Blog Sandra: ‘Een doodeng beroep’

Een cardiologieverpleegkundige is berispt vanwege een gebrek aan niet-pluisgevoel. Blogger Sandra vraagt zich af of dit haar ook zou kunnen gebeuren.
gavel-1238036 (1).jpg

De verpleegkundige moest na een ascitespunctie geregeld de vitale functies controleren. Drukte – zo vertelde ze de rechter – was de reden dat ze dat niet zo vaak deed als was voorgeschreven. 

Bij het lezen van de casus denk ik: ‘Stom!’ Je houdt toch je patiënt in de gaten? Niet-pluisbellen rinkelen in je oren bijna voor je de patiëntenkamer oploopt? Als je die negeert, heb je ook wel straf verdiend. De patiënt zélf vertelde meerdere malen dat ze zich onwel voelde. Drukte ken ik, maar bij zo’n verhaal stopt de klok en meet je toch?

Hoewel… drukte weerhoudt mij ook weleens van routinecontroles. Als ik dan (te laat) kom meten, ben ik altijd weer blij als de patiënt kijkt, praat en ademt. In een tel ben ik weer gerustgesteld, meet ik en ren ik verder. Maar ben ik dan een betere verpleegkundige? Of heb ik gewoon nog elke keer geluk gehad?

Hoe snel overkomt je dit? Ik dien wel eens middelen toe, beoordeel situaties waarbij ik denk: ‘dit kan elk moment mislopen’. Hoe vaak slow-dansen wij niet met de patiënt over het dunne lijntje tussen leven en dood? En vaak, heel vaak, zie je wanneer een patiënt een danspas inzet óver dat lijntje en dan grijp je in. Maar zou het niet zomaar kunnen dat een patiënt – als ik even niet oplet – snel de duik neemt en níet overleeft wat ik deed? Of gewoon – zoals bij deze verpleegkundige – niet overleeft wat ik niet deed.


Niet-pluisgevoel

Het tuchtcollege vindt dat een niet-pluis gevoel bij artsen een diagnostisch instrument. Lees meer>>

Deze verpleegkundige deed niets verkeerd. Ze deed alleen niets. Te veroordelen, natuurlijk, dat vond de rechter ook. Maar was dat stom? Of zou het op een vrijdag de dertiende zomaar mijn naam eens kunnen zijn in zo’n berispingsbericht op Nursing.nl? Hoe vaak wik je en weeg je niet als verpleegkundige? Stel, je twijfelt iedere dienst één keer en je werkt parttime zoals ik, en van je twintigste tot je zestigste. Dan twijfel en kies je dus meer dan 5000 keer. Zou je niet één keer mis kunnen wegen? Niet stom, maar stomtoevallig.

Even moe, even iets persoonlijks, even hoge werkdruk (komt weleens voor, toch?), even geen tijd om alles te lezen, even een rekenfoutje. En voor je het weet, is er iemand dood. Want deze patiënt stierf. Of de verpleegkundige nou stom of een superheld was op andere dagen. De patiënt is dood. Zou ik dan nog kunnen werken? Nog op mezelf vertrouwen, als het die ene keer op 5000 keuzes misging?

Deze verpleegkundige werkt niet meer waar ze werkte. De reden daarvan ken ik niet. Wellicht was ze een ster en was dit één stom foutje. Maar nu uiten haar collega’s en haar baas wantrouwen. Misschien werd ze na dit incident met de nek aangekeken. Misschien wilde ze zelf niet meer verder werken op een plek waar ze getuige was van dit sterven. Misschien heeft haar baas gezegd dat het beter was dat ze niet meer verpleegkundig-koos. Geen idee.

Moet ik voortaan gemeten bloeddrukjes ook dubbelchecken? Moet de politiek als een speer zorgen voor meer collega’s? Zou jou en mij dit ook kunnen overkomen? Wat hebben we eigenlijk toch een doodeng beroep!

Reageren weer mogelijk

Ingelogde gebruikers kunnen weer reageren op Nursing.nl. Had je al een account in 2015, dan moet je eenmalig een nieuw wachtwoord aanvragen. Nog geen account? Registreren kan hier

1 REACTIE

  1. Kom op wees realistisch, je hebt protocollen, je bent bevoegd en bewaam en je hebt collega's . Ik ben dan toevallig die verpleegkundige die in de gang denkt, dat klopt niet en terug gaat, maar we hebben allemaal als we met aandacht werken ook wel dat ' niet pluisgevoel' wel eens. Bij mijn laatste keer betrof het een mijnheer die vlak achter mijn vertrek uit bed was gestapt en met een grote boog even in de reuzen ficus plaste ? Maar dat was net zo goed niet pluis 🙂 want hij had kunnen vallen. Maar kom aan de boom stond nog en hij ook.
    Ik heb al zoveel protocollen geschreven, ze zijn helder en je hebt collega's je kunt altijd een ander vragen om even te kijken. Zo doe ik dat al 55 jr hoor, je collega's zijn goud!
    Nu lig ik in een verzorgingshuis ( Clara) na een hersenoperatie met radioth. en chemo en ik zie ZORG met hoofdletters!! Wat een prachtige ervaring bij alle narigheid en de 40 e OK. Kom op collega's laat je niet uit het veld slaan, we hebben het mooiste vak wat er is

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.