Gastblog Annemiek: ‘Kunnen we de zorg voor mevrouw Appel stoppen?’

Wat als je cliënt in de wijk zijn destructieve gedrag niet verandert, terwijl nieuwe cliënten zorg nodig hebben die je niet kunt bieden wegens te volle routes? Wijkverpleegkundige Annemiek van Nesselrooij nam met haar team een heftige beslissing.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
wijkverpleegkundige
Bij mevrouw Appel is het goed eten en drinken. (Foto: Pixababy)

‘Hallo zustertje, ben je er weer? Ga zitten, ook een glaasje port?’

Mevrouw Appel, keramist/levensgenieter, is al een jaar of zeven met tussenpozen in zorg. Ze woont in een loft en verblijft elke zomer een paar maanden in haar Spaanse strandhuisje. We worden altijd heel hartelijk ontvangen en zijn ‘ingelijfd bij haar vriendenclub’. Er zijn vaak vrienden aanwezig rond de tafel met veel wijn en lekkere hapjes.

We komen de laatste weken elke dag,voor wondzorg, ACT en om haar diabetes te monitoren. Maar onze zorg past niet in de levensstijl van mevrouw Appel. De zwachtels gaan af als zij er last van heeft. De benen blijven oedemateus en de wonden verergeren. De onregelmatige en vooral Bourgondische levensstijl blijft de diabetes ontregelen. Dagcurves prikken en insuline aanpassen helpt niets.

De zorgmomenten worden iets minder gezellig. Mevrouw verwijt de huisarts en ons dat het geen barst helpt wat wij allemaal doen. Zij heeft er alleen maar last van, we bemoeien ons overal mee. We proberen haar duidelijk te maken dat zij ook een rol in het geheel heeft. Ze is er niet gevoelig voor. Mevrouw Appel vindt dat ze het recht heeft om te leven zoals zij wil en dat het onze taak is haar gezond te krijgen en te houden.

Ons team ziet steeds minder het nut van onze interventies. Met de huisarts proberen we steeds weer nieuwe invalshoeken te bedenken om mevrouw te motiveren. Tijdens een teamoverleg besluiten we dat het zo niet verder kan. Aanleiding is het vaste agendapunt ‘cliëntenstop’: is er tijd en ruimte voor nieuwe cliënten? Nemen we aan of verwijzen we door naar collega-organisaties (die ook krap zitten)? Klopt het wel dat we zorg verlenen waar we geen of nauwelijks resultaat van zien, geen of nauwelijks medewerking van de cliënt zelf krijgen en voortdurend strijd moeten voeren?

De cliëntenstop voelt niet goed en belangrijker, het is ook niet goed. Maar de laatste jaren is het product ‘zorg’ schaarser geworden. We staan steeds voor keuzes: Wie krijgt zorg? Die het eerst komt? Het meest betaald? De oudste rechten heeft? Het hardst roept?

Na lang overleggen met alle andere partijen is onze zorg beëindigd. Mevrouw zal zelf naar het spreekuur van de POH moeten gaan voor haar diabetes. De oedeemtherapeut komt twee keer per week voor ACT en wondzorg. De huisarts komt indien mevrouw daar om vraagt. Mevrouw accepteert gelaten het besluit.

Doorgaan of stoppen met de zorg is een ethische kwestie. Ook een team in een ziekenhuis heeft zo’n vraag: moeten ze toch morfine geven aan een stervende patiënt met benauwdheidsklachten of naar zijn dochter luisteren, die tegen morfinetoediening is

Voor ons is de beslissing niet gemakkelijk, het voelt als in de steek laten. Maar we hebben geprobeerd, gemotiveerd, dossier bijgehouden en op grond daarvan zorg en inzet geëvalueerd: professioneel gezien is het legitiem de zorg te beëindigen. Maar ik had niet voorzien dat we op dit punt zouden belanden. Door het groeiende personeelstekort en de vergrijzing zullen we vaker dit soort ingewikkelde besluiten moeten nemen. Daarvoor ben ik niet wijkverpleegkundige geworden. Ik wil mensen helpen, niet hen de zorg ontzeggen.

Annemiek van Nesselrooij is wijkverpleegkundige bij Buurtzorg en lid van de redactieraad van Nursing.

 

6 REACTIES

  1. Mevrouw Appel vindt dat ze het recht heeft om te leven zoals zij wil en dat het onze taak is haar gezond te krijgen en te houden.(!????)
    Tja dat hier nog over vergaderd moet worden en dat de zorg stoppen niet goed voelt. Ik zou meteen Joep,doei en de mazzel zeggen,stukje duidelijkheid naar de patiënt toe en je niet laten chanteren.

  2. Lees alle reacties
  3. Men moet wel meewerken. Bourgondische levensstijl minderen motiveren af te bouwen minimaliseren en stoppen. Je verwacht toch wat medewerking. Als je geen medewerking wil geven dan moet dat van een kant komen dan is dat jammer, maar dan houdt het een keer op. Je verwacht dat mensen wel serieus de regels naleven want anderen doen er ook hun best voor. .

  4. Ik ben het hier met Annemiek volkomen eens. Cliënten die niet meewerken aan de kwaliteit van onze zorg, verdienen geen zorg. Ik weet alleen nog niet of dit de oplossing is om van lastige (zorgmijdende/betweterige/eigenwijze) cliënten in de route af te komen. Maar ook ik neig hier wel naar. Ik zit wel met een dilemma: Als ongecontracteerde zorgaanbieder wil je toch net iets meer zorg en aandacht leveren.. Toch…?!
    Ik heb deze reactie ook geplaatst op:
    https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6414855892025507841

    Grtjs,Corina Blankenstijn
    Corzor
    Zorgspecialist

  5. Wat een dilemma! Gewoon maar zeggen:”de mazzel” vind ik erg kort door de bocht. Ik zou nog zeker proberen om te kijken of ik kan achterhalen waar dit gedrag vandaan komt, en ik denk dat het team van Buurtzorg er echt alles aan gedaan heeft. Wij hebben zelf een mw in zorg die vanwege haar psychiatrische achtergrond bijna niemand (meer) accepteert. De zware zorg komt neer op enkele medewerkers en ook wij zijn bezig om te zorgen dat ze bij een andere zorgaanbieder komt waarbij haar zorg meer gegarandeerd kan worden. Dat kan overigens niet zomaar, dus “de mazzel” zeggen is sowieso niet aan de orde, men moet zich wel verantwoorden bij het zorgkantoor en een dossier opbouwen. Maar het voelt inderdaad niet goed wanneer je niet kunt doen waar je voor staat. Wanneer er dus blijkbaar ook niet de ruimte is om eens heel zorgvuldig en uitgebreid met een client te gaan zitten om te kijken of je bepaald gedag kan ombuigen. Het zijn mooie uitdagingen waar je dan voor staat, maar er moet wel mogelijkheid zijn om die uitdaging aan te gaan, en daar ontbreekt het vaak aan. Succes Buurtzorg!

  6. Cliënten die niet meewerken aan de kwaliteit van onze zorg, verdienen geen zorg…
    Dit lezend, vroeg ik mij af: wat moet ik dan doen of laten om doe Zorg te verdienen? Meewerken…, wat is dat, hoe doe ik dat? Mij onderwerpen aan de deskundigheid van de zorgverlener wellicht. En stel dat die een foutje maakt. Kan zijn dat het te druk is of slecht geslapen? En mag ik dan niets meer inbrengen, ben ik dan alleen nog maar een ziekte…

    Goed, dit even terzijde. Ik begrijp wel degelijk voor welke dillema’s je als zorgverlener komt te staan en die zijn goed beschreven in dit blog. Zelfs wil ik een compliment maken aan Annemiek die de moed heeft om dit te beschrijven. Het geeft inzicht in de dagelijkse gang van zaken momenteel.
    Er is een tekort aan personeel in de Zorg. Ook gaan de zorgverleners gebukt onder teveel administratieve lasten, die tijd vreten en wantrouwen scheppen, de deskundigheid van professionals ondermijnen. Allemaal al vaker beschreven en bekend. Dit stukje geeft de resultaten aan. Handig voor beleidsbepalers.
    Dan wil ik deze zorgverleners (verpleegkundigen, huisartsen e.a.) niet in de steek laten. Kort gezegd: wanneer noodzakelijke zorg verlenen een probleem wordt, dan dient er ANDERE Zorg ingezet te worden.
    Vaak memoreer ik aan collega’s dat zij “doeners” zijn en gewend aan alles instant oplossen, gewoon doorgaan, ook als het tegen zit, dat er onder hun patiënten regelmatig psychosociale problematiek voorkomt. Dan lachen zij herkennend.
    Wat ik nog te vaak mis, is dat ik gebeld wordt met de vraag: Joh, ik zie er tegenop om weer naar Mw… te gaan. Zodat ik kan vragen: hoezo, vertel eens. Gevolgd door een tip of indien nodig meegaan met een bezoek. Psychiatrisch geschoolden hebben een andere kijk op gedrag en achtergronden ervan. Je hoeft niet alles te kunnen als verpleegkundige. Zoals er soms in een protocol staat “waarschuw de arts” geldt dat ook voor andere disciplines.

    Dan nog even terug naar het begin van het blog van Annemiek: …te volle routes… groeiend personeelstekort …. daarvoor ben ik niet wijkverpleegkundige geworden …
    M.i. is het een slechte zaak als een uitvoerend zorgverlener met dergelijke kwesties wordt geconfronteerd. Dan wil ik tegen Annemiek zeggen: je hebt hulp van anderen nodig, dit overstijgt je professionaliteit.

    Oudere collega’s zullen deze problematiek herkennen; zelf zie ik dit hele probleem van personeelstekorten en alles wat erbij hoort, nu voor de derde keer gebeuren. Met steeds dezelfde oplossingen erbij. Het is dus structureel.
    Waar waren de beroeps en vakorganisaties toen de aanzet hiervoor gegeven werd. Wat beoogde de politiek toen beslissingen hierover werden genomen? Het CBS geeft duidelijk aan wat de personeelsbehoefte op termijn is. Niet weten is geen argument. Wie helpt Annemiek? Goede zorg (verlenen) is het waard om voor te vechten.

    Tot slot een kritische noot, tegen de borrelpraat: joep, doei en de mazzel… Klinkt verleidelijk, maar wie chanteert hier: de patiënt of de schaarse zorgverlener? Hopelijk was het een emotionele reactie, anders mag je jezelf de vraag stellen of het goede vak gekozen is.

  7. Helemaal eens, Arjen. Vooral met: “Wanneer noodzakelijke zorg verlenen een probleem wordt, dan dient er ANDERE Zorg ingezet te worden.”.
    Bij cliënten die om bepaalde redenen zorg wijgeren of mijden, is vaak meer aan de hand.
    Het overleggen, raadplegen, advies indienen wordt echter niet ‘geindiceerd’…. En kost toch heel veel tijd. Vroeger in loondienst had ik hiervoor nog een teamleider en zelfs een vertrouwenspersoon… (Mooie rol voor jou bij zzp’ers misschien?!)
    Toch blijf ik wel met de beroepscode-kwestie zitten: “De beroepscode is opgesteld door de beroepsgroep en wordt gebruikt in de opleidingen en de dagelijkse zorgpraktijk. Kom je in een lastige situatie en weet je niet hoe je hiermee om moet gaan? Pak de beroepscode erbij en bespreek het met collega’s en je leidinggevende.”
    (https://www.venvn.nl/Themas/Beroepscode)

    We houden contact!

    Grtjs, Corina Blankenstijn
    CorZor

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.