Gastblog Daniëlle: ‘Ik ‘moet’ niks… of toch wel?’

De werkdruk in de zorg is hoog, dat is geen geheim. Verpleegkundige Daniëlle vertelt hoe zij die druk persoonlijk ervaart.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
werkdruk
Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC Antoniushove. (Foto: HMC Antoniushoeve)

De werkdruk in de zorg is hoog. Dat is geen geheim. Dat weet iedereen. In de media is dat op dit moment een hot topic. Het ziekteverzuim is nog nooit zo hoog geweest. Het is hard werken, zowel geestelijk als lichamelijk, met een hoge verantwoordelijkheid.

Waar mensen werken, worden ook fouten gemaakt. In de zorg kan dit ernstige of zelfs dodelijke gevolgen hebben. Ik ervaar vooral dat ik erg veel ‘moet’. Zaken die de wet en de overheid en het ziekenhuis hebben bepaald. Ik ‘moet’ klinische lessen volgen, mijn mail checken en beantwoorden, ik ‘moet’ in een werkgroep, vergaderingen bijwonen, mijn handelingen up-to-date houden, leerlingen begeleiden, veel administratie, ik ‘moet’ controles uitvoeren en dan de controles van de controles controleren. Dit alles vaak in de uren dat je werkt. Natuurlijk is het laatste punt iets uitvergroot, maar het geeft wel een gevoel aan. Naast dit alles heb je de taak waar je dit vak eigenlijk voor hebt gekozen: de zorg voor je patiënten. Want dat vind ik natuurlijk het belangrijkste. Ook hierin ‘moet’ ik natuurlijk veel. Ik werk op een complexe afdeling met erg zieke patiënten. Als ik iets verkeerd inschat kunnen de gevolgen ernstig zijn. Ik ‘moet’ dus mijn aandacht hierbij houden. De patiënt goed observeren en hierop anticiperen. Ik ‘moet’ tussen de regels door kunnen lezen en ook zien wat de patiënt NIET zegt. Dus dan heb ik mijn tijd en aandacht voor hen hard nodig.

We ‘moeten’ steeds meer, maar we ‘moeten’ ook een hoogwaardige kwaliteit van zorg leveren. En dat gaat niet allemaal tegelijk. Daar wringt de schoen. Tijdens mijn diensten voel ik me regelmatig een jongleur die tien ballen in de lucht moet houden. Je kunt ze niet laten vallen, want de gevolgen kunnen ernstig zijn. Ik word vaak wel tien keer weggeroepen bij een patiënt. Een vraag hier, een medicijncontrole daar, een andere patiënt heeft mij ‘even’ nodig. Er zijn heus nog wel eens momenten of een dienst dat we wel even tijd hebben, maar die zijn schaars. Die momenten, daar zouden we er veel meer van ‘moeten’ hebben. Om je werk goed te kunnen uitvoeren zoals het zou ‘moeten’, heb je meer personeel nodig. En dat is een landelijk probleem. Mijn collega zei laatst: ‘Het is net alsof ik met een auto zonder wielen van A naar B moet rijden.’ Dat gaat niet. Maar het ‘moet’ wel. De wielen, meer personeel dus, zijn het hulpmiddel om bij punt B te komen. Maar meer personeel is er niet. En zonder wielen kom je niet vooruit. Maar het zal toch ‘moeten’.

Als er in de zorg fouten worden gemaakt door een te hoge werkdruk, dan zou de oplossing moeten zijn dat er meer collega’s bij komen. De zorg zou aantrekkelijker ‘moeten’ worden gemaakt en daar is geld voor nodig. Dan pak je de oorzaak aan en bestrijd je niet alleen de symptomen. Verpleegkundigen zijn harde werkers, maar ‘moeten’ wel worden gekoesterd. Voordat het voor sommigen van hen te laat is, en waardevolle krachten zich ziek gaan melden, terwijl dat niet altijd nodig is geweest.

Daniëlle voelt zich tijdens bezoekuren soms net een politieagent, vooral als ze bezoekers moet wegsturen. Lees hier haar eerdere gastblog >>>

4 REACTIES

  1. Met de dividendbelasting hadden er makkelijk 40.000 verpleegkundigen aangenomen kunnen worden, of 60.000 verzorgenden. Dát schiet tenminste op. De zorg aantrekkelijk maken met een goed salaris is onbetaalbaar, de salarissen zouden immers moeten verdubbelen om de zorg aantrekkelijk te houden …

  2. Lees alle reacties
  3. Dat lees ik zo vaak, dat verpleegkundigen tijdens de patiëntenverzorging gestoord worden, ik zeg altijd ; “ik ben nu met mw. jansen of meneer pieterse bezig””, straks heb ik tijd voor jou of u. Dat meld ik van te voren altijd aan de diverse betrokkenen. Ik laat me dus niet storen,maak mijn taak af en ga naar de volgende klus. Resultaat: ik ben de snel en efficiënt met tevreden patiënten. Geheim: ervaring en grenzen stellen. Zouden meer mensen moeten doe en je niet laten leven door de organisatie,want je moet niks,dat verzin je zelf.

    • Lees alle reacties
    • Ben ik voor een deel wel met je eens Henriette.
      Echter ik heb ook gemerkt dat ik mijn collega’s dan met nog meer problemen opzadel. Die controle van de medicatie moet immers ook snel gedaan worden zodat zij verder kunnen. Dat “niet storen” bordje werkt contra-productief als het ervoor zorgt dat anderen vertraging oplopen in hun werkzaamheden.

  4. Helemaal met Henriëtte eens. Grenzen stellen. Je hebt ook nog een privéleven. Bovendien hebben de cliënten en de organisatie er geen klap aan als je op je tandvlees loopt. Ook ik heb dat door schade en schande moeten leren.
    Daarnaast vind ik: niet alleen meer handen aan het bed maar ook meer hart.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.