Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties1

Blog Annemiek: ‘Ik heb gevoeld hoe lastig het is om patiënt te zijn’

Annemiek van Nesselrooij
Annemiek is wijkverpleegkundige bij Buurtzorg in het midden van het land. Voor Nursing.nl blogt ze over haar ervaringen in de wijk, altijd met een kritische blik. Verder is ze lid van de redactieadviesraad van Nursing.
Als verpleegkundige zelf patiënt worden: het overkwam Annemiek. ‘De rol van verpleegkundige past me beter, geloof ik.’
schedel met hersenen
Foto: Pixabay

Telefoongesprek tussen neuroloog en patiënt: De woorden ‘vlek’, ‘nader onderzoek’ en ‘waarschijnlijk onschuldig’ vallen.

Een maand en een MRI-scan later; weer een telefoongesprek. Nu met de woorden ‘tumor’, ‘hersenen’ en ‘doorverwijzen naar neurochirurg’.
De bom valt en ik ben patiënt! Ineens sta ik aan de andere kant en dat valt niet mee. Vanwege de boodschap die ik heb gekregen, en de nieuwe rol die mij niet past.

‘Doe een beetje kalm aan de komende tijd.’
‘Zorg goed voor jezelf.’
‘Ga niet te snel weer werken.’
‘Neem de tijd om dit allemaal te verwerken.’
‘Je mag, nee moet, nu aan jezelf denken!’
‘Je kunt best even gemist worden, we/ze redden het wel even zonder jou.’
‘Laat maar eens voor je zorgen.’
‘Natuurlijk zijn er ergere dingen, maar dit is iets waar jij nu mee te dealen hebt.’
‘Het is moeilijker te ontvangen dan te geven, maar probeer het eens.’

Dit zijn adviezen die ik regelmatig in allerlei variaties aan cliënten geef. Want het is belangrijk stil te staan bij je ziekte, of bij iets dat niet goed gaat. Het moet je leven niet beheersen, maar je moet het ook niet ontkennen.

Houd je aan de leefregels, loop niet te hard van stapel, doe niet alsof er niets aan de hand is. En naast het somatische deel is er ook een psychisch deel dat aandacht nodig heeft.

De meeste moeite heb ik met het feit dat er aan mij niks veranderd is. Vind ik. Het enige verschil is een voorlopige diagnose. Ik heb nauwelijks klachten, maar kan nu wel wat kleine ongemakken plaatsen. Toch doet het veel met mij en mijn omgeving. Voel ik. Mensen schrikken van de boodschap en ik probeer te zeggen (en te geloven) dat het allemaal hopelijk mee zal vallen.

Soms vliegt het mij ook aan. Wakker worden en meteen weten dat er iets helemaal niet oké is. En dan duurt het ook nog twee maanden voor ik de neurochirurg kan zien. Dat is drie maanden na de ontdekking van ‘de vlek’.

Drie maanden is lang. Tijd om van alles in je hoofd te halen. Tijd om aan het idee te wennen. Tijd om gesprekken te voeren. Met de mensen om mij heen en met mijzelf. Veel verpleegkundigen gesproken.

Ik luister naar hen, ik hoor hen. Ze zeggen verstandige dingen en geven goede adviezen. Doe ik ook als verpleegkundige. Maar nu sta ik aan de andere kant. Het voelt alsof ik geen controle heb, mijn rol is anders, de spelregels zijn anders, ik voel mij afhankelijk.

Dan het gesprek met de neurochirurg, de eerste dokter die ik niet per telefoon spreek maar in het echt. Het valt mee, niets kwaadaardigs. Gelukkig. Ik blijf onder controle, dat wel.

Ik heb veel geleerd de afgelopen maanden. Vooral hoe het vóélt om aan de andere kant te staan. Hoe lastig het is om patiënt te zijn. Hoe fijn het is dat verpleegkundigen en artsen meedenken, steunen en adviseren. Me weer stevig laten staan.

Een waardevolle ervaring die ik meeneem nu ik weer verpleegkundige kan zijn. De rol die mij beter past. Ik heb een bijzondere ‘bijscholing’ gehad. Uitspraken die clichés lijken, zijn heel erg waar en waardevol.

De volle betekenis daarvan voelde ik pas toen ik aan de andere kant stond. Op deze plek wil ik alle collega’s die me hielpen, bedanken. Wat hebben we toch een mooi beroep.

1 REACTIE

  1. Beste Annemieke,

    Wat moet dat een klapper zijn geweest! Ik hoop dat je iemand op je pad treft die net als jij zorgt met passie, luisterend oor, kennis, en onvoorwaardelijke steun! Veel sterkte met alles wat komen gaat! Wat is dat lastig als je afhankelijk moet zijn van wachttijden en afspraken… Kan niet iemand de afspraak bespoedigen?
    Veel kracht en succes, ik hoop dat je nog ruimte vind om ontspannend bezig te zijn!
    Lieve groet, Danitsja

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.