Blog Sandra: ‘Zijn salarissen niet het probleem?’

Sandra ziet hoe collega's dagelijks bijna nog een uur vrijwilligerswerk doen en bereikbaarheidsdiensten draaien voor € 0,50 per uur. Geven we onszelf weg voor niks?
verpleegkundigen ziekenhuis
Zo'n beloning schreeuwt minachting en onverschilligheid. (foto: Arno Massee)

ING-meneer Ralph Hamers zou vijftig procent meer salaris krijgen. Dat lijkt mij ook wel wat. Vakbonden strijden er al hard voor. Voor betere arbeidsvoorwaarden voor verpleegkundigen. Werken in de zorg zou met een hoger loon een beter imago krijgen. En dan komen er weer meer collega’s, zo luidt het actieplan.

Een andere hooggeplaatste meneer, minister Hugo de Jonge van volksgezondheid, zegt daarover dat ‘de salarissen niet het probleem zijn’. Nee, niet een probleem voor de minister. Die verdient veel meer. (Waarom is dat eigenlijk? Omdat hij zich niet serieus genomen voelt als minister met het loontje van een verpleegkundige? Is daar iets mis mee dan, minister?)

Nou ja, ik ben best tevreden met mijn salaris. En de zorgkosten zijn al niet te betalen. Ik ben geneigd om te zeggen: ‘Laat die loonsverhoging maar zitten’. Maar dat is dom. Iemand met mijn bescheiden salaris hoeft zich helemaal niet druk te maken over de hoge zorgkosten. Daarvoor wordt minister De Jonge immers riant betaald. Maar ik hoef niet per se meer salaris. Ik word liever in dit beroep serieuzer genomen in andere dingen. Zo draaien mijn collega’s bijvoorbeeld bereikbaarheidsdiensten. Ze worden betaald voor ieder uur dat ze daadwerkelijk uitrukken. Gaat de telefoon niet, dan krijgen ze vier procent van hun uurloon. Mijn collega onthoudt zich ’s avonds van wijn en feest, gaat op tijd naar bed en staat om zes uur op om fris en helder te kunnen denken bij telefonische noodoproepen.

Ze krijgt daarvoor vijftig cent per uur. Wauw. Vijftig cent? Mijn dochter van elf weigert voor dat bedrag nog de klusjes in huis. Zo’n beloning schreeuwt minachting en onverschilligheid. Net als volgend voorbeeld. Ik spreek een team van verpleegkundigen dat elke dag om zeven uur start met wassen en medicijnen delen. Ze hebben daarbij natuurlijk rapportages nodig voor essentiële aandachtspunten. De baas staat echter niet toe dat ze om zeven uur lezen en dan later aan de slag gaan bij de cliënten. Ze beginnen om half zeven, in eigen tijd. Dan kunnen ze kwaliteit bieden. Die kwaliteit gaat ten koste van rust, slaap, gezin.

Net als de kwartieren die ze niet mogen opschrijven, elke keer als ze langer doorwerken. Als werk net niet af is, als ze naar huis willen. Dat is voor jezelf. Kortom, dagelijks doen deze verpleegkundigen ook nog bijna een uur vrijwilligerswerk.
Dat heet toewijding. Want dat hoort bij het verpleegkundige beroep. Net als een salaris dat een minister niet wil hebben. Geld dat we verdienen met mensen in leven houden en waarvoor we grote verantwoordelijkheden dragen. Geld waarmee we balanceren, rekenen, slangen inbrengen. Waarvoor we wakker liggen, piekeren, risico’s lopen.

Nee, ons beroep wordt absoluut niet serieus genomen, lós van dat salaris. Niet door de minister. Maar ook niet door onszelf, elke keer dat we iets van onszelf weggeven, voor niks. Misschien moet minister De Jonge daar maar even over nadenken, vannacht, als hij in eigen tijd wakker ligt van dit onrecht.

Sandra Kleefstra is al jaren vaste blogger en columnist voor Nursing. Ze werkte jarenlang als senior-verpleegkundige in een ziekenhuis maar is sinds kort docent verpleegkunde aan een ROC. Bekijk hier het overzicht van al haar blogs tot nu toe.

 

3 REACTIES

  1. Ook ik ben tevreden met mijn salaris, maar schrijf overuren echt wel, dit wordt gecompenseerd in vrije tijd of laat ik uitbetalen. Witheet wordt ik van die graaiers die dikke bonussen opstrijken, voor inderdaad héél wat minder belangrijk en verantwoordelijk werk dan het werk van verpleegkundigen.

  2. Lees alle reacties
  3. Een blog naar mijn hart. De vergoeding voor bereikbaarheidsdiensten ervaar ik als een minachting.. Er wordt gezegd dat je van alles in die tijd kan doen. Echter sporten gaat niet, op visite gaan of ontvangen moet met een slag om je arm ed. In de cao is het een belastingtechnisch verhaal. Als de bereikbaarheid in hele uren zou worden uitbetaald is het geen loon naar werken.
    Nu komt echter de liefde geheel van één kant, werknemer. Waarom niet fifty-fifty? Ieder heeft zijn belangen, werknemer en werkgevers. Ik probeer dit al jaren aan te kaarten bij de vakbond. Er komt niet eens een reactie terug.

  4. Reactie van Mieke van Nimwegen, wijkverpleegkundige:

    Bij het lezen van deze column van Sandra Kleefsstra krijg ik even de kriebels. Het is een goed onderwerp en interessant door haar verwoord met een link naar de denkwijze in de zakenwereld.
    Ik ben namelijk ook van mening dat de verpleegkundige zwaar onderbetaald wordt en pleit waar ik kan voor een beter en marktconform salaris. Marktconform blijkt het salaris namelijk niet te zijn, wat mede de oorzaak is van de grote uitstroom van verpleegkundigen en verzorgenden en de toekomstige 125.000 onvervulde vacatures. Dit begrip spreekt het kabinet en de bestuurders in andere gevallen bijzonder aan, waarom dit beloningsprincipe in de zorg niet toepassen om arbeidsschaarste op te lossen?
    Als onze wereld een mannenwereld zou zijn geweest hadden we deze discussie überhaupt niet gehad. In de column worden voorbeelden genoemd van verpleegkundigen die allemaal extra werkzaamheden doen in hun eigen tijd, onbetaald. Deze verpleegkundigen doen dit naar eer en geweten, maar bewijzen daarmee de beroepsgroep absoluut geen dienst. Door deze manier van werken zal het er niet beter voor ons op worden.
    Van deze verpleegkundigen krijg ik de kriebels.
    Indien ook zij zouden gaan werken volgens het rooster en doen er wat van hen verwacht wordt in werktijd zou het gaan opvallen als zaken niet goed lopen en er problemen ontstaan zoals er bijvoorbeeld geen tijd voor overdracht beschikbaar is.
    Bereikbaarheidsdiensten waar je met een fooi voor wordt beloond zou ik weigeren. Dit soort zaken mag niet onder het kopje ‘toewijding’ vallen. Verpleegkundigen zouden meer op hun strepen moeten staan en niet als een Florence Nightingale moeten willen werken. Werkgevers lijken misbruik te maken van de goede intenties, de compassie en het empathisch vermogen van de verpleegkundigen.
    De oplossing is eenvoudig: als verpleegkundigen beter zouden worden betaald zou het beroep veel aantrekkelijker worden en zal het personeelstekort veel sneller zijn opgelost.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.