel even beleid bespreken. Dan worden ze met de snelheid en kracht van een autowasserette gereinigd.

Even nieuwe zuurstofslang, au. Mobiliseren, bloeddruk meten, eten, dokters, plegen, nog meer dokters. Na vier uren van mijn dienst, zijn mijn patiënten uitgeteld. Willen ze graag even liggen. Dat mag inderdaad, heel even. Daarna moeten ze nog even wat foto’s laten maken, even in de scan of even een bronchoscopie tussendoor.

Topsport voor de patiënt. En zeker ook druk voor de verpleegkundige. Gelukkig zit mijn dienst er op. Dan belt mijn baas. Of ik morgen nog even één dienstje extra kan draaien…

19 REACTIES

  1. Zeer herkenbaar. Je hoort het de hele dag. We willen met dat woordje m.i. zowel onszelf als de patiënt moed inspreken dat het allemaal wel lukt. Mogelijk gebruiken we het vooral in situaties die we om welke reden dan ook minder wenselijk vinden als een soort glijmiddel. Het ‘even’ legt ook vaak onze eigen drukte, chaos en gebrekkige planning/samenwerking bloot.
    Het is de vraag welke boodschap we onszelf en de patiënt hiermee willen geven. Zitten we dan de hele dag in situaties die we (onbewust) voor ofwel de patiënt ofwel voor onszelf onwenselijk vinden? Zet ze maar eens op een rij. Hoe anders zou het zijn als dit niet zo was. Wat zou je het eerst willen aanpakken?

  2. Lees alle reacties
  3. Absoluut herkenbaar! Vanuit de mail die ik kreeg had ik nog niet door om welk woordje het ging. Maar toen ik de blog opende bleek dat ik aan precies hetzelfde woordje dacht; even! Goed om weer eens te lezen, ‘even’ moment om weer eens stil te staan bij hoe vaak je het wel niet gebruikt en wat dit ‘even’ vaak voor onze patiënten betekent.

  4. Heel herkenbaar! Zelf gebruik ik het ook (helaas maar waar, de valkuil voor ons vak). Maar ik kan me ook erg storen als andere mensen mijn dingen vragen om ‘even’ te doen. Ik krijg wel 20 extra ‘even’ dingen te verwerken in 3 uur werk. Maar al dat ‘even’ maakt samen een werkdag met min. 30-45 min overwerk. Maar ja het is maar even….

  5. Mooi beschreven, klopt helemaal! Ik heb dit ook wel met tenaamstellingen: diabetische voet (alsof de voet alleen diabetes heeft), postoel (ik zeg liever toiletstoel), wasbeurt, demente oudere (het is de oudere met dementie, hij heeft het en is het niet) etc.

  6. Goed geschreven! Maakt mij wel ‘even’ bewust van de uitspraken die ik doe. Nooit in de gaten gehad dat het woord ‘even’ zo’n ruime betekenis heeft. Even, geeft daarmee ook aan dat het gevraagde tussendoor moet, daardoor moet je een goed gepland schema ‘even’ bijstellen.

  7. Bij ons de afdeling viel het op dat we overal ‘tje’ achter zette. Infuusje, pilletje, stoeltje noem maar op.
    Echt heel vervelend. Dus we proberen elkaar daar op aan te spreken..
    En zo herkenbaar.. Het ‘we gaan zo en zo…’… Soms hoor ik het mezelf zeggen en dan verbeter ik mezelf. Maar toch sluipt het er in.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.