Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties2

Gastblog Esmée: ‘In de media is het beeld van werken in coronatijd te negatief’

Gastblogger Nursing
Gastblogger Nursing wordt wisselend ingevuld, in de vorm van gastbijdragen op Nursing.nl, van mensen die één- of tweemalig iets kwijt willen. Wil jij ook eens een gastblog schrijven? Stuur 'm naar nursing@bsl.nl o.v.v. 'gastblog' en wie weet selecteert de redactie 'm voor publicatie.
Wijkverpleegkundige Esmée Verschoor herkent zich niet in de negatieve berichtgeving over het werken in de coronatijd. ‘De meeste collega’s op reguliere afdelingen hadden het rustiger dan voor corona. We moeten dat beeld echt nuanceren.’  
Foto: Unsplash | Amanda Jones

Ik lees deze kop in het Algemeen Dagblad: ‘Zorgpersoneel uitgeput door coronacrisis: Ze behandelen je echt als dienstmeid.’ Say what? Lees ik dat goed? Ja, het staat er echt. Ik lees de tekst door en voel met de minuut meer verzet komen.

Uitspraken als ‘De applausactie is bij een deel van het personeel in het verkeerde keelgat geschoten’ en ‘Ruim een kwart van het zorgpersoneel wil nu minder gaan werken of zelfs stoppen’ én ‘De overgrote meerderheid van het zorgpersoneel is teleurgesteld in de waardering die ze krijgen voor hun werk’. Ze blijven door mijn hoofd spoken. Het voelt niet goed.

De uitspraken komen uit een FNV-onderzoek dat door 6600 zorgmedewerkers is ingevuld. In de zorg werken ongeveer 400.000 mensen, wat zegt dat onderzoek dan over ons allemaal? De citaten in het artikel zijn steeds door maar één zorgmedewerker gedaan. En dan kiest de krant voor de mening van één collega in de kop: ‘Ze behandelen je echt als een dienstmeid’? Waarom?

Al die negativiteit klopt niet met mijn eigen ervaring. Natuurlijk hadden de zorgmedewerkers die op welke manier dan ook met corona-patiënten te maken hadden het enorm druk. Ook de samenvoeging van afdelingen was een ding. En ja, emotioneel was het zwaar. Maar de realiteit die daar pal tegenover staat is dat het in het reguliere zorgtraject rustig was.

De OK’s lagen stil, waardoor de toestroom naar revalidatie stokte en aanmeldingen in de thuiszorg plat kwamen te liggen. Zelf ken ik beide kanten. Zo druk ik het heb gehad op de covid-19 route in de wijkverpleging, zo rustig was het in ons reguliere thuiszorgteam. Het zorgde voor een groot contrast. Daar hoor je niemand over.

De waardering die ik als verpleegkundige heb gekregen was enorm. Het applaus dat Nederland gaf, voelde als een warme deken. Dat er nu wordt gesuggereerd dat één op de zeven zorgmedewerkers zich aan het applaus ergerde: ik kan er met mijn verstand niet bij.

De link die gelegd wordt tussen het klappen van Nederland en het uitblijven van salarisverhoging is ook iets waar ik me aan erger. Dat zijn twee zaken die op zichzelf staan. We krijgen een bonus en dat is al een blijk van waardering. Natuurlijk zou het fijn zijn om wat meer te krijgen, maar is het ook haalbaar?

Al jaren pleit ik ervoor dat de zorg in de media wordt getoond zoals deze echt is. Maar het beeld blijft negatief. Het gebrul neemt de overhand en krijgt de aandacht. Jammer. Want dit zou het moment moeten zijn om Nederland onze kracht als zorgmedewerkers te laten zien.

Veel liever zie ik grote koppen in de media als ‘Zorgpersoneel ziet de waarde van mantelzorgers’, ‘Zorgpersoneel voelt zich speciaal na massaal applaus’ en ‘Zorgpersoneel blijft knokken’. Waarom laten we onze krachten niet zien? Waarom laten we onze positieve mindset niet zien? Waarom verliezen we ons in negatieve teksten?

Laten we vooral de positieve vibes uitstralen waarmee we onze professie laten zien aan Nederland. Zodat studenten zien dat we sterke, mooie mensen zijn die ons doel van de beste zorg voor iedereen najagen. Met dat beeld kiezen jongeren eerder voor een zorgopleiding. Het is het beeld dat we willen laten zien aan Nederland. Toch?

 


Esmée Verschoor (25) is wijkverpleegkundige en casemanager dementie bij Aafje in Rotterdam. Ze is als ‘Zuster Esmee’ actief op Instagram en op haar eigen site.

 

 

 

 

 

 

 

 

2 REACTIES

  1. Besef wel dat je verhaal ook maar een citaat is van 1 van de vele zorgmedewerkers.
    Fijn dat jij vindt/ervaren hebt dat het zo rustig was voor ons.. Persoonlijk heb ik daar een heel andere kijk op. Mensen in de thuiszorg en het verpleeghuis hebben echt flink moeten doorhalen. Zij hebben veel collega’s (vrijwillig) gedetacheerd zien worden op de corona afdelingen in de ziekenhuizen. De rest van de collega’s heeft het gat wat ze achterlieten moeten opvullen en keihard moeten werken.
    Leuk ook dat je vind dat we alles zo positief moeten bekijken. Volgens mij doen we dat nu al te vaak. We mogen/moeten ook reëel zijn naar onszelf. We moeten vaker opkomen voor onszelf. Van de regering hoeven we dit niet te verwachten. Iedereen zegt dat we zo’n goed werk doen. Dat mag dan ook wel eens beloond worden. Eigenlijk jammer dat we het belang van de cliënten altijd voorop stellen. Dit is niet meer van deze tijd. Wat ook wel blijkt uit verminderde interesse van de jeugd voor de zorg.
    Daar veranderen alle positieve “vibes” in de wereld niets aan.
    Alle beroepsgroepen komen voor zichzelf op, maar de zorgsector zou dat dan niet moeten doen???

  2. Lees alle reacties
  3. Bij citaten werkt het inderdaad zo dat het door maar één persoon is gedaan, dat maakt het een citaat. Een citaat geeft een persoonlijke noot aan een groter gegeven. Het was inderdaad netter geweest als er een breder beeld werd geschetst, en er ook positieve citaten waren weergegeven. Echter, het aangehaalde feit dat een kwart van de zorgmedewerkers overweegt te stoppen, is uiterst alarmerend, en dient nooit te worden verstomd door positiviteit. Positief praten is mooi, maar je wint er de oorlog niet mee. Een zorgmedewerker denkt tien keer na voordat de handdoek in de ring wordt gegooid, de redenen om te stoppen zijn namelijk vaak schrijnend en hebben direct gevolgen voor de patiënten.

    Het is misschien beter om uit te zoeken waar de specifieke knelpunten liggen, en niet alleen af te gaan op de negativiteit zelve. De negativiteit ontstaan niet zomaar! Zorgmedewerkers zijn uiterst flexibel en meegaand en pikken ontzettend veel van hogerop.

    De kop die je zelf liever wilt zien, ‘Zorgpersoneel blijft knokken’, is even mooi als dat het triest is. Natuurlijk blijven wij knokken. Wij laten de patiënt niet in de steek. Zorgpersoneel stapt niet zomaar op. Mede daarom is het personeelstekort zo uit de hand gelopen. Zolang men niet opstapt of protesteert is het probleem niet duidelijk genoeg voor de buitenwereld.

    Ik denk dat jongeren inderdaad een beter beeld van de zorg moeten krijgen, maar er dient ze absoluut geen vals beeld te worden voorgeschetst. Het is hard werken in de zorg en als je niet voor jezelf opkomt ga je er aan ten onder.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.