Blog Sandra: ‘Wat is er met mijn oom?’

Sandra's oom heeft al weken koorts en hoofdpijn, maar niemand weet wat er aan de hand is. Sandra merkt dat je bij dit soort vraagtekencasussen verstand van zaken moet hebben om voldoende serieus te worden genomen door artsen. Ze wil dan ook dolgraag met haar oom mee naar het ziekenhuis.
1raadsel.jpg

Mijn oom is ziek. Hij heeft al een paar weken koorts. En hoofdpijn. Na enig aanmoedigen ging hij met tegenzin naar de huisarts. Die nam de klachten serieuzer dan hijzelf, gelukkig. In een paar tellen was er een CRP bepaald uit zijn vinger. 140. ‘En de dokter vertelde dat er dan wel echt iets aan de hand was’, sprak hij verwonderd.

Toch had die dokter niet echt verstand van zaken, vond mijn oom, want die wilde zijn urine nakijken en een longfoto laten maken: ‘Maar ik heb hóófdpijn!’ Ik legde mijn oom de gedachten van de huisarts uit: blaas- en longontstekingen zijn voor de hand liggende koortsveroorzakers. En van koorts kun je weer hoofdpijn krijgen’. Mijn oom bleef het onzin vinden. Hij dacht dat ‘wij hulpverleners’ elkaar gewoon de hand boven het hoofd hielden.

Uiteindelijk moest mijn oom naar de neuroloog. Hij nam de afspraak gerustgesteld aan en vroeg mij: ‘Wat is eigenlijk een neuroloog?’ Waarom hij dat de huisarts niet had gevraagd, echode ik een vraag terug. Hij haalde zijn schouders op. Ik hoefde niet mee naar de neuroloog, zei mijn oom. Ik hoefde zijn handje niet vast te houden. ‘Neehee’, antwoordde ik ongeduldig. ‘Dan kan ik wat vragen stellen voor je.’

Ook blogger Hugo ging onlangs met de zieke vader van een vriend mee naar het ziekenhuis, als een soort gids. ‘Het is wonderlijk om het ziekenhuis te bezien vanuit het perspectief van de patiënt.’ Lees meer>>

Mijn oom bleef bij zijn standpunt. Hij was een grote vent en kon zijn eigen vragen wel stellen. Mijn hemel, wat zijn mijn familieleden eigenwijs… Ik twijfel niet aan de grote-ventheid van mijn oom. Ook niet aan zijn verstand. Maar mijn ervaring is dat je met dit soort vraagtekencasussen verstand van zaken moet hebben om voldoende serieus te worden genomen. Tenminste, zolang je niet heel duidelijk ergens bloedt en je bloeddruk stabiel blijft. Dan kun je zomaar van kast naar muur, naar röntgen, naar huis worden gestuurd. Zonder antwoorden.

Je krijgt geen antwoorden, als je niet de juiste vragen stelt. En geregeld krijg je geen duidelijkheid als je niet doorvraagt. Zoals je ook geen korting krijgt, als je er niet over begint in een winkel. Ik vraag me af hoe die dingen gaan, met patiënten zonder zorgwerkers in hun familie. Want mijn oom zal zeggen dat hij hoofdpijn heeft. Dat hij koorts heeft en dat is dat. ‘Maar’, zal de neuroloog zeggen, na enig voetgekietel en met gesloten ogen neus aanraken ,‘uw temperatuur is nu 37,4. Dat is heel prima’. ‘Ja’, zal mijn oom opgelucht zeggen, ‘ik voel me ook iets beter, geloof ik’. Hij kon prima op één been staan en rechtuit lopen. En met de neuroloog dacht hij: ‘wat doe ik hier eigenlijk?’

Mijn oom staat waarschijnlijk zomaar weer buiten. Zonder kritische vragen stellen over drie weken koorts, hevig nachtzweten, bonzende bloedvaten in zijn slapen. Hij zal niet doorvragen over het CRP en al helemaal niet over de andere bloedwaarden die zijn gecontroleerd. Hij zal vergeten te vragen naar de longfoto die is gemaakt. En de neuroloog zal daar niet over beginnen, want die gaat over het hoofd…

Misschien moet ik een eigen bedrijfje beginnen. Me als een soort advocaat beschikbaar stellen bij de ziekenhuisingang. Ik kan met patiënten meedenken over goede vragen. Hen helpen om de klachten preciezer te omschrijven. Samen maken we een vragenlijstje voor de specialist en hij staat pas op uit uw stoel, als alle vragen zijn beantwoord en hij weet wat er nu gaat gebeuren.

Moet ik me nou aan mijn oom opdringen, ten koste van zijn autonomie? Of moet ik accepteren dat het wel eens lang kan duren voor we meer weten?


 

2 REACTIES

  1. Als ik mee ga dan zeker niet vanuit een dergelijk standpunt als deze Sandra. Die weet bij voorbaat al wat haar oom al dan niet zal vragen. En dat hij zich met een kluitje in het riet laat sturen. En wordt die oom er dan beter van als hij weet wat het crp is?
    Deze Sandra denkt blijkbaar dat ze als redder van de hele wereld moet optreden. En dat als je geen familie in de zorg hebt je aan de Goden bent overgeleverd. Phoe….. wat een zelfoverschatting. Met deze insteek is de kans dat er een hele negatieve, en wantrouwende sfeer ontstaat in de spreekkamer. Iets terughoudender zou haar sieren. Iets meer vertrouwen in de artsen en hun integriteit zou op zijn plaats zijn.

  2. Lees alle reacties
  3. Zo heej, Marja. Wat klink je boos.
    Déze Sandra is vooral op de hoogte van ziekenhuiszorg en overbezorgd over haar familielid. Zij ziet wel hoe mensen zonder kennis van zorg dingen niet zien / merken / weten… niet alleen bij familie; ook bij patiënten. Mensen in de juridische sector laten zich toch ook niet zomaar wat aanleunen door een kundige, vriendelijke rechter? Die zoeken ook assistentie in een advocaat.
    Natuurlijk moet je in eerste plaats vertrouwen op de arts. Maar ik vind niet dat je maar blind moet vertrouwen. Je mag kritische vragen stellen. Dat móet je eigenlijk doen. Maar dat is slechts één mening van één Sandra.
    En ik weet niet in welke hoedanigheid 'deze Marja' heeft gereageerd (verpleegkundige, arts, anders), maar ze mag me gerust rechtstreeks iets vragen.
    Mijn oom is blij als hij hoort als zijn CRP zakt. Dat geeft hem tastbaar een teken dat het de goede kant op gaat, nu hij zich nog niks beter voelt.
    Bovendien… waar deze Sandra 'oom' schrijft, bedoelt ze misschien wel iemand nog dichterbij. Iemand om wie ze allemachtig veel geeft en waar ze – met al haar vertrouwen in de wereld – over waakt als een stier, leeuw en waakhond in één.
    Deze Sandra wenst die Marja een iets meer ontspannen en open 'mind'. En gaat zich nu weer evenzo angstig bekommeren om haar 'oom'.
    Groetjes,
    Sandra

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.